Σάββατο, 13 Απριλίου 2013

Αγαπητέ Αναγνώστη - by Γιώργος


Αγαπητέ μου αναγνώστη,
μπορεί να είσαι αγόρι ή κορίτσι,  νέος ή λιγότερο νέος, με ξανθά, μελαχρινά, μαύρα ή κόκκινα μαλλιά, μπορεί να είσαι μέτριου αναστήματος ή λίγο πάνω-λίγο κάτω(το λίγο είναι σχετικό), μπορεί να είσαι έξυπνος ή χαζ........ όχι όχι, είμαι σίγουρος ότι είσαι έξυπνος.. μπορεί να με διαβάζεις με ενδιαφέρον ή με μισόκλειστα μάτια, μπορεί τα μάτια σου να είναι κοκκινισμένα, γιατί όχι;
Σιγά μην είναι..
ΑΝ πάντως είναι κοκκινισμένα, σου προτείνω να μην συνεχίσεις να διαβάζεις..
Επίσης αν έχει τύχει να παραμιλάς στον ύπνο σου, κλείσε γρήγορα αυτό το παράθυρο..

Μπορεί να νιώθεις όμορφα επειδή σου συνέβη κάτι ωραίο, μπορεί βέβαια να μη νιώθεις τίποτα ιδιαίτερο αυτή τη στιγμή αλλά μπορεί και να νιώθεις άσχημα επειδή κάποιος σε στενοχώρησε πρόσφατα ή για χίλιους άλλους λόγους που δεν μπορώ να ξέρω..
Ωστόσο πρέπει να παραδεχτείς ότι ξέρω αρκετά για εσένα:
Σίγουρα κοιτάζεις μία οθόνη, σίγουρα έχεις ίντερνετ, σίγουρα τριγυρίζεις στα μπλογκς, σίγουρα είσαι έξυπνος/έξυπνη(το είπαμε αυτό..) και πρέπει να είσαι παρατηρητικός, με τον δικό σου τρόπο..

Μπορεί να καπνίζεις, μπορεί όχι..
Μπορεί το όνομα σου να τελειώνει σε -ος ή σε -ης ή σε -ία(υπάρχουν περίπου 20% πιθανότητες) ή σε -ίνα.....
Μπορεί να είσαι ευχαριστημένος από τη ζωή σου, μπορεί να μην είσαι και τόσο ευχαριστημένος, μπορεί και να μην είσαι και καθόλου ευχαριστημένος απ' αυτήν...να ονειρεύεσαι κάτι άλλο που δεν έχεις μπορέσει ως τώρα να το βρεις..

Εδώ πέρα είναι όλα απρόσωπα, άλλα και προσωπικά. Δεν μπορεί ο ένας να δει το πρόσωπο του άλλου, αλλά εγώ απευθύνομαι σε εσένα και μόνο σε εσένα κι εσύ διαβάζεις αυτά που έγω γράφω.. Οπότε όλα είναι μακρία από τον πολύ κόσμο και τα πολλά βλέμματα..
Γι' αυτό το λόγο μπορεί ο ένας να καταλάβει και να νιώσει τόσο πολύ τον άλλον....

Σε απομακρύνει, σε τρομάζει, σου αρέσει, σε ενοχλεί η αμεσότητα μου;
Λογικό αν σε απομακρύνει. Δεν είσαι συνηθισμένος σε κάτι τέτοιο..
Είναι αλήθεια όμως. Η σχέση μας είναι μυστική. Πόσο σπάνιο είναι πράγματι να αναπτυχθούν μυστικές σχέσεις στην καθημερινή ζωή... Ακόμη κι αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις, είναι πολύ δύσκολο.... Είναι ότι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι γύρω, ότι η συζήτηση την περισσότερη ώρα γίνεται γύρω από τα καθημερινά και τα ανούσια, ότι ξεχνάς τον εαυτό σου μες στο πλήθος(ή τον θάβεις), ότι νιώθεις αδύναμος και προσαρμόζεσαι, ότι οι κατάλληλες στιγμές καταστρέφονται από συγκαταβατικά, ευγενικά, διακριτικά χαμόγελα, ότι ότι ότι...

Αλλά όλοι έχουμε μια μυστική πλευρά, ειδάλλως δεν έχουμε ενδιαφέρον σαν άνθρωποι.
Αυτή η πλευρά μας είναι η ενδιαφέρουσα, είναι ό,τι μας διαχωρίζει....
και κάποτε, κάποιες στιγμές πρέπει να νιώθουμε οτι είμαστε διαφορετικοί από τους υπόλοιπους.
Στη μοναξιά είμαστε διαφορετικοί..
Όταν σου μιλάω από τόσο μακριά, χωρίς να ακούγεται καμία φωνή, κανένας ήχος, παρά μόνο τα δάχτυλα μου στα πλήκτρα που τρέχουν να προλάβουν τις σκέψεις μου, τότε είμαι μόνος.
Και πιθανόν να είσαι κι εσύ μόνος....

Αλήθεια, εσύ, πόσες φορές έχεις νιώσει ότι η ζωή σου είναι μία ταινία.
Τι έχεις δει στις ταινίες όμως... Τέλεια πράματα... δεν υπάρχουν λάθη, κι όταν υπάρχουν έρχονται από το μυαλό ενός ανθρώπου, δεν είναι πραγματικά.... Όμως γιατί να είσαι σε ταινία..
Στις περισσότερες ταινίες οι πρωταγωνιστές(σίγουρα πρωταγωνιστής θα σκέφτεσαι ότι είσαι) παρουσιάζονται ως ήρωες και ξέρουμε ότι γι' αυτούς όλα θα πάνε "σωστά" στο τέλος...
Ένα κλασσικό παράδειγμα: ότι τα αντίθετα έλκονται και γι' αυτό οι δύο άνθρωποι που κανείς δεν περίμενε να ταιριάξουν, τελικά υποκύπτουν στον υπόγειο έρωτα που ανέκαθεν υπήρχε κρυμμένος μέσα στις αδελφικές καρδιές τους και περνάνε τη ζωή τους μαζί.. φυσικά ευτυχισμένοι....
Αυτό πιστεύεις ότι θα συμβεί και σε εσένα;
Ίσως έχεις πειστεί λίγο, αφού το έχεις δει τόοοσες φορές...
Ή τελικά λες "απλά εγώ δεν μπορώ" και απογοητεύεσαι με τον εαυτό σου; ...

Μα όλοι έτσι είμαστε. Κανείς δεν είναι ήρωας. Όσοι το νομίζουν αυτό, εθελοτυφλούν. Γιατί ξέρουν, και πάντα νιώθουν μέσα τους της στιγμές "αυτοταπείνωσης" ..
Εγώ έχω νιώσει τόσες φορές ταπείνωση.........

Όμως έκανα λάθος, δεν είναι ακριβώς σχέση αυτό που αναπτύσσεται μεταξύ μας. Αφού μόνο εγώ μπορώ να εκφραστώ.... Εσύ απλά είσαι παρατηρητής.. Και δεν ξέρω πώς τα παρατηρείς όλα αυτά..

Μπορεί να έχω την ψευδαίσθηση ότι τα αντιλαμβάνεσαι με έναν συγκεκριμένο τρόπο..

Μπορεί να είσαι ο καθρέφτης των συναισθημάτων μου..

Αχ όχι, τελικά δεν σε ξέρω καθόλου... Αφού ούτε που σε έχω δει.. Είσαι σαν ένας περαστικός στο δρόμο..
Πώς νόμισα ότι.....;
Το τελειώνω εδώ τώρα...
Συγγνώμη αν...

Καληνύχτα,
......

---------
by
Γιώργος














4 σχόλια:

marios είπε... at 13 Απριλίου 2013 - 7:02 μ.μ.

Για ακομη μια φορα εξαιρετικο κειμενο !!

Γιώργος είπε... at 14 Απριλίου 2013 - 2:40 π.μ.

marie, να 'σαι καλά ρε!

Funky Monkey είπε... at 14 Απριλίου 2013 - 2:39 μ.μ.

Εξαιρετική η οπτική σου και το κείμενο!

Γιώργος είπε... at 15 Απριλίου 2013 - 9:03 μ.μ.

Εκτιμώ το σχόλιο από μία δημιουργική φύση. Ευχαριστώ!

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις