Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Ακτή - by Γιώργος





Και αφου πέρασε απο τις ακτές που καίγονται και τις κόκκινες θάλασσες, και τα δάση του φεγγαριού και τα μπλε πεφταστέρια, το αγόρι περπάτησε στον γνωστό μας κόσμο και βρήκε εκείνο το κορίτσι σε μία ακτή, να κάθεται σκεφτική.
"Όταν θέλω να κατέβω εδώ" της είπε, "ψάχνω να βρω εσένα".
Το κορίτσι τινάχτηκε.
"Τι κάνεις εσύ εδώ πέρα;"
Μετά του είπε πιο ήρεμα:
"Αυτός ο κόσμος δεν είναι για 'σενα....Δεν πρέπει να σε δουν.."
Δεν ήξερε πού να κοιτάξει όσο του μιλούσε, γιατί τα μάτια του δεν ήταν στο προσωπό του. Στην πραγματικότητα, δε φαινόταν καν να έχει μάτια. Άλλα έβλεπε, έτσι δεν είναι;
Κι η φωνή του ήταν σαν μικρού παιδιού.
- Πώς βλέπεις;
- Δεν βλέπω. Τα μάτια σε απομακρύνουν απο την αλήθεια... είναι παραπλανητικά.
- Πώς το ξέρεις, αφου δεν είχες ποτέ..
- Είχα, αλλά τα έβγαλα. Έτσι έχω πιο δυνατές τις άλλες αισθήσεις.
- Αυτό είναι τρελό. Με τα μάτια αποκαλύπτεται όλη η ομορφιά του κόσμου. Με τα μάτια ερωτεύεσαι κεραυνοβόλα, με τα μάτια ανατριχιάζεις όταν βλέπεις ένα άγριο τοπίο, με τα μάτια καταλαβαίνεις τι συμβαίνει γύρω σου και ξέρεις πού να πατήσεις για να μη πέσεις..
-Τα κάνω όλα αυτά και χωρίς τα μάτια.
Ακολούθησε σιωπή. Το κορίτσι δεν έκανε πίσω.
-Ξέρεις γιατί ήρθα στην ακτή και δεν πήγα κάπου άλλου; Γιατι μ' αρεσει εδώ. Να κοιτάζω τον ορίζοντα.. Εκεί πέρα κάτω, η θάλασσα συναντά τον ουρανό. Κι από εκεί έρχονται όλοι οι γλάροι. Και ο ήλιος είναι σαν να βυθίζεται μέσα στο νερό. Και καμιά φορά, τα σύννεφα σου δείχνουν σχήματα και ο ουρανός παίρνει περίεργες αποχρώσεις. Δεν ζηλεύεις που δεν τα βλέπεις όλα αυτά; Δεν νομίζω ότι μπορείς να τα νιώσεις χωρις να τα δεις.
Το αγόρι δεν μίλησε.
Το κορίτσι τον κοίταξε και παρόλο που αυτός δεν είχε μάτια στο πρόσωπο του, το κορίτσι κατάλαβε την αμηχανία του, την ντροπαλότητα του, την ήττα του ίσως.
"Βλέπεις" λέει το κορίτσι. "Το παν δεν είναι η ψυχή. Η ψυχή μόνη της δεν μπορεί να σου δώσει πολλά. Οι αισθήσεις μας, η κάθε μία ξεχωριστά και το μυαλό μας, την κάνουν δυνατή."
Το αγόρι γύρισε σιωπηλό από την άλλη και άρχισε να απομακρύνεται.
Το κορίτσι του φώναξε:
- Εϊ, που πας;
Το αγόρι συνέχισε.
- Γιατί φεύγεις, λέει το κορίτσι, έλα..
Το αγόρι σιγα σιγα εξαφανίστηκε απο την ακτή.
Μετά από λίγες μέρες, εμφανίστηκε πάλι στην ακτή. Κάθησε δίπλα της, ακριβώς μπροστά από τη θάλασσα.
Το κορίτσι τον είδε και αρχικά δεν είπε τίποτα.
Αφού πέρασαν μερικά κύματα, του είπε:
-Γιατί εφυγες την προηγούμενη φορά;
-Δεν ξέρω.
-Και γιατί ήρθες ξανά;
-Δεν ξέρω.... Κάνω απλά αυτό που θέλω την κάθε στιγμή.
-Αυτό που νιώθεις..
-Ναι..
Σιωπή για λίγο..
-Ξέρεις, συγγνώμη που στα είπα αυτά την άλλη φορά..
 Εγώ ίσως δεν... δεν πρέπει να έχω ψυχή.. Γι' αυτο μου φαίνονται παράξενα αυτά.
 Αλλά και πάλι... χωρίς την όραση....χάνεσαι.... τον χάνεις τον άλλον:
 Δεν μπορείς να δεις τα παιχνίδια των ματιών του όταν κρύβουν
 κάτι ξεχωριστό κάθε φορά,
 τις κινήσεις του όταν είναι γεμάτες χάρη και το χαμόγελο του όταν είναι αληθινό,
 τα χείλη του όταν είναι στο χρώμα της ζωής,
 το δέρμα του όταν είναι νέο,
 κι όλα αυτά μαζί ταυτόχρονα.. μέσα σε μια στιγμή..
 Δεν μπορείς να δεις την ξεχωριστή ομορφιά του προσώπου του..
 Εγώ μπορώ....
Το κορίτσι μιλούσε αργά και υπνωτιστικά, σαν να ονειρευόταν..
- Το πρόσωπο του ανθρώπου είναι το μεγαλύτερο θαύμα της φύσης.. είπε τελικά
- Αλλά όχι το δικό μου...
Το κορίτσι έκανε μια απότομη κίνηση σαν να ξύπνησε από την ονειροπόληση της και είπε με πιο δυνατή φωνή:
- Όχι, γιατί;; Τι έχει το δικό σου; Μία χαρά είναι το πρόσωπο σου. Δεν έχει απολύτως τίποτα!
- Είσαι η μόνη που μου το λες..
- Σταμάτα, σε παρακαλώ, είπε το κορίτσι με ανήσυχη τη φωνή της..
Ακολούθησε σιωπή..
Όλα ήταν ήρεμα.
Ο αέρας τους έβρεχε με μικρές σταγόνες νερού και το μόνο που άκουγαν ήταν τα ήρεμα κύματα στην ακτή κι οι ανάσες τους.
Το αγόρι έκανε να σηκώσει το χέρι του.
Μπορούσες να ακούσεις την ανάσα του πιο γρήγορη, πιο δυνατή, έτσι που να αναστάτωνει την γαλήνη των προηγούμενων στιγμών.
Τότε άπλωσε σιγά σιγά το χέρι του στο πρόσωπο του κοριτσιού.
Το κορίτσι το κατάλαβε και τραβήχτηκε.
"Τι πας να κάνεις;" είπε φοβισμένη και ξαφνιασμένη.
"Τι νομίζεις ότι πας να κάνεις; Δεν με ξέρεις καν!" είπε μετά με θυμό.


(Η συνέχεια στην επόμενη στήλη)
----
by
Γιώργος





0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις