Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Passion Time




Η εικονα και μονο ενος καραβιου μου προκαλουσε ναυτια, μεχρι που εκανα το καλυτερο σεξ της ζωης μου στο καταστρωμα ενος πλοιου.

Τα ταξιδια με καραβια ηταν παντα το χειροτερο μου. 
Οταν λοιπον ο φιλος μου, μου ανακοινωσε πως για να παμε Αστυπαλαια, οπου ειχαμε βρει ενα καταπληκτικο σπιτακι, επρεπε τελικα να παρουμε καραβι γιατι τα αεροπορικα εισιτηρια ειχαν εξαντληθει, επαθα καταθλιψη. 
Η ιδεα να παμε καπου αλλου επεσε στο τραπεζι, αλλα τελικα αποφασισα να υποχωρησω στην πιεση του Παντελη και να υποστω τις ατελειωτες ωρες στη θαλασσα.

Τη μερα του ταξιδιου ειχα προετοιμαστει ψυχολογικα για τα χειροτερα, απο τεραστια κυματα εως ναυαγια τυπου Τιτανικου. 
Το καλο ηταν οτι ειχαμε καταφερει να κλεισουμε μια δικλινη καμπινα. Ετσι νομιζαμε δηλαδη, γιατι πανω στο πλοιο ανακαλυψαμε οτι οι καμπινες ηταν overbooked και η δικλινη καμπινα μπορουσε να αντικατασταθει με θεσεις σε δυο διαφορετικες τετρακλινες καμπινες. Ουτε με το καλο ουτε με το αγριο δεν καταφεραμε να βρουμε το δικιο μας, κι ετσι αποφασισαμε να αλλαξουμε τα εισιτηρια μας σε καταστρωμα. 
Μολις απομακρυνθηκαμε απο τη ρεσεψιον, εβαλα τα κλαματα. Ο φιλος μου με αγκαλιασε γεματος ενοχες, που με ειχε πιεσει να παρουμε το πλοιο, και μου ειπε οτι θα τα τακτοποιουσε ολα. Ρωτησε σε ποση ωρα σαλπαραμε και οταν βεβαιωθηκε οτι ειχαμε ακομα 50 λεπτα μεχρι την αναχωρηση, μου ειπε οτι θα πεταγοταν σε ενα μαγαζι στο λιμανι με ειδη κατασκηνωσης. Πριν πω οτιδηποτε, εγινε καπνος. Κοιτουσα το ρολοι και ειχα τρελαθει. Τον εβριζα απο μεσα μου και σκεφτομουν πως αν δεν προλαβαινε να γυρισει, θα κατεβαινα απο το βρομοκαραβο. 

Ελαχιστα λεπτα πριν την αναχωρηση, κι ενω κατευθυνομουν αποφασισμενη προς τις σκαλες για εξω, τον ειδα φορτωμενο με κατι τεραστιες σακουλες. Ειχε αγορασει σλιπιν μπαγκ, υποστρωματα, καρεκλακια παραλιας, ψαθες, φαναρακια, κουβερτακια και ο,τι αλλο πιστευε οτι θα εκανε το ταξιδι μας πιο ανετο. 
Συγκινηθηκα, ηταν ο,τι πιο ρομαντικο ειχε κανει καποιος για μενα. Ξεχασα αμεσως την ταλαιπωρια, τα νευρα μου, την απαισια μυρωδια του καραβιου και του εσκασα ενα δυνατο φιλι.

Στρατοπεδευσαμε σε ενα σχετικα απομονωμενο σημειο με το λιγοτερο αερα, ενω ο Παντελης εφιαξε τα παντα. 
Οταν τελειωσε, ξαπλωσαμε στο καταφυγιο μας και κοιμηθηκαμε αρκετες ωρες. 
Ξυπνησα λιγο πριν τη δυση, ενω ο Παντελης κοιμοταν ακομα, και αποφασισα να του κανω μια μικρη εκπληξη. 
Για να το γιορτασουμε και για να τον ευχαριστησω για ολα οσα ειχε κανει, αγορασα διαφορα σνακοειδη, κρακερακια, τσιπς και 5-6 μπουκαλακια κρασι. 
Απλωσα τις ψαθες, εβαλα μια πετσετα πανω τους, αναψα τα φαναρακια και τον ξυπνησα για να απολαυσουμε το ηλιοβασιλεμα. 
Ο Παντελης καταχαρηκε με την ιδεα μου, που αποδειχτηκε πολυ καλη. 
Ηταν σαν να καναμε ελευθερο καμπινγκ σε μια ερημικη παραλια. Το μονο που μας ελειπε ηταν η φωτια.


Με το κρασι χαλαρωσαμε, παιξαμε σκραμπλ και θυμηθηκαμε ολα τα απροοπτα που μας ειχαν συμβει στα ταξιδια που ειχαμε κανει τα τεσσερα χρονια που ημασταν μαζι. Ειχα ξεχασει ολα μου τα αγχη, για τις τρικυμιες, τα γιγαντιαια θαλασσια πλασμτα που κανουν μια χαψια ολοκληρα τανκερ και τις προσκρουσεις σε ξερες.

Ημασταν ξαπλωμενοι πανω στα σλιπιν μπαγκ και στο κουνημα του πλοιου μας νανουριζε. Ειχε πια απολυτη ησυχια, καθως οι περισσοτεροι ειχαν κοιμηθει. 
Ο Παντελης με ειχε παρει αγκαλια, του ειπα ποσο ωραια περνουσα τελικα στο καταστρωμα και δεν θα ξαναγκρινιαζα ποτε για τιποτα. Γελασε και μου ειπε πως δεν υπηρχε περιπτωση να μην του γκρινιαζω. 
Τον δαγκωσα στο λαιμο δηθεν θυμωμενη. Τοτε γυρισε σχεδον ολοκληρος πανω μου, ακινητοποιησε τα χερια πανω απο το κεφαλι μου και με φιλησε. «Εχω μια ιδεα για το πως θα με αποζημιωσεις για την γκρινια σου...» ψιθυρισε, μου κρατησε τα χερια με το ενα χερι, εβαλε το αλλο κατω απο τη φουστα μου, τραβηξε στο πλαι το εσωρουχο μου και αρχισε να με χαιδευει απαλα. «Θα μας δουν» του ειπα ξεψυχισμενα. Ανασηκωθηκε κι εσβησε το φαναρακι. «Δε νομιζω» ειπε και συνεχισε να με χαιδευει. Συνεχισε φιλωντας με στο λαιμο και τους ωμους. Το οτι μου κρατουσε ακομα τα χερια ηταν πολυ ερεθιστικο. 
Με το στομα του ανεβασε την μπλουζα μου και αρχισε να μου γλειφει τις ρωγες. 
Ενιωθα την καρδια μου να παει να σπασει, τοσο απο το φοβο μην τυχον μας δει κανεις, οσο και γιατι τον ηθελα σαν τρελη μεσα μου.

Η ανασα μου ειχε γινει πολυ βαρια. «Θα μου γκρινιαξεις και γι’ αυτο;» ρωτησε παιχνιδιαρικα και με δαγκωσε στο στηθος. Αναστεναξα κι ουτε θυμαμαι τι του ειπα. 
Πηρε τα χερια μου και τα εβαλε μεσα στη φορμα του. 
Ενιωσα το πεος του σκληρο. Δεν με αφησε ομως να ασχοληθω πολυ μαζι του. 
Τραβηχτηκε πισω, καθισε και με εβαλε να σηκωθω μπροστα του. 
Μου κατεβασε τη φουστα μαζι με το σλιπ και με εγλειψε αναμεσα στα ποδια. 
Ριγησα, ενω αυτος συνεχιζε ολο και πιο εντονα να με παιζει με την γλωσσα του. 
Ηθελα να φωναξω απο την ηδονη. Το καταλαβε, οποτε με τραβηξε να κατσω πανω του. Τον αισθανθηκα να μπαινει μεσα μου, ενω με φιλουσε στο λαιμο και στο στηθος. 
Οι κινησεις μας ηταν απολυτα συγχρονισμενες. Οι ανασες μας γινονταν ολο και πιο εντονες, κι ετσι σε λιγα λεπτα ενιωσα τον πιο δυνατο οργασμο της ζωης μου. 
Τον αγκαλιασα κι εκεινος μου χαιδεψε τα μαλλια. 

Καθως ειχαμε γινει μουσκεμα απο τον ιδρωτα, ηπιαμε μονορουφι τα δυο μπουκαλια νερο που ειχαμε κι αποκοιμηθηκαμε.

Φυσικα, κατεβαινοντας απο το πλοιο, αλλαξαμε σε καταστρωμα και τα εισιτηρια επιστροφης... ;)

Η αληθεια ειναι πως ειχα πολυ καιρο να δημοσιευσω, αλλα να που επεστρεψα, δυναμικα θα ελεγα!

Καλο βραδυ σε ολους και πολλα φιλια.! :)

by PanaGiota

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε... at 24 Μαρτίου 2013 - 11:59 μ.μ.

teleio...poli wraia istoria an kai kt m thimizei.alla ok m arese poli

katerina είπε... at 25 Μαρτίου 2013 - 12:17 π.μ.

Ante k mas elipses..--:)))

Giota Pz είπε... at 26 Μαρτίου 2013 - 7:02 π.μ.

Σας ευχαριστω πολυ και τις δυο! Να 'στε καλα! Καλη εβδομαδα! :)

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις