Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Εξομολόγηση - by Γιώργος



«Λογοκρίνω κάθε μου πράξη.
Η φαντασία, όχι, δεν περιορίζεται.
Γιατί νιώθω ότι με παρακολουθούνε, ό,τι και να κάνω;
Πρόσωπα, ιδανικά πρόσωπα.
Σπάει η εικόνα τους και εγώ διαλύομαι μαζί με αυτήν.
Το δικό μου πρόσωπο μαζί.
Τι χαζός που είμαι.. ποιος άνθρωπος είναι τέλειος;»

«Φτιάχνουμε όμως δύο κόσμους, τον πραγματικό και τον ιδανικό.
Ο πραγματικός είναι η καθημερινότητα με όλες τις μικρές χαρές και τις μιζέριες.
Ο ιδανικός είναι αυτός που κρατάμε λίγο πολύ κρυφό, μεγαλώνει μόνος του μαζί μας κι αυτο είναι κάπως επικίνδυνο. Είναι τα φιλόδοξα όνειρα μας.. ότι είμαστε γεννημένοι για τα μεγάλα.. ότι γράφουμε ιστορία.. είναι οι τέλειες στιγμές που περιμένουμε για να πράξουμε, το τέλειο μέρος, το κατάλληλο πρόσωπο, τα καλύτερα δυνατά λόγια, οι σωστές κινήσεις..
Μία ζωή περιμένουμε να μας έρθουν.
Ο λόγος που μας συγκινούν οι ταινίες και τα τραγούδια είναι ότι μας δίνουν αυτές τις στιγμές που απεγνωσμένα ψάχνουμε.
Τα βρίσκουμε στην Τέχνη, στο Θεό, στους μεγάλους ηγέτες, στους σπουδαίους ανθρώπους, τους διάσημους, τους πετυχημένους, τους ηθοποιούς και τους τραγουδιστές.. Κι η αγάπη μας μεγαλώνει για αυτούς.. Ξεχνάμε την πραγματικότητα και την αφήνουμε και ζούμε περιμένοντας το Τέλειο.

Κάπως έτσι οι δύο αυτοί κόσμοι, ο πραγματικός και ο ιδανικός, αντί να συγκλίνουν, αποκλίνουν!! Μισούν ο ένας τον άλλον. Γίνονται εχθροί. Κι εμείς όλο και δυναμώνουμε στον ιδανικό κόσμο και όλο και εξασθενούμε στον πραγματικό.
Τα υψηλά και τα ιδανικά, τα όμορφα, γίνονται η κουρτίνα για να κρύψουμε από πίσω όλες τις παγωμένες αλήθειες  της καθημερινότητας που δεν μπορούμε να αντέξουμε, τις αδυναμίες μας, τα ελαττώματα μας. Χτίζουμε στο ψέμα. Παίρνουμε δύναμη από ότι εκφράζει για εμάς η κουρτίνα, επομένως ελεγχόμαστε από αυτούς που την εκφράζουν και την δημιουργούν. Κατευθύνουν την αγάπη μας και το μίσος μας.
Προχωράμε σε ενα σίγουρο θάνατο.
Τα όνειρα μας δε θα γίνουν ποτέ πραγματικότητα όσο δεν ακουμπάνε σ’ αυτήν.

Όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, πρέπει να χτίσουμε στον πραγματικό κόσμο. Σιγα σιγά, με μικρά βήματα.. τίποτα δεν έρχεται θεόσταλτο. Όλα γίνονται με ιδρώτα.
Πρέπει να αποδεχτούμε τις  άσχημες αλήθειες και να μη τις θάβουμε απο αδυναμία σε άλλους κόσμους.. γιατι αυτές μας κάνουν να είμαστε αυτό που είμαστε: άνθρωποι.. μας κάνουν να καταλαβαίνουμε ότι οι αδυναμίες μας δεν μας χωρίζουν, αλλά μας ενώνουν, με την συμπόνοια. Κι αυτή η συμπόνοια φέρνει αγάπη. Αληθινή και βαθιά.
Και το τέλειο ποτέ δε θα ‘ρθει.. μόνο του.»

-Ευχαριστώ τόσο πολύ, έχεις δίκιο, αυτό είναι.. τα λόγια σου με έσωσαν, με έβγαλες από το αδιέξοδο, είσαι ο σωτήρας μου, σε αγαπάω τόσο πολύ.. όχι σε λατρεύω.. μόνο εσύ με έβαλες στο σωστό δρόμο.. κανείς άλλος.. οι άλλοι δε με καταλάβαιναν..μόνο εσύ......... θα προσκυνώ για ‘σενα κάθε μέρα..
-Έτσι. Χαχαχαχ..

----------
by
Γιώργος

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις