Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

First Friend - by Γιώργος




Αν δεν σε πειράζει, βλέπω  λίγο το παρελθόν σου.

Από μικροί νιώθαμε πολύ,
κι αν ήμασταν πιο τυχεροί,
δεν θα βγαιναμε τοσο χαμενοι απο εκει πισω.


Οταν ανακαλυψεις κατι διαφορετικο

καποτε πρεπει να  γυρισεις πάλι εκεί πού ήσουν,

αλλα οταν επιστρέψεις,

ολα είναι πιο άσχημα.

Τότε ξέρεις  ότι έχεις εκτροχιαστεί.



Έχεις ξεχάσει πώς ακουγόταν η φωνή σου όταν ήσουν παιδί.

Πώς ένιωσες κάτι όταν το ένιωσες για πρώτη φορά.. πριν αρχίσει να φθίνει.

Έχεις ξεχάσει να μεταμορφώνεσαι σε κάτι άλλο, όπως τότε που έπαιζες.

Πού ήσουνα, και τι έκανες, και πώς γέλαγες, πόσο έκλαιγες;

Κοιτούσες με εκείνο το ύφος που είναι λες και έχει δει τη δυστυχία όλου του κόσμου;


Δεν ξέρω, φοβάμαι ότι σε βλέπω  πάνω στις ράγες.

Κι εγω εκει ειμαι, για να μπορω να σε βλεπω.




Το τρένο του Θανάτου είναι πάντα μακριά.

Η μέρα είναι φωτεινή κι υπάρχουν στάχυα γύρω.



Χαλάρωσε τους ώμους σου, νιώσε τα δάκρυα σου και θυμήσου:

Υπαρχει ενας μαγικος κοσμος εκει, αν μπορεις να τον βρεις..

Αν τον εχεις βρει..

-------
by
Γιώργος

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις