Κυριακή, 2 Ιουνίου 2013

Οι Δρόμοι Μας - by Γιώργος






Είχα πει κάποτε..

Αυτό π
ου θέλω είναι να τρέξω.

Προς μία κατεύθυνση.

Θα βρω έναν δρόμο και θα αρχίσω να τον διασχίζω. Όλο ευθεία.

Καπου θα τελειώνει ο δρόμος, αλλά δε θα τελειώνει και η γη.

Θα βρω τρόπο να συνεχίσω. Προς την ίδια κατεύθυνση. Τον νοητό πια δρόμο.

Αν είναι σπίτι, θα το προσπεράσω. Θα κάνω το γύρο, αλλά μετά θα συνέχισω προς την ίδια κατεύθυνση.


Και θάλασσα να είναι, ή θα κολυμπήσω ή θα βρω μια βάρκα, δική μου, όχι πλοίο από αυτά που κάνουν καθορισμένες διαδρομές γιατί θα με βγάλει εκτός δρόμου.

Κι ο αέρας βέβαια θα θέλει να μου αλλάξει την πορεία...

Δυστυχώς κάποτε θα βρω θάλασσα. Μα έτσι κι αλλιώς υπάρχουν και τόσα άλλα δύσκολα.

Βουνά       φαράγγια       βάλτοι       δάση       ζούγκλες      έρημοι       ωκεανοί ολόκληροι       παγετώνες     βραχώδη νησιά       εξωτικές ουτοπίες       ορεινά χωριά και χωριά ιθαγενών κωμοπόλεις και πόλεις       και πρωτεύουσες       και φουτουριστικές μεγαλουπόλεις      

Κάποτε δε θα φτάσω και σ' αυτά? Μερικά θα είναι αδύνατο να μην τα παρακάμψω αλλά μετά δε θα χάσω το δρόμο μου. Θα συνέχισω ακριβώς προς τα εκεί που θα πήγαινα πριν περάσω το εμπόδιο.. σαν να μην υπήρχε.

Θα προχωράω και θα προχωράω. Είναι εκείνος ο δρόμος που άρχισα να περπατάω, θα λέω, τόσο καιρό πριν. Εκείνος, της γειτονιάς μου. Αχ..

Αλλά δε πρέπει να γυρίσω πίσω.

Γιατί θα βρω πράγματα που θα με αποσπάσουν ή θα με απογοητεύσουν
και φοβάμαι μη φορέσω τη μάσκα που σε κάνει όλα να τα βλεπεις απο την κακή τους πλεύρα
και ποτέ να μη βλέπεις την καλή..

Αλλά αυτή η μάσκα δεν υπάρχει και ποτέ δεν υπήρξε στην πραγματικότητα!
Και δεν θα ξαναυπάρξει αν στον καθρέφτη βλέπω το δικό μου πρόσωπο!

Σίγουρα πολλοί θα μου λένε ότι είναι χαζό και χωρίς νόημα και θα το λένε παντού και θα γελάνε και θα κοροιδεύουν - φωναχτά ή σιωπηλά, με κακία ή με συμπάθεια, μπροστά μου ή πίσω μου, με ενδιαφέρον ή με περιφρόνηση, με οφέλη ή οχι - την ματαιότητα του εγχειρήματος μου.

Μα εγώ το κάνω για να συνεχίσω να ζω. Χωρίς τον δρόμο μου, δε θα ήμουν τίποτα. Δε θα είχα λόγο να ξυπνάω το πρωί ή να μένω άγρυπνος το βράδυ. Το κάνω για να συνεχίσω να ζω. Γιατί κάθε μέρα ο δρόμος μου είναι εκεί, μπροστά μου, και μου θυμίζει ότι πρέπει να συνεχίσω.

Και στο τέλος, θα σας ευχαριστώ, θα σας ευχαριστώ όλους γιατι θα είμαι γεμάτος αγάπη
καθώς θα βλέπω τον δρόμο αυτόν να υπάρχει στους χάρτες που φτιάχνετε
και να μην είναι πια νοητός.

Κι αυτός ο δρόμος θα γίνει δρόμος δικός σας
κι εσεις με τη σειρα σας θα βαλετε τους δικους σας δρομους στους χαρτες
αρχιζοντας απ' τις δικες σας γειτονιες.


Κι ακομη κι αν χαθω καπου σ' αυτο το δρομο........
σε κάποια απόκρημνη σπηλιά
ή στη μέση μιας ατελείωτης πόλης που ολοι θα αδιαφορούν
ή από κάτι εντελώς απρόβλεπτο
ή από κάτι για το οποίο φταίω μόνο εγώ και κανείς άλλος
θέλω να ξέρετε
οτι προσπάθησα.

Κι αν δεν είστε κυνικοί ή καχύποπτοι
ή κουρασμένοι απο το να το ακούτε συνέχεια και παντού
και να χάνετε το νόημα στο τέλος
σας παρακινώ
με ειλικρίνεια
να προσπαθήσετε κι εσείς.

Γιατί η αληθινή ζωή μας βρισκεται σε ενα σταυροδρομι των εφηβικων μας ονειρων.

Κι ο δρόμος του καθενός είναι ξεχωριστός, τόσο όσο και τα μάτια του!


---------------------

Ευχαριστώ που με διαβάζατε τη χρονιά αυτή!!!
Ίσως γράφω πού και πού μέσα στο καλοκαίρι.
Μέχρι τότε, αντίο!

------
by
Γιώργος

Εδώ μπορείτε να ψηφίσετε τις στήλες που σας αρέσουν:

http://theacityawards.blogspot.gr/

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις