Μάρτης - by Γιώργος





ο γιωργος χαρηκε που ειδε τους φιλους του, στον αποχαιρετισμο του φιλου τους για τη στρατιωτικη θητεια, αργησε να παει μία ώρα γιατι πιστευε οτι ηταν στις 5 κι οχι στις 4, αλλα ευτυχως δν το καταλαβαν. εχασε την αναμνηστικη φωτογραφια, αλλα αυτο ηταν πολυ καλο γιατι ξερω οτι θα τη χαλουσε. βεβαια κι η μαρια βγηκε σαν την αννυ απο το misery, ο αντρεας της θητειας σαν να προσεξε οτι του τελειωσε το χαρτι υγειας και η μενια μαλλον διαφημιζε τη βαφη των μαλλιων της, αν και ολοι βγηκαν καλα.
Εχοντας πει αυτο κι εχοντας πει στο 'αναμνηστικο' βιντεο οτι γραφει ακομη για το μπλογκ, ξεροντας οτι ειχε ετοιμασει αυτο το ποιημα -μια περιοχη που πρωτοπαταει- παρολο που ηταν παντοτε ποιητικος χαρακτηρας(συχνα τον αποκαλουσαν ετσι κι ο γιωργος εμπιστευεται περισσοτερο την αποψη των αλλων παρα τη δικη του), σας παρουσιαζω αυτο το ποιημα εκ μερους του,
που λεγεται Μάρτης.


Μάρτης

Η ανοιξη πηγαινει στις γυμνες αμυγδαλιες, στους πεντε κηπους,
με βλεμμα λυπημενο και αγαθο.
Γιατι κρυοι ανεμοι φυσουν αδιακοπα σ' ολο το κοσμο
κι οι βροχες πεφτουν με κροτο δυνατο.

Ο χειμωνας απ' τον κρυμμενο του θρονο..
τα ματια του κοιταζουν παγωμενα χαμογελαστα
μα μεσα στην καρδια του εχει δει
πως να την βλαψει δεν μπορει

Ετσι πηγαινει στον Μαρτη
με φρικτα οπλα τον απειλει
και κλαιει θα βρεχεις με βια τοση πολυ
μεχρι να σου ματωσει το παιδι

Μα η ανοιξη παει παλι στα λουλουδια
χορευει τις πνικτικες βροχες μακρια
σκυβει και τους ψιθυριζει τραγουδια
για μερες που ειναι ολα φυσιολογικα

Αλλα πισω εξοργισμενος στεκει ο χειμωνας..
σαν ακουει να γελουν μες απ' τα δακρυα
τα χερια του απλωνει προς την ανοιξη,
να πεθανει, να της σφιξει τα λαιμα

Μα εκεινη γυρνα στον ηχο αυτου του νεου χτυπου
με το προσωπο παιδιου
Ο χειμωνας σκονταφτει κ γλιστραει,
και τα λουλουδια τη ζωη του με λυσσα ρουφουν.

-------
by Γιώργος

Σχόλια