Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2014

Γράμμα - by Γιώργος


Δεν ξερω, τωρα τελευταια εχω απομακρυνθει απ' τον κοσμο, απ' τους ανθρωπους.. στα τραπεζια των γιορτων ημουν απομακρος και δεν μιλουσα καθολου.. οπως συνηθως δηλαδη, αλλα αυτη τη φορα δεν ειχα κανεναν "δικο μου" να σκεφτω για να παρηγορησω τον εαυτο μου.. ολα κινουνται χωρις εμενα: γνωριμίες, κουβέντες, ραντεβού, συναντήσεις, φιλιες, σχεσεις, χωρισμοί, ζωες ολοκληρες.. δεν ειμαι μεσα σ' αυτες, παρα ελαχιστα ισως πια.
Η πόλη με έχει φτύσει έξω, σαν κάτι μη αναγκαίο.Νιώθω σαν να απομακρύνομαι απ' την στεριά..
Και δεν βλέπω πράγματα δικά σου.. σε είχα ξεχάσει εντελώς.. δεν σε ξερω ούτε σε καταλαβαινω, αλλα υπαρχει μια ειλικρινεια στη λυπη σου και με κανει να νιωθω λιγοτερο μονος. Ισως αυτο ψαχνω, ειλικρινεια. Ισως μ'αρεσει που μπορω να βλεπω κατι διαφορετικο σ' εσενα, που δεν το βλεπουν οι αλλοι.. ίσως απλα θέλω να πιστέψω κάτι τέτοιο.
Τα πράγματα έχουν αρχίσει να γίνονται περίπλοκα.. κι εγώ έχω μείνει πίσω.
Ειχα γραψει για διαμαντια, αλλα δεν ξερω αν μ' αρεσει αυτη η ιδεα.. τα διαμαντια ειναι κατι τελειο.. εγω πιο πολυ βρωμικες πέτρες βλεπω, που μπορει να καθαρισουν και να ειναι ομορφες για λιγο, μεχρι να βρωμίσουν ξανα. Και το ξερω απ' τον εαυτο μου.
Οποτε το στελνω, αλλα απο ειλικρίνεια θα πω: δεν νιωθω πιο καλα ή πιο καλός τωρα. Το βαρος παραμένει.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις