Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

Το παιχνίδι - by Γιώργος


Αυτό το παιχνιδι το έμαθα όταν ήμουν μικρός.
Μαζεύεστε όλοι, κι ένας, πετάει την μπάλα στον αέρα,
κι όποιος είναι πιο έξυπνος και την πιάσει πρώτος,
τότε σκοτώνει έναν απ' τους άλλους.

Μα αν έρθει έτσι, και το στυλ σου ειναι να λυπάσαι,
και αν σε κοιτάνε μες στα μάτια, μέχρι που μένεις μόνος και φοβάσαι,
αν να μη σκοτώσεις κανέναν είναι αυτό που αποφασίζεις,
τότε μένει τον εαυτό σου να σκοτώσεις.

Μα αν κάποιος βγει δυνατός και έχει και ψυχή,
πετάει την μπάλα και την ρίχνει πολύ ψηλά,
κι αν δεν έχει πέσει ως την αυγή,
θα' ναι στο φεγγάρι, στην αυλή της καλής σελήνης δίπλα εκεί,
και όλα τα παιδιά αποφασίζουνε ειρήνη..
γελούν, αγκαλιάζονται
και κάνουνε γιορτή.

Αλλά συχνά με έκανε να αναρωτιέμαι,
πώς έπαιζαν μόνα τους τα δυο αδέρφια,
εκεί κάτω στις σκιές, με το μικρό κοριτσάκι,
κι εκείνο έπαιζε μαζί τους κάθε μέρα μέχρι που δεν μπορούσε άλλο,
και σκότωσε τον εαυτό της.

Γιατί το παιχνίδι μετά πάλι αρχίζει,
με άλλο όνομα και παίκτες,
και τώρα σε λίγο θα συναντηθούμε
για ένα νέο παιχνίδι,
χωρίς μπάλα αυτή τη φορά.

Πάω να ετοιμαστώ... τρέμω απο την ανυπομονησία..!
θα παρω κι αυτο το ομορφο μαχαιρακι μαζι μου,
θα ‘χω σίγουρα πολλά να γράψω αύριο.

-Ασπρες σελιδες-



0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις