Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014

Passion Time (special edition)



«Εκείνη η νύχτα θα μου μείνει πάντα αξέχαστη!»
Είμαι άνδρας και το κέφι μου θα κάνω! Με λένε Μίλτο και όπως καταλαβαίνετε δεν είμαι τύπος που κάνει σχέσεις, απλά μου αρέσει να περνάω καλά. Τα γκομενάκια, τςςςςςςςς, έτσι νιώνουν για πάρτη μου! Δεν μπορώ να πω, είμαι και γω μαναράκι, γυμνασμένος, ψηλός με θεληματικό πηγούνι, σαν αρχαίος θεός ρε παιδί μου, φτού μου μη με ματιάσω! Εκτός όμως από υπέροχο μωρό, είμαι και επιτυχημένος στην δουλειά μου! Διευθυντής της H.A.M.S.C kotopulion corporation! Όπως καταλαβαίνεται πολλά λεφτά! Οπότε το πρωί πήγαινα στο γραφείο με το πολυτελέστατο αμάξι μου και το βράδυ, πανικός στα κλαμπάκια!
Εκείνο το βράδυ όμως θα μου μείνει πάντα χαραγμένο στην μνήμη μου!
Είχα ετοιμαστεί όπως κάθε άλλη φορά για να γλεντήσω μέχρι το πρωί. Φτάνω και πριν μπω λοιπόν στο κλαμπάκι, δίνω και ένα γερό φιλοδώρημα στον πορτιέρη γιατί φυσικά έχω πολλά λεφτά. Όπως κάθε φορά λοιπόν το κλήμα ήταν ασφυκτικό, πήχτρα στον κόσμο αλλά τίποτα δεν μπορεί να με εμποδίσει!
 Καθώς λοιπόν έψαχνα για κανά γκομενάκι, βλέπω με την άκρη του ματιού μία τύπισσα να κάθεται στον καναπέ του κλάμπ. Ωραίο μωρό φαινόταν οπότε δεν έχασα καμία ευκαιρία και την πλησίασα.
Καθώς της έπιασα την κουβέντα κατάλαβα ότι πρέπει να ήταν ψηλομεθυσμένη. Δεν εξηγείται αλλιώς για να μην ανταποκρίνεται στο υπέροχο κάλεσμά μου! Δεν πειράζει λίγο υπομονή ακόμα, που θα πάει, θα την καταφέρω!
Τι διάολο ήθελα και βγήκα εκείνο το βράδυ!
Με λένε Εβελίνα και το μόνο πράγμα που μπορώ να πω με σιγουριά για τον εαυτό μου είναι ότι ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΤΟ ΞΕΝΥΧΤΙ! Εκείνο το βράδυ όμως έκανα μία εξαίρεση για τα γενέθλια της κολλητής μου. Όταν μου ανακοίνωσε ότι αυτή την φορά θα τα γιορτάσει σε κλαμπάκι μέχρι το πρωί, χλόμιασα! Αν ήταν κανένας άλλος δεν πρόκειται να πήγαινα! Τέλος πάντων η ώρα είχε πάει ήδη δώδεκα και γω ίσα που κράταγα τα μάτια μου ανοιχτά, και φανταστείτε δεν είχαμε καν ξεκινήσει απ το σπίτι. Λέω, οκ αυτό ήταν, θα με πάρει ο ύπνος πουθενά σε καμιά γωνίτσα και θα με βρουν το πρωί σε κανα σκουπιδοτενεκέ!
Φτάνουμε λοιπόν στο κλάμπ και με το που μπαίνω μέσα κάνω μεταβολή και βγαίνω έξω ουρλιάζοντας! Τα αγόρια της παρέας με άρπαξαν σχεδόν απ το μαλλί και με έσουραν μέσα σε αυτό το καταγώγι! Ε, με εκείνα και αυτά η ώρα είχε περάσει και γω λίγο-πολύ δεν ήξερα που βρισκόμουν απ την νύστα! Ταυτόχρονα στην κατάσταση που βρισκόμουν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου αναρωτιόμουν τι είδους πλάσματα είναι αυτά που χτυπιούνται τόσες ώρες χωρίς να κουραστούν! Ίσως είναι μεταλλαγμένοι χιμπατζήδες ή μέσα στην ζάλη μου μπήκα κατά λάθος σε μια χρονομηχανή που φύλαγαν στο υπόγειο και ξαφνικά βρέθηκα στην εποχή των Ούννων! «Ίιιιιιιιιιιιιιι πρέπει να δραπετεύσω, αφού πρώτα όμως πάρω έναν υπνάκο.» Αποφάσισα λοιπόν να ξεραθώ πάνω σε έναν καναπέ που βρισκόταν στην γωνία του μαγαζιού. Άλλωστε την παρέα μου είχα να την δω ώρα, μπορεί να σηκώθηκαν και να με παράτησαν κιόλας. Υπό άλλες συνθήκες θα είχε πάθει πανικό αν συνειδητοποιούσα ότι με παράτησαν αλλά ειλικρινά εκείνη την στιγμή παρά ήμουν κουρασμένη για να εκνευριστώ! Σέρνομαι λοιπόν με τα χίλια ζόρια μέχρι τον καναπέ και κουκουλώνομαι με τα δεκάδες μπουφάν που είχαν παρατήσει. Δεν προλαβαίνω να κλείσω τα μάτια μου, τσουυυυυυπ ένας τύπος πετάγεται μπροστά μου.
Φαινόταν η κλασική περίπτωση κλαρινογαμπρού, με τη V κολλητή μπλούζα που από μέσα ξεπροβάλει η τριχίτσα, ιιιιιιιουυυυυ! Κάτι είπε εκεί, δεν έδωσα και πολύ σημασία. Κάποια στιγμή πιρι πιρι πιρι πιρι με ξύπνησε ο πούστης!
 -Για χαρά ομορφούλα πως σε λένε;
- Κοιμωμένη
-Που πήγε το ωραία;
-Ψάξε, κάπου κάτω απ τα μπουφάν θα είναι.
-Χα χα μου αρέσουν τα κοριτσάκια με χιουμοράκι.
-μμμμμμμμμ….
-Και για πες πως βρέθηκες εδώ;
-Ψάχνω για Wifi. Το έχουν κλειδωμένο οι γύφτοι, μήπως έχεις κωδικό;
-Ναι φυσικά… 123είσαιγιαέναφάσωμαμωρό;

-Όπ! Μπήκε! Θεεεεεενκς!

-Κάνε με αντ στο φέισμπουκ, Μιλτάκος Σανσίτι, κάνε και ένα τσέκ ιν!

-Δεν θα το ξεχάσω…

-Και για πες τι άλλα;

-μμμμμμμμμμ…. Εδώ νοιστάζω…

-Θές να πάμε να κοιμηθούμε αγκαλιά;

-μμμμμμμμμ…. Μωρέ έχω κάτι δουλείτσες δεν προλαβαίνω.

-Μαζί μου θα ξεχάσεις ότι έχεις!

-Μπααααααα

-Νομίζω με αδικείς ματάκια μου.

-Συγγνώμη βρε Τζία μουυυυ.

-Τι είπες δεν σε ακούω με την μουσική!

-Τίποτα, τίποτα λέω, η φάτσα σου μου φαίνεται γνωστή!!

-Μχαχα, μάντεψε, μάντεψε…

-Χμμμ μήπως ήσουν στο The Wall;

-Τι; Πως;

-Τίποτα άστο. Να σου πω, δεν πας σιγά σιγά να με αφήσεις και μένα να πάρω κανά υπνάκο;

-Εγώ να φύγω, αλλά να ξέρεις, εσύ χάνεις…τςςςςςςς

-Οοοοκ τα χαιρετίσματά μου στην Πέγκη!

 Τελικά το μαναράκι δεν μας έκατσε, όχι ότι δεν με γούσταρε, αλλά εντάξει, εγώ είμαι ντέντλεμαν, δεν εκμεταλλεύομαι μεθυσμένες κοπέλες.
Παρόλα αυτά μετά βρήκα κάτι γκομενάκια και περάσαμε γαμααααατα!!! Τα πάντα κάναμε! Δεν πολυκαταλάβαιναν τι έκαναν αλλά τι σημασία έχει, περάσαμε γαματααα! Η καλύτερη νύχτα της ζωή μου ρε φίλεε!   
Χα χα χα April’s fools αχααα χα… χα γκμμμχχ

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις