Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

The Passionate


"Σύννεφα" και "μπόρες"


 Καλησπέρα σας. 
Τώρα θα μου πείτε "πόσο καλή να είναι η εσπέρα με τόση συννεφιά και βροχή;" κι εν μέρει θα έχετε δίκιο. 
Το ωραίο όμως με την βροχή είναι πως κάποια στιγμή σταματάει και βγαίνει ξανά ο ήλιος. Αν μάλιστα έχεις και την τύχη να είσαι στα ζεστά όσο διαρκεί, κατά προτίμηση σε μια ζεστή αγκαλιά, ακόμα καλύτερα. 
Βαρύς ο καιρός, βαρύ και το θέμα για το οποίο είπα να γράψω σήμερα. 
Δεν το λες και ευχάριστο ή εύπεπτο αλλά και η πραγματικότητα δεν είναι πάντα ευχάριστη. Καλό είναι να μιλάμε και γι αυτά καμιά φορά και να μη τα κρατάμε μέσα μας πίσω από κλειστές πόρτες.
Η ιστορία είναι γνωστή, άλλοι την έχουν ακούσει, άλλοι λιγότερο τυχεροί την έχουν ζήσει. 
Ξεκινάει όμορφα, σαν μια μέρα με λιακάδα, και στην πορεία κανείς δεν θέλει να μιλάει γι αυτό. 
Έρωτας κυρίες και κύριοι, τον βλέπεις τον άλλο και λιώνεις..
Είσαι μαζί του και ο χρόνος είτε παγώσει είτε πετάξει δεν σε απασχολεί, περιμένεις να τον δεις κι ακόμα κι αν είστε καιρό μαζί οι πεταλούδες στο στομάχι σου χορεύουν. 
Οι φίλες σου έχουν βαρεθεί ν' ακούνε γι αυτόν αλλά σ' αγαπάνε και σε καταλαβαίνουν. Κι αυτός όμως δεν πάει πίσω.. Σου μιλάει με τα πιο γλυκά λόγια, σε κάνει να νιώθεις ξεχωριστή, δεν έχει μάτια για άλλη κι εσύ σκέφτεσαι μήπως να ρίξεις και κάνα Τζόκερ τώρα που η τύχη σε κοιτά μ' ένα χαμόγελο από το ένα αυτί εως το άλλο...
Για σεξ απόψε δεν μιλάω γιατί αν το έκανα, αυτό το άρθρο δεν θα είχε καταφέρει να γραφτεί, έτσι όπως θα έπρεπε..
Η λιακάδα έχει σύννεφα, οι σχέσεις σκαμπανεβάσματα αλλά με καλή διάθεση, συνεννόηση και αλληλοσεβασμό όλα διορθώνονται και πλεετε σε πελάγη έρωτα σαν το Πλοίο της Αγάπης. 
Μέχρι που μια μέρα συνειδητοποιείς πως κάτι δεν πάει καλά..
Τα γλυκόλογα λιγοστεύουν, ο τόνος της φωνής γίνεται πιο απότομος και νευρικός, θέλεις να είσαι δίπλα του και δεν ξέρεις το πως αλλά δεν το βάζεις κάτω..
Κάπου εκεί έρχονται και οι πρώτοι μεγάλη καυγάδες, η αφορμή δεν έχει σημασία, μπορεί να είναι και ασήμαντη, όσο ψύχραιμα και να μιλάς αυτός είναι έξαλλος...
Επάνω στον καυγά σε σπρώχνει, σε χαστουκίζει..
Ο χρόνος παγώνει κι εσύ δεν το πιστεύεις..
Σου ζητάει αμέσως συγγνώμη και σε παίρνει αγκαλιά..
Δίνεις τόπο στην οργή αλλά κάτι σε τρώει από μέσα, κάτι έχει ραγίσει...
Προσποιείσαι οτι δεν συνέβη τίποτα, δεν το αναφέρεις καν στις φίλες σου..
Το θεωρείς μεμονωμένο περιστατικό λόγω πίεσης που ενδεχομένως νιώθει, φτάνεις μέχρι και στο σημείο να θεωρήσεις οτι πίεσες την κατάσταση παραπάνω απ' όσο χρειαζόταν αλλά το προσπερνάς και ελπίζεις, με βεβαιότητα, οτι δεν θα ξανασυμβεί...
Οι -δυσάρεστα- έντονες στιγμές κάνουν την επανεμφάνισή τους αραιά και πού αλλά με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα.. 
Όσο και ν' αποφεύγεις με τεχνάσματα να φανεί προς τα έξω το τί συμβαίνει στην σχέση σας, κάποιος κάτι υποψιάζεται, πάει να σου κάνει κουβέντα κι εσύ λες ένα "όλα καλά" κι αλλάζεις θέμα..Σχεδόν ντρέπεσαι να το παραδεχτείς και θεωρείς πως φέρεις μερίδιο ευθύνης...
Μία από τις καλές μέρες, που όλο και λιγοστεύουν τον τελευταίο καιρό, βρισκόσαστε σπίτι του...Σε υποδέχεται με ενθουσιασμό σαν να είστε ακόμα στους πρώτους μεγάλους έρωτες. Εσύ φυσικά χαίρεσαι μεν, δεν μπορείς να καταλάβεις πώς επήλθε αυτή η ξαφνική αλλαγή και από το μαύρο περάσατε στο άσπρο..
Κάτι σε κάνει λίγο δύσπιστη αλλά ζεις την στιγμή χαρούμενη χωρίς να δώσεις σημασία. Οι εναλλαγές στην διάθεση και οι τσακωμοί δεν απουσιάζουν...
Αρχίζεις να γίνεσαι όλο και πιο ψυχρή, να συζητάς με τις φίλες σου πως κάτι σε προβληματίζει και σου λένε είτε να το συζητήσεις με το αγόρι σου και να βρείτε αν είναι δυνατόν λύση είτε να αποχωρήσεις από αυτή την δυσάρεστη κατάσταση...
Δεν μπορείς και δεν θέλεις να το βάλεις κάτω και πας από το σπίτι του χωρίς να έχετε κανονίσει κάτι..
Σε υποδέχεται με ένα τρακ κι ένα συγκρατημένο ενθουσιασμό..
Σκέφτεσαι πως είναι από το οτι σε είδε ξαφνικά αλλά κάτι δεν σου κολλάει στην υπόθεση..Ακόμα και ο χώρος είναι σαν να έχει κάτι το διαφορετικό, μία βαριά ατμόσφαιρα...
Πας να ξεκινήσεις κουβέντα και βλέπεις να αντιδρά έντονα, προσπαθείς να συγκρατηθείς και να μην τον πιέσεις μέχρι που δεν αντέχεις και πάνω στην κουβέντα ξανασηκώνει το χέρι του αλλά όχι για χάδι....
Σου ζητά συγγνώμη κι εσύ τον κοιτάς παγωμένη...
Αρχίζει να σε φιλά κι εσύ τον σπρώχνεις μακριά σου αλλά η προσέγγισή του γίνεται όλο και πιο έντονη...
Πριν το καταλάβεις είσαι στο κρεβάτι ημίγυμνη με το αγόρι σου από πάνω να σου κρατά τα χέρια στο στρώμα και να σου λέει πόσο σε αγαπάει...
Δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκεσαι σ' αυτή την θέση αλλά τώρα σαν κάτι να έχει αλλάξει..
Δυσανασχετείς έντονα αλλά αυτή την φορά δεν σταματάει...
Μόλις τελειώσει το συμβάν είσαι σαν παγωμένη στον χρόνο προσπαθώντας να καταλάβεις τι ακριβώς έχει γίνει, πώς φτάσατε ώς εδώ και τί έχει αλλάξει...
Δεν τολμάς να μιλήσεις πουθενά, δεν ξέρεις και τι να πεις άλλωστε...
Κοιτάς το είδωλό σου στον καθρέφτη και βλέπεις σημάδια, δεν είναι η πρώτη φορά που τα βλέπεις κι ούτε η πρώτη φορά που θα τα καλύψεις και θα πεις ψέμματα γι αυτά, είναι όμως η πρώτη φορά που δεν μπορείς πλέον να πεις ψέμματα στον εαυτό σου για το τι συμβαίνει...
Αρχίζεις και φέρνεις στο μυαλό σου ξανά την πρώτη φορά που σε χτύπησε και μαζί όλους τους τσακωμούς κι όλες τις φορές που βρέθηκες στην ίδια κατάσταση με τώρα...
Νιώθεις σαν να πνίγεσαι, φεύγεις βιαστικά και βγαίνεις έξω αλλά ακόμα νιώθεις πως χρειάζεσαι αέρα...
Γυρνάς σπίτι σκεπτόμενη οτι δεν είναι δυνατόν και ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου. Αναρωτιέσαι τι να πήγε στραβά κι αρχίζεις να δακρύζεις, να κλαις με λυγμούς...
Το τι πήγε στραβά μόνο εκ των προτέρων μπορείς να το ανακαλύψεις ο,τι και να είναι, από κακό χαρακτήρα μέχρι και ναρκωτικά...
Το μυαλό σου έχει πάρει φωτιά προσπαθώντας από την μία να σε πείσει οτι μπόρα είναι, θα περάσει και πως ίσως να φταις κι εσύ αλλά από την άλλη δεν σε αφήνει να σκεφτείς κάτι άλλο... 
Δεν ξέρεις τι να κάνεις, τι να πεις, πώς να αντιδράσεις..
Νιώθεις πως όλοι βλέπουν πως κάτι τρέχει, όχι ψέματα, ξέρεις πως κάτι έχουν καταλάβει...
Σε πλημμυρίζουν πολλά διαφορετικά συναισθήματα: ενοχές, τύψεις, ντροπή, αηδία, πόνος, απόγνωση..
Σαν να θες να ουρλιαξεις και να πνίξεις το ουρλιαχτό πίσω από μία μάσκα πλαστής κανονικότητας. Δεν ξέρεις τι είναι αυτό που πρέπει να κάνεις...
Κάπου εδώ θα τελειώσω την ιστορία όχι επειδή τελειώνει, αυτές οι ιστορίες είναι δύσκολες, αλλά επειδή πρέπει να τελειώσει...
Όπως και η βροχή που κάποια στιγμή τελειώνει και βγαίνει ο ήλιος και το ουράνιο τόξο...
Σαφώς και δεν βγαίνεις ο ίδιος άνθρωπος ούτε μέσα από την βροχή ούτε μέσα από μια τέτοια ιστορία..
Την βροχή όμως δεν μπορείς να την ελέγξεις, την ιστορία σου εσύ την γράφεις, είτε με την σιωπή είτε με την φωνή σου...

Καλό βράδυ σε όλους...

(αφιερωμένη σε όλες τις κακοποιημένες γυναίκες..) 

by Panagiota


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις