Πέμπτη, 2 Απριλίου 2015

Σιωπηλή Ενοχή





Αυτο δεν είναι καινούριο επεισόδιο ούτε επεισόδιο του david,
είναι ένα πρωταπριλιάτικο αστείο.
Αν ήταν επεισόδιο, θα ηταν εμβόλιμο κάπου κοντά στο 15ο, που κόπηκε από τους υπεύθυνους του εκδοτικού οίκου.

------------

Εκείνο το όμορφο απόγευμα, το νεαρό πρόσωπο της ιστορίας μας πήγαινε να καθήσει σ' ένα πάρκο,
με το κολατσιό της που είχε αγοράσει.
Με την ανάσα της σαν ποτάμι να κυλάει στα πνευμόνια της, να λυτρώνεται και να φεύγει, ετοιμάζεται να περάσει μέσα, όταν ένας φύλακας την ακουμπάει στην πλάτη και της λέει:
-Συγνώμη, κυρία, απαγορεύονται οι σακούλες με τρόφιμα εδώ μέσα.
Εκείνη βγάζει τα πράγματα απ' τη σακούλα και την πετάει κάτω.
-Ok, δεν έχω σακούλα με τρόφιμα τώρα,
κάνει αυθόρμητα και πάει να προχωρήσει.
Ο φύλακας την σταματάει πάλι.
-Συγνώμη.. δεν γίνεται..
-Τι; Δεν είναι δυνατόν αυτό. Ξέρεις ποια είμαι εγώ;
-Όχι.
-Ούτε εγώ. Λοιπόν, δεν έχει σημασία, λέει αυτή άλλα είχε ήδη κάνει
την κίνηση να φύγει.
Δεν φεύγει εντελώς όμως, στέκεται όρθια λίγο πιο πέρα.
-Είμαι αντιπροσωπευτικός.. σύμβουλος.. φωτογραφίας του περιοδικού Vogue.
λέει κοιτώντας τον εκφραστικά στα μάτια.
Εκεινος δεν απαντάει.
-Συγνώμη που σας το λέω, κυριούλη, αλλά θα 'χετε μπλεξίματα γι' αυτό που κάνατε..
λέει σχεδόν έτοιμη να γελάσει.
Τότε απ' το συννεφιασμένο ουρανό αρχίζουν να πέφτουν ψιχάλες.
Από μέσα, μια μητέρα με δυο μικρά παιδιά βιάζονται να φύγουν.
Λέει το ένα παιδί στο άλλο, που έχει μείνει πίσω:
-Αν δεν έρθεις, θα μείνεις εδώ για πάντα!
Εκείνο λέει στη μητέρα του:
-Μαμά, θέλω να κλάψω.
-Να κλάσεις; Δεν γίνεται να το κάνεις όπου θέλεις.
-Δεν είπα να κλάσω, να κλάψω είπα!
Η μητέρα συνεχίζει να προχωράει με το άλλο παιδί.
-Μαμά, δεν άκουσες σωστά, δεν είπα να κλάσω, είπα θέλω να κλάψω!
Η βροχή πέφτει πολλή και δυνατά τώρα.
Ο φύλακας στρέφεται εκεί που στεκόταν το πρόσωπο που περίμενε,
που χαμογελάει με τη σακούλα στο κεφάλι και δείχνει προς το πάρκο.
Γυρίζει να δει, μα δεν υπάρχει κανενα πάρκο σ’ αυτό το μέρος.
Είναι ένα νεκροταφείο, και στο βάθος του φαίνεται ένας τάφος γεμάτος λουλούδια, με τέσσερα γράμματα χαραγμένα πάνω του.
Το όνειρο ξαφνικά σταματάει, και το πρόσωπο ξυπνάει ταραγμένο. Είναι η Βίκυ.
Αυτή ήταν η τελευταία της μέρα.

Ελπίζω να σας άρεσε λίγο, διαβάστε εδώ τα υπόλοιπα επεισόδια.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις