Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Ανευθυνότητα - by Γιώργος


Έχω ευθύνη. Νιώθω ότι έχω μία ευθύνη.
Αλλά απλά αυτό. Δεν μπορώ να ξέρω τίποτα άλλο.
Νιώθω ότι ματώνει μια ψυχή.
Ότι μάτωσε τώρα, πάει.
Είναι αργά.
Έγινε δυνατότερη.
Κι άλλο.

Έχω πολλά να πω.
Άλλα φεύγουν και χάνονται.
Μαζί μ' ότι δεν ακουμπάει στη γη.

Οι δρόμοι σε κάθε σχεδόν σχέση νιώθω ότι γίνονται μοναχικοί από ένα σημείο και μετά.
Τους συνεχίζεις κάπου μόνος σου γιατί όπου βλέπεις κενό ή μυστήριο, τα συμπληρώνεις με κομμάτια του δικού σου εαυτού.
Το παράξενο όμως με αυτό το δρόμο που σκέφτομαι είναι πως δεν έχω ανάμνηση να άρχισα ποτέ να τον περπατάω με τη ζεστασιά της παρέας που υπόσχεται.
Κρύωνα από την αρχή.
Ήταν η διαίσθηση, η ομορφιά, οι ενοχές.... η ευθύνη, που με κράτησαν.

Είναι, επομένως, μια σχέση αφημένη στο σκοτάδι, ένας σκοτεινός δρόμος με πολλά διάσπαρτα φώτα της φαντασίας μου, που αν κοιτάξει κάποιος δεύτερος ή τρίτος ίσως δεν καταλάβει γιατί είναι αναμμένα, γιατί ίσως απλά τα έχω ανάψει μόνος μου, και είναι του δικού μου κόσμου,
και αναρωτιέμαι αν η μορφή του προσώπου εκείνου πάρει τη δική μου μορφή στο τέλος μέσα στο μυαλό μου κι όλα τελειώσουν έτσι ειρηνικά.






0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις