Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

Οι μπλόγκερς των ονείρων - by Γιώργος




Τα μπλογκς ειναι ενας παραλληλος κοσμος που οι ανθρωποι μιλανε για ονειρα.
Όταν μπάζουν νερά απ' την πραγματικότητα, τα όνειρα είναι παραμορφωμένα.
Και συνήθως έτσι είναι, γιατί τα τέλεια όνειρα δεν αντέχουν για πολύ,
και αφήνουν πίσω μπλογκς παρατημένα.
Όπως κι η σκέτη πραγματικότητα.
Κάπου ανάμεσα είναι το μυστικό.

Καθώς οι άνθρωποι απομακρύνονται απ' τον εξωτερικό κόσμο,
και φτιάχνουν έναν δικό τους εσωτερικό,
και κάνουν την ψυχή τους δέρμα να το δουν και να το δούμε,
βγάζουν αγάπη και υπεροψία.

Μοιάζει με τις selfie.
Ο καθένας, όταν γράφει,
έχει στο μυαλό του το είδωλο του στον καθρέφτη όταν είναι μόνος του.
Αυτό το είδωλο προσπαθεί να εκφράσει,
κι ό,τι του φράζει τον δρόμο, έρχεται σαν πόνος.
Ο πόνος του γίνεται δυστυχία και κατάθλιψη ή επιθετικότητα στον έξω κόσμο.
Αλλά αυτά αναμειγνύονται:
Συνήθως η επίμονη δυστυχία είναι λουσμένη με μια κρυφή επιθετικότητα και η πιο φανερή επιθετικότητα εξυπηρετεί έναν δυστυχισμένο μπλόγκερ.

Είναι αστείο που μερικοί μπλογκερς λένε "θέλω να ζω στον κοσμο εδω, των ονειρων μου, τον δικο μου κοσμο"
και οι αναγνώστες, με τα σχόλια τους, είναι οι πρώτοι που τους θυμίζουν τον άλλον κόσμο
και που ουσιαστικά βάζουν τον άλλον κόσμο μέσα στο μπλογκ τους.
Σίγουρα ένα μέρος της επιθετικότητας τους στρέφεται προς αυτούς τους αναγνώστες,
κι επειδή πρέπει να είναι ευγενικοί στις απαντήσεις τους,
συνήθως την κρύβουν στα κείμενα τους.
Μου ήρθε στο μυαλό εδώ το μπλογκ μιας ικανής 23χρονης μουσικού, που έχει κλείσει τώρα, και που σε κάποιες αναρτήσεις της ενώ ήταν φανερά προκλητική προς τους αναγνώστες με όσα έγραφε, στις απαντήσεις των σχολίων ήταν πάντοτε πολύ ευγενική.
Αλλοι το κανουν με λιγότερη ευθύτητα.

Η επιθετικότητα παίρνει συχνα την μορφή της υπεροψίας.
Η υπεροψία είναι κάτι σαν άμυνα του κόσμου τους.
Συχνά πιστεύουν ότι οι άλλοι δεν μπορούν να τους καταλάβουν ή γίνονται και επίτηδες
δυσνόητοι γι' αυτό το λόγο,
γίνονται ίσως καμιά φορά κοροϊδευτικοί,
ή δεν απαντάνε σε σχόλια,
ή θεοποιούν ένα άτομο δικό τους εκμηδενίζοντας τους υπόλοιπους
ή ωραιοποιούν την εικόνα τους με κάθε μέσο.

Την ανοχή μας για την επιθετικότητα και την υπεροψία τους την παίρνουν ως αντάλλαγμα
για το ξεγύμνωμα της ψυχής τους,
ειδικά αν αυτό γίνεται με κάποια τέχνη.

Οι μπλόγκερς των ονείρων, παίρνοντας την μορφή του ειδώλου τους, απελευθερώνονται.
Παίρνουν δύναμη και με αυτήν, εκτός απ' το να εκδικηθούν όπως εκείνοι θέλουν τους πιθανούς εχθρούς τους της πραγματικότητας,
μπορούν τώρα και να δείξουν πιο εύκολα (απ' οτι στην καθημερινότητα) την αγάπη τους
και τον υπέροχο ψυχικό κόσμο τους στα πρόσωπα που εξιδανικεύουν και ποθούν.

---------
by
Γιώργος

2 σχόλια:

Funky Monkey είπε... at 16 Σεπτεμβρίου 2014 - 7:21 μ.μ.

Πολύ ενδιαφέρουσες οι σκέψεις σου στο κείμενο, συμφωνώ σε αρκετά σημεία! Και μάλλον γνωρίζαμε την ίδια μπλόγκερ, η οποία μου λείπει... (και ειδικά η ευθύτητά της και τα αγριεμένα της κείμενα).
Καλό φθινόπωρο, Γιώργο! :)

Γιώργος είπε... at 18 Σεπτεμβρίου 2014 - 4:42 μ.μ.

Ευχαριστώ πολύ, Έλλη. Το σχόλιο σου με ενθάρρυνε. Κι εμένα μου λείπει.
Να 'σαι καλά και καλό φθινόπωρο Έλλη :)

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις