Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

Μια μικρή λάμψη - by Γιώργος (Πρεμιερα)


Θα σας πω για μια εμπειρια μου. Εμοιαζε σαν να ειδα κατι που να θυμιζει ανοιξη μεσα στο χειμωνα. Ή μια μικρή όαση στην ερημο.
Μια μικρη λαμψη στο σκοταδι.



Είναι καποιες φορες που νιωθεις μέσα σου κάπως ( ενα σπάνιο συναίσθημα, κατι σαν καλοσύνη και ευτυχία και συμπονοια και συγκινηση )
και εκεινη τη στιγμη ευχεσαι να νιωθεις παντα ετσι.
Να νιωθεις ετσι καθε φορα πριν κανεις κατι, για μην το μετανιωσεις μετα. Γιατι αν νιωθεις ετσι απο πριν, ξερεις οτι θα παει καλα.
Τωρα που το βρηκα αυτο το χαμενο συναισθημα, θα προσπαθησω να το κρατησω.
Μου ηρθε οταν έδειξα συμπάθεια σε εναν αγαθό οταν οι αλλοι τον κοροιδευαν.
Οταν προσπαθησα να κανω ενα βημα ενω πριν δειλιαζα.
Και τωρα το εχω ακομη.
Και βλεπω ολους τους ανθρωπους και ολα μου τα λογια και ο,τι εχω κανει και ο,τι εχω πει μεσα απο ενα διαφορετικο πέπλο.
Και σιγουρα για τα περισσοτερα νιωθω να μετανιωνω(γιατι θα ειχαν γινει όλα πιο απλα αν και τοτε ενιωθα ετσι), αλλα το νικαω με καποιο τροπο αυτο το φορτιο της ενοχης.
Γιατι ειναι πιο δυνατο το αλλο συναισθημα.
Νιωθω σαν να θελω να ζητησω συγγνωμη απο ολους.. κι απο μερικους περισσοτερο.
Να τους πω μη τρεχεις μακρια απο εμενα, ειμαι διαφορετικος τωρα. Γιατι πριν σπανια ηθελα να ειμαι μαζι σου. Τωρα θελω. Τωρα ειμαι πιο ανετος, πιο αληθινος, δεν ειμαι καποιος που μισω.
Πρεπει να ειχα καιρο να δω τα πραματα ετσι.
Νιωθω ευτυχισμενος, σαν να γυριζει η τυχη μου. Σαν να προσπαθω να ισορροπησω στους δυο κοσμους, ευτυχιας-δυστυχιας. Προχωράω (σε τεντωμένο σχοινί μεν) προς το καλό βουνό, αυτο που φέρνει τα θετικά συναισθήματα.
Δεν μισω τώρα. Δεν σκεφτομαι ανθρωπους και αγανακτω με το προσωπο τους στο μυαλο μου. Βλεπω τα καλα στον καθενα, όποιος κι αν είναι.
Δεν κατηγορω τώρα. Δεν ριχνω ευθυνες σε ολους για ο,τι εχει πάει λαθος. Τους βλέπω αλλιώς. Δεν τους βλεπω ουτε απο ψηλα, αλλα ουτε κι απο χαμηλα. Τους βλεπω με ειλικρινεια.
Τους βλεπω με δακρυα καλοσυνης στα ματια μου.
Και για πρωτη φορα νιωθω μονος, αλλα διαφορετικα μονος. Μονος ενω δε θα 'πρεπε να ειμαι μονος τωρα. Θα επρεπε να το μοιραστω αυτο. Να μπορω να το μοιραστω. Ισως μ' αυτο το τροπο κιολας μεινει. Ισως απλα το ανταλλασσεις με τους αλλους και κρατιεται ζωντανο.
Ισως κι εμενα να μου το εδωσε αυτος ο πολυλογας αγαθός ανθρωπος που τον κοροιδευαν. Τον ειπα φιλο στο τελος και ενιωσα οτι χαρηκε. Και χαρηκα κι εγω.             
Νιωθω σαν να επανηλθα στη ζωη ενω ημουν για χρονια μουδιασμενος.
Ηταν ολα σκοτεινα για τοσο καιρο. Τωρα ομως που δεν ειμαι θλιμμενος, νιωθω οτι βλεπω τα παντα με μία σοφία.
Θα τη θυμαμαι αυτη τη στιγμη.
Ηρθε τοσο ξαφνικά.
Ελπιζω να μη φυγει ετσι κιολας.
Μακαρι να μεινει, μακαρι.
Μακαρι η ζωη μου να ειναι μια μαχη στην προσπαθεια μου να το κρατησω για παντα αυτο το συναισθημα.
Να μη το ξεχασω.

(8 Σεπτεμβριου 2013, γυρω στη 1 το βραδυ.)

Οπως φοβομουν ηταν κατι προσωρινο. Ο,τι έμεινε απ' αυτο ειναι αυτα τα λογια και μια θολη αναμνηση και κατι που θα έλεγα αλλα που ποτε δεν είπα.
Αλλα τουλαχιστον τα λογια αυτα εχουν μεινει.
Κι η αναμνηση αυτη ειναι το θεμελιο.
(9 Σεπτεμβριου, 10 το πρωι)





3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε... at 12 Σεπτεμβρίου 2013 - 9:02 μ.μ.

πολυ ομορφο το κειμενο σου!

Μαρία Έλενα είπε... at 12 Σεπτεμβρίου 2013 - 10:59 μ.μ.

Πολύ όμορφο
Φιλάκια ...

Γιώργος είπε... at 13 Σεπτεμβρίου 2013 - 11:06 π.μ.

Ανώνυμος, Μαρία Έλενα, ευχαριστώ!
Έγραψα αυτό που ένιωθα εκείνη τη στιγμή, όπως το ένιωθα. Οι λέξεις έβγαιναν.
Δεν ξέρω αν ειναι καλό ή κακό, αλλα είναι αληθινό.


Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις