Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

Men!ou$


Καλησπέρα φίλοι μου!Άλλη μια εβδομάδα πέρασε και είμαστε και πάλι εδώ!!!!!!
Πάμε λοιπόν!!

Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας ένα θέμα που με προβλημάτιζε από τη στιγμή που έκλεισα τα 18!Και ποιο είναι αυτό;;Μα φυσικά αυτό που καίει τους περισσότερους,πιο πολύ ακόμα και από την τύχη τους στις Πανελλήνιες..Το δίπλωμα αυτοκινήτου και η οδήγηση!

Τους περισσότερους,αγόρια και κορίτσια,σε αυτήν την ηλικία που τρομάρα μας νομίζουμε ότι είμαστε ατρόμητοι και μπορούμε να κατακτήσουμε τον κόσμο,μας πιάνει μια τρέλα,ένας διακαής πόθος,να μάθουμε να οδηγούμε και να σκίσουμε την άσφαλτο!!!!!!
Έτσι λοιπόν και εμένα σε αυτήν την ηλικία,με είχε πιάσει αυτή η τρέλα,με αυτό ξυπνούσα,με αυτό κοιμόμουν!!!!Επιστράτευσα κάθε δυνατό μέσο για να πετύχω το στόχο μου.
Αφού πείθεις τον μπαμπά να σκάσει το μετρητό,το οποίο δεν είναι και λιγο,πας στη σχολή οδηγών,και ξεκινάει η περιπέτεια σου με το τουτού!!Όταν πρωτοέπιασα τιμόνι στα χέρια μου,μετά του δασκάλου πάντα,αισθάνθηκα ότι οδηγώ διαστημόπλοιο.Τελος πάντων,για να μην τα πολυλογώ,κάνεις τα μαθηματάκια σου,δίνεις την εξέταση στην οποία φόβος και τρόμος είναι η οπισθογωνία,ακόμα και περισσότερο από το παρκάρισμα και παίρνεις το διπλωματάκι,με τον παραδοσιακό ελληνικό τρόπο.
Έστι λοιπόν,θεωρητικά τουλάχιστον είσαι οδηγάρα και έτοιμος να πάρεις τους δρόμους.Αν έχεις βέβαια λίγο νιονιο ξεκινάς σιγά σιγά,με κάποιον έμπειρο δίπλα σου και μετά μόνος σου.Και όχι αντίστροφα.Γιατί τα έχω δει αυτά.Ως νέος οδηγός,θα την κάνεις την μ@λ#κ$@ σου,αλλά είναι πολύ καλύτερο να είναι κάποιος άλλος δίπλα σου για να αποτρέψει το κακό.Για αυτό χαλαρώστε λίγο.Η άσφαλτος μπορεί να περιμένει και για μετά τα 18 για να την κατακτήσετε.
Βέβαια,υπάρχει και το άλλο άκρο,στο οποίο ανήκω εγώ,που μετά το δίπλωμα κάνουν κάποιες δειλές προσπάθειες,δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά(υπάρχουν και οι αποτυχίες και οι δυσκολίες στη ζωή,δεν είναι όλα στρωμένα με ροδοπέταλα) και τα εγκαταλείπουν,βάζοντας το δίπλωμα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και έχοντάς το σαν ανάμνηση.
Όμως,τα δύσκολα δεν σταματούν εκεί.Από αυτήν την στιγμή ξεκινάει μια χιονοστιβάδα επιπτώσεων,για σκληρά δόντια.!Και ποια είναι αυτή η χιονοστιβάδα;;
Ας ξεκινήσω από τα πρακτικά ζητήματα.Να τρέχεις σαν τον τρελό να προλάβεις τραμ,μετρό,λεωφορεία και γενικά ό,τι πετάει και κινείται,εκτός φυσικά του αυτοκινήτου,που αποτελεί φόβο και τρόμο.Να θες να βγεις και να το σκέφτεσαι όχι μια,αλλά δέκα φορές,αφού θα πρέπει να περάσεις μια Οδύσσεια για να πας και λίγο παραέξω.Και φυσικά πάντα με το ρολόι στο χέρι,ούτε με τη μάνα σου να ήσουν.Μα στις 12 σταματάει το ένα,μα στις 2 το άλλο.Υπάρχουν και οι ταρίφες θα μου πείτε,πρέπει να δουλέψουν και αυτοί,αλλά σου παίρνουν και ένα σωρό λεφτά.Άσε και την διπλή ταρίφα.
Το χειρότερο όμως έρχεται τώρα.Όταν βλέπεις γριές,γέρους,συνομιλήκους σου,και γενικά ό,τι κινείται και περπατάει να οδηγεί.Εκεί σε πιάνουν τα λαμπάκια σου.Τι κάνεις;;
1ον:Κάνεις χαρακίρι για να απαλλαγείς από αυτό το βάσανο.(δεν συνίσταται)
2ον:Συμβιβάζεσαι και ξεχνάς την οδήγηση,για να μην τρελαθείς και εσύ και να μην τρελάνεις και τους άλλους.
3ον:Πιάνεις τον ταύρο από τα κέρατα.Που σημαίνει ξεχνάμε όλα τα κολλήματά μας και πάμε να ξεπεράσουμε τους φόβους μας!!!!Φυσικά κινητήριος δύναμη είναι οι γριές!!χαχαχαχαχα!!
Μια υποσημείωση σε αυτή τη συμβουλή.Να είσαι ρεαλίστής,και να μην μεγαλοποιείς τα πράγματα.Προχωράς με προσοχή,με ένα Ν τεράστιο από πίσω σου (και οχι ''Αχ μου έπεσε κύριε αστυνόμε,για να είσαι μάγκας χωρίς το νι) και δεν δίνεις σημασία στον κάθε ένα π@π@ρ@,που θα σου κορνάρει ή θα σε βρίσει.Ναι φίλε,δεν έχουμε γεννηθεί όλοι Σουμάχερ!Και ακόμα και να σου σβήσει η μηχανή,εσύ ψυχραιμότατος την ξανανοίγεις και φεύγεις!!Τελος τα κολλήματα,για να περάσουμε στο τελευταίο στάδιο,που είναι η απόλαυση του αυτοκινήτου.Το παίρνεις και φεύγεις!Σκόπιμα θα παραλέιψω τα προβλήματα του τουτου(κίνηση,πάρκινγκ κλπ κλπ)
Στην δική μου την περίπτωση συνωμότησε όλο το σύμπαν για να ξαναπιάσω τιμόνι στα χέρια μου και να μην το αφήσω..Και σου λένε μετά να μην πιστεύεις στις συμπτώσεις.
Για αυτό το λόγο λοιπόν,αν είμαστε πραγματικά αποφασισμένοι ότι θέλουμε να το κάνουμε δεν δίνουμε σημασία σε κανέναν!!!!!!!
Και το motto της σημερινής στήλης είναι το εξής:Τους φόβους μας τους αντιμετωπίζουμε κατά πρόσωπο!!!

Αυτό ήταν και για σήμερα!!Ελπίζω να μην σας κούρασα!!!!
Θα τα ξαναπούμε την άλλη εβδομάδα!!!!!!!
Μέχρι τότε να περνάτε καλά!!!
Menia.

1 σχόλια:

Μαρία Έλενα είπε... at 11 Οκτωβρίου 2013 - 10:23 μ.μ.

Όμορφη ανάρτηση
Φιλάκια ...

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις