Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

Χαρτοκοπτικη - by Γιώργος


Μικρα μυτερα τριγωνα ερχονται,
καθε μερα,
σιγα σιγα,
στο χαρτινο ορθογωνιο σωμα.

Δε τα λαμβανει υποψη του στη δουλεια του,
μεχρι που καταλαβαινει πως αυτα τελικα του φραζουν δρομους,
απο παντου.

Κι οσο τα αφηνει,
το θεωρουν δεδομενο,
αυτο που κανουν.

Δεν μπορω να στο εξηγησω,
και στα δαχτυλα μου κολλανε τριγωνακια,
οταν προσπαθω με τη μουσικη.

Χθες επαιζα ολη μερα με τα τριγωνακια,
και ξεχασα το σωμα.
Πιστευω πως τους αρεσει να παιζω με το στομα τους.

Μου βαζουν υποχρεωσεις και αυριανα σχεδια
για να ξερουν οτι θα μεινω.

Καμια φορα νιωθω οτι εχω γινει πολυ παραπανω απ' οσο θα 'πρεπε
κρυφα παρανοϊκος και καχυποπτος και μονος.
κι οταν τα κοιταζω ξανα,
θελω να πω συγγνωμη.

Θα μπορουσα να ειμαι παντου,
αφου εχω αδυναμια σε καθε τριγωνακι,
οπως στον εαυτο μου,
που ειναι κι αυτος.

Αλλα το σωμα, το σωμα το καταλαβαινω καλυτερα απο αυτα.
Μονο εγω φαινεται.
Κι ετσι μονο εγω νιωθω ενοχες οταν το παραμελω.
Εκεινα απλα δε τα νοιαζει.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις