Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2015

The "M" File


Έχω μια κακιά συνήθεια. Να γίνομαι συνεχώς ρεζίλι μπροστά σε κάποιον που μου αρέσει. Νομίζω είναι κάτι σαν ασθένεια. Προσπαθώ με κάθε τρόπο να κάνω τον άλλον να με προσέξει που στο τέλος καταλήγω σούργελο. Οκ, σούργελο είμαι έτσι και αλλιώς απλά με αυτή την κατάσταση το απογειώνω.

Καταρχάς. Λέξεις. Που πάνε οι λέξεις! Από κει που πάω να πω καλημέρα καταλήγω σε κάτι που ακούγετε λίγο σαν αντουυααααββτγξηρνδνδωβνμ. Και δεν υπερβάλω!  Ίσως βέβαια φταίει και το γεγονός ότι από μόνη μου δεν μπορώ να μιλήσω. Νιώθω πραγματικά άσχημα για τους ανθρώπους που προσπαθούν να μου μιλήσουν και δεν καταλαβαίνουν τι θέλω να πω!  Μετά την τρίτη προσπάθεια να καταλάβουν τι λέω απλά κάνουν πως συμφωνούν και ότι τύχει! Είναι περίεργο γιατί κάθε φορά μπορώ να διακρίνω την αγωνία και το awkwardness στα μάτια τους.

Αλλά να συνεχίσω από εκεί που έμεινα. Πιστεύω πως κάθε φορά που πάω να μιλήσω σε κάποιον που με ενδιαφέρει παθαίνω ένα μίνι εγκεφαλικό. Τι εννοώ. Εκτός απ το γεγονός ότι ξεχνάω πως μιλάει ένας ενήλικας, μου πέφτουν πράγματα απ τα χέρια, είναι πιθανόν να στραβώνω και λίγο το στόμα. Δεν κάνω πλάκα. Επίσης ακούγομαι λίγο σαν να πνίγομαι. Ειλικρινά πρέπει να είναι πολύ τρομακτικό για όποιον με βλέπει εκείνη την ώρα. Επίσης πολλές φορές στην προσπάθειά μου να με προσέξει ένα συγκεκριμένο άτομο καταλήγω στο να κάνω κάτι περίεργο. Παράδειγμα. Θυμάμαι μια φορά στο λύκειο ήταν ένας συμμαθητής μου που μου άρεσε. Κάποια στιγμή προσπάθησα να πετάξω ένα σπασμένο καπάκι από στυλό τον κάδο σε κλασική φάση «ωωω φίλε κοίτα γαμάτο καλάθι που θα μπει! Το βάζω?» για να το παίξω κούλ και έτσι φάση. Το καπάκι προσγειώθηκε στο κεφάλι του τύπου μη ξέροντας καν από πού του ήρθε. Αντί βέβαια να παραδεχτώ την μαλακία μου και να ζητήσω συγγνώμη φώναξα στην φίλη μου δίπλα «έλα ρε Φραντζέσκα βλαμμένο είσαι?». Ακόμα και σήμερα προσπαθώ να καταλάβω με πια λογική το έκανα αυτό.
Επίσης άλλο ένα εγκεφαλικό παθαίνω όταν βρίσκω παλιούς μου συμμαθητές απ το σχολείο. Ξαφνικά ξεχνάω τι σπουδάζω, τι κάνω στην ζωή μου, και αν τυχόν θυμάμαι με τι ασχολούμαι σίγουρα θα το πω μπερδεμένα ή λάθος. Άλλες φορές βέβαια βαριέμαι και να εξηγώ αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα, οπότε απλά καταλήγω να λέω ένα απλό «εε δεν βαριέσαι μωρέ εδώ ψάχνω δουλειά» αντί να περιγράφω «είμαι άνεργη ένα χρόνο, με αυτό που λέω ότι σπούδασα δεν έχω ιδιαίτερες προοπτικές για να βρω δουλειά συν ότι άλλο ήθελα να σπουδάσω στην ζωή μου και τώρα που το πήρα απόφαση να το κάνω δεν έχω αρκετά λεφτά οπότε πρέπει να μάθω να κάνω κάτι πιο πρακτικό για να βγάλω χρήματα και σε μερικά χρόνια αν είμαι τυχερή να σπουδάσω σε κάποια καλή σχολή που δεν θα είναι μπάχαλο.»
Πάντως θέλω να πιστεύω ότι δεν είμαι η μόνη που χάνει τα λόγια της όταν πρόκειται να μιλήσει σε άλλους ανθρώπους. Είναι κάτι καθημερινό και απόλυτα φυσιολογικό (ελπίζω δηλαδή). Παρ όλα αυτά θα ήθελα να διαβάσω και τις δικές σας ιστορίες στα σχόλια για να παρηγορηθώ λιγάκι απ τις δικές μου βλακείες. 

Αυτά για σήμερα! 
Τα λέμε την επόμενη φορά! 
Byeeeee! <3

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε... at 10 Οκτωβρίου 2015 - 6:07 μ.μ.

Eisai anthropos pu ton katavali to anxgos!ligi aytopepitheisi ayto theli

Marillia Mar είπε... at 10 Οκτωβρίου 2015 - 11:42 μ.μ.

xaaxa apo anxos allo tipota :P

Ανώνυμος είπε... at 12 Οκτωβρίου 2015 - 3:30 π.μ.

Παρε τα πανω σου κοπελια...Θα τα βρεις δυσκολα.στη ζωη σου αν συνεχισεις ετσι

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις