Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

Ο,τι να 'ναι - by γιωργος




Αυτη ειναι ισως η τελευταια μου στηλη για αυτη τη σεζον. Μπορει να βγαλω και μια κανονικη by Γιωργος ομως ακομη. Αυτη δεν ειναι ακριβως εγω.

----------

Η Φωτεινη μιλουσε στο κινητο, λεει στην Μαιρουλα που περιμενε διπλα της.
-Δεν ρωτάς μηπως εχει κανενα σουβλατζιδικο εδω γυρω, εκτος απ’ αυτο εδω, δεν κανει καλα.. ναι; Ναι ελα, εδω ειμαι.. ναι σου λεω, στεκομουν εκει, μπροστα απ’ το βιβλιοπωλειο, 2 λεπτα, πραγματικα δεν ξερω, ουτε η αυτοματη πορτα δεν ανοιγει για εμενα.. ακριβως.. ναι οκ γεια.

Η Μαιρουλα στο μεταξυ ειχε παει απεναντι, μιλουσε στον κυριο πισω απο τον παγκο.
-Γεια σας, να σας ρωτησω; Ξερετε αν εχει κανενα καλο σουβλατζιδικο εδω γυρω;
Ο κος την κοιταζε με μια παραξενη εκφραση, οταν μπαινει
η Φωτεινη και την παιρνει βιαστικα απ’ το χερι.
-Μπραβο στο σουβλατζιδικο μπηκες να ρωτησεις αν εχει καποιο καλο σουβλατζιδικο εδω γυρω;
-Αααα αληθεια; Ισχυει..
-Δεν πειραζει, παμε για καφε τωρα. Γρηγορα, γιατι εχω μαθημα.

Οποτε πηγαν για καφε.
Σ’ ενα μαγαζι διπλα, ηταν δυο κοριτσια στο τραπεζι και μιλουσαν.
-Ξερεις με ποια πηγα εξω χθες;
-Με ποια;
-Θυμασαι την φιλη του γκομενου της ξαδερφης σου;
-Μμ..ναι.
-Με τη μανα σου!
...
..
.
ΧΑΧΑΧΑΧΑΑΑΧΑΧΑΧ δεν μπορω, να εβλεπες τη φατσα σου ΧΑΧΑΧ

Η Μαιρη, που τις ακουγε οσο περιμεναν για τον καφε, πλησιαζει
«Γεια.»
«Ειστε λεσβιες;»
Η Φωτεινη την κοιταει με γουρλωμενα ματια.
Τα κοριτσια την κοιτανε.
«Ναι, υπαρχει προβλημα;» απανταει η μια καπως παχουλη που φορουσε ενα κουλ καπελο.
«Ουαουυ, πρωτη φορα βλεπω λεσβιες. Δηλαδη πηγαινετε με γυναικες;»
«Ναι....»
«Φαντασου. Δηλαδη θα πηγαινατε και μ’ εμενα;»
«Μη σου μπαινουν σκεψεις.»
«Καλα απο ‘σενα παντως, δεν μπορει να μου μπει και τιποτα αλλο.»

---

Η Φωτεινη πηγε για το μαθημα. Δηλαδη εκανε μαθημα σ’ ενα παιδακι 5ης δημοτικου.

«Φωτεινη, Φωτεινη, εβαλα καινουριο αρωμα, πώς μυριζω;»
Η Φωτεινη ακουμπουσε στο γραφειο βαριεστημενα, κουρασμενη.
«Βρωμας..»
Τοτε μπαινει μεσα η μητερα του παιδιου.
«..υπεροχα.»
«Βρωμαω υπεροχα; Ααα μαμα, η Φωτεινη λεει πως βρωμ..»
«Χαχα, τι ειναι αυτα που λεει, κανει αστεια. Τι κανετε κα Γιδα; Λιδα, Λιδα, ηθελα να πω.. καλα ειστε;»
«Καλα. Ηρθα να δω τι κανετε.»
«Οκ.. ειδατε;»
«Μηπως θελετε να σας φερω κατι;»
«Οχι, να ‘στε καλα κα Λιδα... τι κανει η οικογενεια;»
«Καλα, καλα, τον γιο τον μεγαλο δεν τον βλεπω πολυ βεβαια.»
«Γιατι;»
«Ειναι στο κομμα.»
«Αα ναι; Σε ποιο;»
«Χρυση Αυγη.»
«Ααα ωραια...»
«Ναι ξερω, τους λενε ουγκ και τετοια αλλα ο δικος μου ειναι πολυδιαβασμενος, αν θες να ξερεις  εχει διαβασει και βιβλιο του Τολστογιεφσκι!»
«Ειμαι σιγουρη.»
«Δεν καταλαβαινω γιατι ειναι ολοι τοσο εμμουνικοι με τους Χρυσαυγιτες. Με κραζεις με θαυμαζεις, αυτο εχω να πω..»
«Υπαρχουν πολλοι εμμουνικοι κα Λιδα.»
«Ακριβως Φωτεινουλα μου, λοιπον παω μεσα εγω, καλο μαθημα....»

Ηταν απογευμα οταν τελειωσε το μαθημα κι η Φωτεινη ανοιξε τη πορτα του σπιτιου της.
Πηγε προς το δωματιο που ερχοταν μουσικη,
περνωντας απο τη τζαμαρια με τον ηλιο που επεφτε,
ανοιξε την πορτα, χαμογελασε με τα βαθια ματια της και ειπε
«Τι εγινε μπαμπα; Βρηκες κανενα καινουριο συγκροτημα;»
Ο πατερας της, αιωνιος φαν της μουσικης, ειχε δωματιο δικο του με ηχομονωση και στουντιο.
«Μπα, κοριτσι μου, οι κορυφαιοι ειναι παντα οι ιδιοι. Μ’ αρεσουν ομως οι μετριοτητες τελευταια. Ειναι καποιοι.... ειναι τοσο μετριοτητες, που χαιρεσαι να τους βλεπεις, εννοω σκεφτεσαι αφου ειναι αυτοι πανω στη σκηνη θα μπορουσα να ‘μαι κι εγω. Λενε και κατι σχολια τυπου «Αυτο το τραγουδι μας το κλεψαν οι Rolling Stones.”  Κι ολος ο κοσμος γελαει και χειροκροταει με την καρδια του, ξερουν καλα κι οι ιδιοι οτι ειναι μετριοτητες κι ο κοσμος τους αγαπαει γι’ αυτο.. τι να πεις.. τοσο τον διασκεδαζουν, που ειναι σχεδον, κατα καποιο παραξενο τροπο, σαν υψηλη τεχνη! Τρομερο δεν ειναι;»
«Ναι, ειναι.» ειπε η Φωτεινη μ’ ενα πλαγιο χαμογελο γεματο σεβασμο.
Ολες οι φιλες της ελεγαν τον πατερα της μια απομονωμενη ιδιοφυια, εκεινος βεβαια το αρνιοταν κατηγορηματικα.
Σιγουρα παντως αγαπουσε πολυ την κορη του.
Ο αποτυχημενος.

Μετα πηγε μονη της στην ακτη, 15 λεπτα περπατημα απο το σπιτι της, δεν υπηρχε κανεις, παρα μονο ενα παιδι στα ρηχα κι ο πατερας του εξω, που ηθελε να το παρει να φυγουν.

-Μπαμπα, ακου πώς κανει η θαλασσα αν βαλεις το κεφαλι μεσα!
-Ναι, ειδες;
-Καν’το να δεις!
-Εγώ το ξερω. Το εχω κανει.
-Και δεν σ’ αρεσει;
-Ωραιο ειναι.
-Εμενα μ’ αρεσει πολυ, θελω να το κανω συνεχεια, εσενα γιατι δεν σ’ αρεσει;
-Μ’ αρεσει. Απλα το εχω συνηθισει.
-Δηλαδη;
-Ετσι γινεται, οταν μεγαλωνουμε συνηθιζουμε τα πραγματα..
-Μα γιατι; λεει το παιδι
-Ελα, παμε τωρα.

Η Φωτεινη καθησε λιγο χαμενη στις σκεψεις της κι επειτα βουτηξε.
Βγαινοντας θυμηθηκε ολα αυτα τα πραγματα.
για παραδειγμα τη μυρωδια της ετοιμης πετσετας στα μαλλια της οταν γυριζε τρεμοντας απ' τη θαλασσα,
ενα μικρο αεροπλανο να διασχιζει τον καλοκαιρινο ουρανο,
αυτα τα πραγματα που εχει χασει και τοτε δεν τους εδινε σημασια.
Κι ενα αγορι που θα ηθελε να του μιλησει. καποτε. (Γιωργο)



---------

Ειναι και τα the A city Awards.
Οχι οτι αρεσουν οι βραβευσεις στον andrik,
απλα υπαρχει η φημη οτι αυτος ηταν εκεινος που ειχε κανει τα βραβεια για την 'πιο μαυρη λευκη τιγρη'
δλδ ζητησε απο τους -καπως απορημενους- υπευθυνους του μπλογκ του ζωολογικου κηπου να ψηφισουν,
τελικα οπως παντα τους επεισε, κι ηταν πολυ ευχαριστημενος με τα αποτελεσματα,
κι η διοργανωση ηταν καταπληκτικη,
δυστυχως ομως καμια λευκη τιγρη δεν ηρθε για να παραλαβει το βραβειο της,
και τους εχει θυμωσει απο τοτε.
Μπορειτε να με ψηφισετε τωρα,
ή και στον εορτασμο της επετειου του εορτασμου των the A city awards της 2ετιας, υπο την αιγιδα του andrik.
Μη φοβαστε, δεν θα γινω κωμικος.

http://theacity.blogspot.gr/p/the-city-awards-2015.html

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις