Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2015

New year's EVE contest.!!!winner!!!


Η συμμετοχη μικρη λογω της ωρας και μερας αλλα σημαντικη....
41 ανθρωποι ψηφισατε τα εξης:


6.WELL WELL WELL.....    1%



5. lame Πρωτοχρονιά    9,68%




4.Τελικά τα απρόοπτα
είναι πάντα τα καλύτερα!!!     16,13%




3.ΕΚΡΗΞΗ ΧΑΡΑΣ ΓΙΑ ΤΟ 2007...!!!  19,35%



2. Ξεχωριστη παραμονη    25.81%





1.''Στα φωτα του τελευταιου οροφου''   29,03%






AYTO HTAN!!!!!ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ!!!!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΞΑΝΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΤΕ ΠΙΟ ΠΟΛΥ!!!!




Την καλύτερη πρωτοχρονιά μου την ειχα περάσει στον τελευταίο όροφο μιας πολυκατοικίας που πρώτη φόρα έβλεπα.. είχε πολύ καλή θέα, αλλά δεν ήταν γι’ αυτό η καλύτερη πρωτοχρονιά. Ηταν επειδή είχε έρθει κι η δεύτερη ξάδερφη μου, που σπάνια τη βλέπω. Πώς αυτό το κορίτσι πήρε τέτοιο δρόμο δεν ξέρω, και δεν θα τη νοιάζει που μιλάω γι’ αυτήν, γιατί θεωρεί τον εαυτό της τόσο σπουδαίο, μπροστά σ’ εμένα, το μικρό Γιωργάκη, που λογικό θα είναι να την συζητώ με άλλους.
Ημουν 3η γυμνασίου.. κι η ξάδερφη μου 2α γυμνασίου.. και τα άλλα παιδιά επίσης 2α και 3η γυμνασίου..
Της ειχε γυαλίσει το αγόρι, που ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερος της.. σε τέτοιες περιπτώσεις το μόνο που κάνει είναι να ελέγξει αν την αξίζει.
-Γεια σου, του λέει με γοητευτικό χαμόγελο.
-Γεια, της λέει εκείνος κάπως φοβισμένος.
-Το όνομα σου;
-Λάμπης.
-Το ξέρω, κάνει και τινάζει τα μαλλιά της, σ’ ευχαριστώ.. αλλα πώς σε λένε;


 
 

 
Ναι, το είπα.. για να μη πολυλογώ, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το αγόρι είναι ξενέρωτο και μετά από μισή ώρα αφού φτάσαμε, κοίταζε το κινητό της και είχε βαρεθεί τη ζωή της.
Τότε την πλησίασαν τα δυο κορίτσια.
-Ωραίο μαλλί, της λεει η μία. Πώς το κάνεις;
Την αγνόησε.
Μετα της λέει η άλλη:
-Σου πάει η αφέλεια.
-Δεν κοιτάς τα μούτρα σου, γυρνάει και της λέει... που θα με πεις εμένα αφελή.

Τα κορίτσια την άφησαν κι αυτά.
Πήγα και κάθισα εγώ κοντά της.
Είχε την οθόνη του κινητού για καθρέφτη κι έφτιαχνε το μαλλί.

-Νομιζω τους παρεξηγείς, λέω παίρνοντας το σοφό μου ύφος.
-Ωχ, έλα μωρέ Γιωργάκη, παράτα με κι εσυ, δεν φτάνει που με τραβήξανε εδώ πρωτοχρονιάτικα.
-Δεν θες να κάνουμε τίποτα να περάσει η ώρα;
-Ξέρεις το ‘πήδα απ’ το μπαλκόνι’;
Εκεί γέλασα.
-Να, δε θες να σε βρει με λίγη παρέα ο χρόνος; Αφού έχεις πλάκα, το ξέρεις.
-Φτάνει, έλα πήγαινε να παίξεις playmobile με το Λάμπρο αγοράκι μου κι άσε με, είπε και τράβηξε πίσω τα μακριά της πόδια, και γύρισε απ’ την άλλη..

Τη φοβήθηκα κι έφυγα λοιπόν κι εγώ.
Ναι ήμουν ένα χρόνο μεγαλύτερος, αλλά και; Εκείνη έκανε πράγματα που εγώ ούτε θα μπορούσα να φανταστώ. Υπερείχε σε τόλμη και σε αυτοπεποίθηση, κι ήταν πεισματάρα κι έκανε το δικό της και δεν της καιγόταν καρφί για τους άλλους. Μιλούσε δυνατά και όλοι παρατηρούσαν τον τρόπο που περπατούσε και πώς ντυνόταν, και έπαιρνε για φυσιολογικό να φλερτάρει με όποιο αγόρι θέλει, να χορεύει και να τραγουδάει δημόσια, να είναι γνωστή παντού στο σχολείο της και να μιλάει στους καθηγητές μέσα στο μάθημα. Δυο χρόνια μετά από τότε, τα έφτιαξε μ’ εναν 28άρη.. Όχι, δεν μπορούσα να τη φτάσω, εγώ ήμουν τόσο ήσυχος και ντροπαλός.

Βασικά, όμως, εγώ και τα άλλα παιδιά παίξαμε uno, και το ευχαριστηθηκάμε. Στην αρχή ήταν λίγο βαρετά, αλλά σιγά σιγά ζωηρέψαμε και στο τέλος γελούσαμε σαν μεθυσμένα. Και τα 3 παιδιά ήταν πάρα πολύ καλά παιδιά, και τα θυμάμαι ακόμη. Και αφού πέρασε ο χρόνος, συνεχίσαμε να παίζουμε. Ήταν μια πολύ ωραία ζεστή πρωτοχρονιά.
Ναι πέρασα καλά κι εκείνη η λέρα έφτυσε αίμα βαρεμάρας.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις