Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

The Passionate




Είναι περίεργα τα συναισθήματα των ανθρώπων...

Τον περασμένο χειμώνα γνώρισα τον Στέφανο, σε μια καφετέρια που είχα παει με τις κολλητές μου..
Με κοίταζε συνέχεια, τα κορίτσια το είχαν καταλάβει και συνεννοήθηκαν να φύγουν λίγο πιο νωρίς και να με αφήσουν μόνη, ήξεραν πως έτσι κι αλλιώς έπρεπε να μείνω γιατί περίμενα τον μικρό μου αδελφό να φύγουμε μαζί...

Όταν έφυγαν τα κορίτσια , βρήκε το θάρρος και ήρθε και μου μίλησε..
Ήταν τόσο γλυκός, μου μίλαγε τόσο όμορφα..
Ανταλλάξαμε τα τηλέφωνα μας και την επόμενη μέρα βρεθήκαμε για έναν καφέ..

Βρισκόμασταν για αρκετό καιρό στο χαλαρό βέβαια, χωρίς να κάνω εγώ κάτι, ούτε κι εκείνος, ούτε μια κίνηση..
Εγώ, εντάξει, ήμουν αρκετά ντροπαλή τότε, αλλά εκείνος αν του άρεσα πραγματικά θα μπορούσε να κάνει μια κίνηση, έστω και απλή...

Για τις επόμενες εβδομάδες είχε εξαφανιστει, τον έπαιρνα τηλέφωνα αλλά δεν ήταν πουθενά..
Μετά απο 2 μήνες εμφανίστηκε ξανα..
Μου είπε πως με σκεφτόταν και πως είχε φύγει στο εξωτερικό για δουλειές, τίποτα παραπάνω...
Αυτό το διάστημα, που έλειπε, κατάλαβα πως το είχα αγαπήσει, ήμουν ερωτευμένη μαζι του, κι ας μην είχαμε ζήσει τίποτα, ουτε στον ερωτικό τομέα, ουτε να έχουμε να θυμόμαστε στιγμές μας...

Όταν ξαναέφυγε, χωρις να μου πει τίποτα και πάλι, είπα μέσα μου πως δε θα τον ξανασυναντήσω και ούτε θα απαντήσω στα τηλεφωνήματα του μετα απο καιρό, γιατι ήμουν σίγουρη πως θα ξαναεμφανιζόταν...

Μετά απο κάποιο μεγάλο χρονικο διάστημα, κι ένω είχα κλάψει πολυ για τον Στέφανο, εμφανίστηκε στην ζωη μου ο Λάμπρος, παντρευτήκαμε και έχουμε κάνει δυο παιδία...

Στην δεύτερη μου εγκυμοσύνη έμαθα απο μια φίλη μου, πως ο Στέφανος είχε πεθάνει απο καρκίνο και γι αυτο δεν ήθελε να με πληγώσει λέγοντας μου την αλήθεια.. 

Μονό ένα γραμμα μου άφησε που το έω ακομα και σήμερα..

Δε θα τον ξεχάσω ποτε....


Καλό Σαββατόβραδο σε όλους!

Φιλια πολλαα!

by Panagiota


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις