Το κορίτσι της ακτής - by Γιώργος

Ήταν ένα κορίτσι, μαύρο, με πολύ άσχημο πρόσωπο και μεγάλες κάπως διαστάσεις, κακή στα μαθηματικά και τη γλώσσα, αργή στις αντιδράσεις.. την ήξερα, αλλά δεν της είχα μιλήσει, δε θα πίστευε ότι θα της έδινα σημασία.. είχε μάθει να περνάει έτσι, απαρατήρητη.
Αυτά είναι τα λόγια που λέει:

Μένω μόνη μου, σε ένα σπίτι δίπλα στην θάλασσα.
Κανείς ποτέ δεν έρχεται εδώ.
Ειναι επειδή ζω μόνη μου.

Υπάρχουν σύννεφα πάνω απ' την ακτή,
που την έχω περπατήσει χιλιάδες φορές πριν.
Είναι επειδή ζω μόνη μου.

Πώς μπορώ να πάω στην πόλη, με τέτοιο πρόσωπο.
Θα γελούν με εμένα, και δε θα μπορώ ουτε μια λέξη να πω.
Είναι επειδή ζω μόνη μου.

Μα καμιά φορά, μετά τα μεσάνυχτα, αυτός έρχεται, και ακουμπαει τα δάχτυλα του κατω στις φτέρνες μου.
Και τα νιωθω να σκαρφαλώνουν, πάνω μου σαν κισσος, και σταματανε καπου, αναμεσα στα ποδια μου.
Κι ολος ο κόσμος έξω, ειναι φωτεινός, νιωθω το φεγγάρι, μου χαμογελά, κι είναι έναστρος, κατεβασμένος ο ουρανός.
Κι είναι όλα τοσο, γεματα ζωη, θελω απο χαρα να κλαψω, να βγουμε εξω, μα δεν λεω τιποτα εκείνη τη στιγμή.
Γιατι ενας μικρος φοβος, φυτρωνει μεσα μου.. αν κοιταξω αλλου, θα ειναι αυτος ακομη εκει;
Αφου ποτέ εδω, δεν ηρθε κανεις, και παντα μονη μου πηγαίνω στην ακτη.

Ζω μονη μου, σε ενα σπιτι στην ακτη.
Κανεις ποτε δεν με παιρνει απο εκει.
Ειναι επειδη ζω μονη μου.

----
by
Γιώργος

Σχόλια

  1. Αυτές οι χιλιοπερπατημένες ακτές... πολύ όμορφη ανάρτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου