Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016

Ξεχάσαμε Κανέναν; - by Γιώργος



Ποιος φιλος τοσο ασταθης λεγεται ακομη φιλος.
φευγει κι ερχεται, φευγει κι ερχεται.
Αλλοτε για μερες, αλλοτε για μηνες, αλλοτε για χρονια.
ξεχασμενος φευγει, ξεχασμενος ερχεται.
γιατι κανεις δε θελει να γνωρισει καποιον που φευγει κι ερχεται.
Κι οταν ερχεται ξανα λεει χιλια συγνωμη,
κι οταν πρεπει να φυγει λεει χιλια συγνωμη,
και παραξενο δεν ειναι που τοσο ευκολα τον συγχωρουν;
Κι εχει φιλους στο Βορρα, εχει φιλους στο Νοτο,
και θελει ο καλουλης να τους ενωσει
να μην απογοητευσει κανεναν.
Και να γινει οπως τον φαντάζονται.
Γιατι μονο ανασα εχει οταν γινεται η ανασα τους.
Και πού να πρωτοτρεξει, να δει αν ακομη τον αγαπανε εκει;
Στο Βορρα;
Και αν τον κρυφοσυζητουν, να κοψει ενα κομματι απ' το σωμα του και να το δωσει.
Για να προλαβει να παει στο Νοτο,
που γελανε δυνατα και να γελασει.
Και τα παιδια τον βλεπουνε σαν καλη Μητερα,
μα τα πονηρα το ξερουνε,
πως ολομοναχος θα πεθανει μία μερα.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις