Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

THE A NIGHT (NightersBlogBanner)






La vita e bella...

Καλησπέρα φίλοι μου.
Σε δύο εβδομάδες θα πούμε ''καλό καλοκαίρι'' αλλα πριν από αυτό θα ήθελα να θίξω ένα θέμα καθόλα δυσάρεστο αλλά πολύ σημαντικό. Ποια πρέπει τελικά να είναι η στάση μας απέναντι στο θάνατο ή στο φόβο αυτού;

Τις περισσότερες φορές όταν είμαστε ακόμη νέοι, ο Θάνατος είναι κάτι που βιώνουμε ως πολύ μακριά από μας: Το μόνο που φαίνεται στο δικό μας νεανικό ορίζοντα είναι ζωή, ζωή και περισσότερη ζωή. Μερικές φορές όμως, ίσως διότι πενθούμε εξ’ αιτίας του θανάτου κάποιου κοντινού μας προσώπου, ίσως διότι εμείς οι ίδιοι κινδυνεύσαμε, ίσως ακόμη και χωρίς κάποια φανερή αιτία, η αίσθηση του επερχόμενου θανάτου έρχεται και σκεπάζει τους ορίζοντές μας.

Όταν έρχεται αυτή η αίσθηση, μερικές φορές μας προσγειώνει: Μας βοηθά δηλαδή να εστιάσουμε την προσοχή μας στα πιο σημαντικά της ζωής, π.χ. στην αγάπη, στη μεταξύ μας ειρήνη, και να ξεπεράσουμε άλλες, ίσως περιττές φιλοδοξίες που μπορεί να είχαμε – το κυνήγι του πλούτου και της απόλαυσης, τη ματαιοδοξία κ.ο.κ. Αν η αίσθηση του θανάτου μάς τρομάζει, αυτό ίσως σημαίνει ότι δεν είμαστε έτοιμοι να εγκαταλείψουμε τις περιττές φιλοδοξίες μας, ότι όντως στηριζόμαστε σε αυτές. 


Σε αυτή την περίπτωση, από ένστικτο γνωρίζουμε ότι αυτά τα πράγματα δε θα επιβιώσουν στο θάνατο και άρα μας τρομάζει η απειλή ότι κάποια μέρα θα τα χάσουμε. Ας υπερβούμε όμως τον τρόμο μας, ώστε ψύχραιμα να αξιολογήσουμε αυτό που μας φοβίζει.

Πολλές φορές η σκέψη και η αίσθηση του θανάτου μάς οδηγεί σε μια ενασχόληση σχετικά με το "τι ακολουθεί", τι βρίσκεται για μας πέραν από το κατώφλι του θανάτου. Υπάρχει άραγε Θεός, Κόλαση και Παράδεισος, Αιώνια ζωή, Ανάσταση των νεκρών

Υπάρχει και ένας χειρότερος τρόπος με τον οποίο μπορούμε να βιώσουμε την αίσθηση του θανάτου: Με μία τάση να μηδενίσουμε τα πάντα, όλους τους στόχους και όλα τα όνειρα που δυνατόν να είχαμε (“Ποιο το νόημα, αφού θα πεθάνουμε;”), παραδίδοντας έτσι τον εαυτό μας στην απάθεια, στην αδράνεια ή στην ασυδοσία. 


Αυτό συνήθως συμβαίνει αν έχουμε διαβάσει βιβλία – ή ακούσει μουσική - που διακατέχονται από υπαρξιστική ή μηδενιστική φιλοσοφία, και οφείλεται ως επί το πλείστον στην επίδραση αυτής της λογοτεχνίας. Όταν ανοίγεις ένα βιβλίο, λέει μια παλιά παροιμία, αφήνεις το τιμόνι της ψυχής σου στο συγγραφέα. Αφού όμως οι ίδιοι οι συγγραφείς αυτών των βιβλίων (και τραγουδιών) είχαν οι περισσότεροι κακό τέλος, τι ωφέλεια περιμένουμε να βρούμε εμείς;

Όλες αυτές οι σκέψεις μας οδηγούν σε μια ψυχική άβυσσο από την οποία ο μόνος τρόπος να ξεφύγουμε είναι να ζήσουμε!Να βάλουμε στόχους και να έχουμε όνειρα.

Να μην σκεφτόμαστε το τέλος,αλλά τη διαδρομή και πως αυτή θα εξελιχθεί με τον τρόπο που επιθυμούμε!

Το μόνο που πρέπει να έχετε στο μυαλό σας είναι να προσέχετε και να φροντίζετε τον εαυτό σας και σε ο,τι έχει να κάνει με τους αστάθμητους παράγοντες βγάλτε το από το μυαλό σας και ζήστε αισιόδοξα!



Κι ένα τσιτάτο για καληνύχτα...




«Ο θάνατος δεν φτάνει παρά μόνο μία φορά, όμως γίνεται 
αισθητός κάθε στιγμή της ζωής. Είναι πιο σκληρό να τον φοβάσαι παρά να τον υποφέρεις.»
Ζακ Ντε λα Μπριγιερ





Αυτά για απόψε...Ραντεβού την επόμενη Τετάρτη...

Καληνύχτα παίδες!

by David

3 σχόλια:

TaniaLove είπε... at 22 Μαΐου 2013 - 11:00 μ.μ.

poli wraio..
idika gia ayto p les gia tis filodoksies

agriomeli είπε... at 22 Μαΐου 2013 - 11:40 μ.μ.

Ειναι ενα πιο βαθυ "βιβλιο"
που μας επιρρεαζει...
Παιδικη ηλικια λεγεται
κι εχει αντικτυπο στο
υποσυνειδητο...εκτιμω!

Καλησπερα!

katerina είπε... at 23 Μαΐου 2013 - 1:02 π.μ.

exeis wraio yfos kai logo pantws!!!

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις