Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Ghost - by Γιώργος




Ειναι που εφτιαξα το παραθυρο στο δωματιο μου και το βράδυ, με το φως του γραφειου μου

καθρεφτιζεται το προσωπο μου στο τζαμι

και πού και πού, γυρναω προς τα εκει και καμαρωνω τον εαυτο μου.

Τις περισσοτερες φορες το κανω αθελα μου..

Τυχαία το βλεμμα μου πέφτει εκει και αναποφευκτα αφου πάει εκει, θα μεινει εκει για λιγο.

Και τωρα το εκανα.

Παντα εστιαζω στα ματια, γιατι τα ματια σε πανε βαθια και στην αληθεια και εξαλλου αυτα ειναι τα μονα ματια

που μπορω να κοιταζω με απολυτη ασφαλεια και όσο θέλω.

Και τα δικα σου μπορω, αλλα οταν εγω αλλαζω εκφραση, αυτα μενουν τα ίδια..

ακομη κι αν χαμογελουν, ειναι σκληρο να τα βλεπω παγωμενα σε μια στιγμή.

Τις περισσοτερες φορες, ξερεις, ειμαι μονος στο δωματιο και μονος και στο σπιτι

και κοιμαμαι τη μερα και ξυπναω τη νυχτα και ανοιγω το pc και βλεπω πολλα προσωπα εκει

και βλεπω και βιντεο κιολας που τα προσωπα κινουνται αλλα υπαρχει παντα ενα προβλημα..

Δεν μπορω να τα αλλαξω.. δεν μπορω να κανω τιποτα για να αλλαξω τις εκφρασεις τους..

δεν μπορω να τα επηρεασω όπως μπορώ το δικό μου..

Ζουν τη ζωη τους κι εγω απλα παρατηρώ. Ολα αυτα τα χρονια, αυτος ο ρολος μου εχει δοθει, χωρις να το καταλαβω..

Καποτε ειχα μικροφωνο και ακουγα τους αλλους, αλλα δεν αντεχα κι αυτοί να ακουνε τη φωνη μου.

Καποτε ειχα καμερα και εβλεπα τους αλλους, αλλα δεν αντεχα κι αυτοί να βλεπουν το προσωπο μου.

Καποτε δεν ημουν στο σπιτι και ημουν εξω με τους αλλους, αλλα δεν αντεχα τοση πραγματικοτητα.. καταλαβαινεις τι εννοω;

Τώρα τι εγινε; Ανοιγοκλεισα τα ματια μου ή το φως αναβοσβησε;
Τι απ' τα δύο έγινε;
Δεν υπαρχει καποιος να μου πει.

2 σχόλια:

Funky Monkey είπε... at 19 Νοεμβρίου 2014 - 4:48 μ.μ.

Υπέροχο, δυνατό κείμενο, Γιώργο!

Γιώργος είπε... at 21 Νοεμβρίου 2014 - 12:48 π.μ.

σ' ευχαριστώ πολύ Έλλη!

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις