Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013

By Γιώργος - Ιστορία ενος Κυνηγημένου


Η πιο έντονη στιγμή της ζωής μου ήταν -Χριστέ μου τι ειρωνεία- όταν πρωτοείδα το θάνατο.
Τον είδα με τα μάτια μου..να παίρνει ζωές πριν από την ώρα τους.
Φάνταζε μαύρος σε μια καυτή έρημο ένα μεσημέρι. Και τον κοιτούσα καθώς δολοφονούσε τον κόσμο που έτρεχε πάνω κάτω πανικόβλητος.
Και τότε - δε θα το ξεχάσω ποτέ αυτό - γύρισε και με κοίταξε.. και μου χαμογέλασε.
Κι άρχισα να τρέχω, χωρίς να γυρίζω πίσω..
Έτρεχα κι έτρεχα. Και το αίμα μου έκαιγε.
Έτρεχα αδιάκοπα..
Και κάπως έτσι βρήκα τον εαυτό μου σε σκοτεινότερους δρόμους..

Πήγα σε βαθιές βαθιές σπηλιές. Σε υπόγειες στοές. Μέρη που δεν έχει ξαναπατήσει άνθρωπος. Και κρυβόμουν για να μη με βρει ποτέ ο θάνατος.. Τον έβλεπα στα όνειρα μου, αλλά ξυπνούσα και θυμόμουν ότι ήμουν μόνος εδώ και χρόνια..

Κι ήταν αιώνες αργότερα, που ξαναπερπάτησα στον κόσμο των ανθρώπων. Ο χρόνος είχε σβήσει την εικόνα του θανάτου από το μυαλό μου και ένιωθα επιτέλους απελευθερωμένος και το προσωπό μου έδειχνε παραδόξως νέο.
Και ταξίδεψα στις πόλεις της Ανατολής, με λίγο ψωμί και ένα φλασκί νερό, που κάποιος στο δρόμο το έκανε κρασί.

Κι ήταν ένα πανέμορφο πρόσωπο που ξεχώρισα σ' ένα βαθύ μέρος της πόλης. Συνέβη κάτι τόσο παράξενο: Παρόλο που δεν την είχα ξαναδεί, και δεν την ήξερα ποτέ μου, μου έφερε αναμνήσεις από τότε που ήμουν ακόμη παιδί.
Και θα την κυνηγούσα, σκέφτηκα, όπως ο θάνατος κυνηγούσε εμένα.

Και την ακολούθησα μια νύχτα, νόμιζα ότι πήγαινε στο σπίτι της.
Αλλά με είχε δει κι ήταν κρυμμένη πίσω από ένα δέντρο και όσο περνούσα μου είπε " Τι θέλεις από 'μενα; "
Η πιο έντονη στιγμή της ζωής μου, Χριστέ μου, ήταν όταν γύρισα και την είδα να μου μιλάει. Και τότε έτρεξα σ' εκείνη και έπεσα κάτω και της αγκάλιασα τα πόδια και της ζήτησα να με παντρευτεί.

Και χτίσαμε ένα σπίτι και ζούσαμε μαζί για κάποιο καιρο. Όμως ήταν νύχτες που έμενα μόνος, γιατί όταν βράδιαζε αυτή έβγαινε έξω. Και έβγαινε κάθε βδομάδα και περισσότερο. Και κάποτε μάλιστα σταμάτησε μέχρι και να με χαιρετάει πριν φύγει.

Έτσι την ακολούθησα μία νύχτα, στο κέντρο της πόλης..
Κι εκεί την είδα, και ράγισε η καρδιά μου.
Ήταν σε μια τρύπα, ένα μαγαζί για τους ευτελείς και διασκέδαζε με άλλους άντρες.

Κι η πιο έντονη στιγμή της ζωής μου ήταν, ω Θεέ μου, όταν εκείνη η ιδέα πέρασε απ' το μυαλό μου σαν ανάμνηση από άλλη ζωή. Και θυμήθηκα έναν παλιό μου εχθρό.
Κι ενώ γύρω μου ακούγονταν οι ακαθόριστες φωνές του κόσμου και ο ορυμαγδός από τα αποκρουστικά τραγούδια, έπεσα με τα γόνατα στην κρύα νυχτερινή άμμο και έκλεισα τα μάτια μου και τον παρακάλεσα γεμάτος δάκρυα να έρθει.
Και ξαφνικά σαν όλα να σταματήσαν... οι ήχοι σιγά σιγά υποχωρούσαν.. οι εικόνες στο μυαλό μου ξεθώριαζαν και άσπριζαν..
Και παρουσιάστηκε χαμογελώντας μπροστά μου και συμφιλιωθήκαμε.

--------
By Γιώργος







3 σχόλια:

Ελένη Φλογερά είπε... at 2 Μαρτίου 2013 - 8:51 μ.μ.

Εξαιρετικό!!!

Ανώνυμος είπε... at 3 Μαρτίου 2013 - 12:28 π.μ.

poli kalo!!

Γιώργος είπε... at 3 Μαρτίου 2013 - 2:08 μ.μ.

Σας ευχαριστώ. :)

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις