Μόνα - by Γιώργος

Ξέρεις αυτό που λένε για τη Μόνα Λίζα; Ποτέ δεν είσαι σίγουρος αν σε κοιτάζει. Και κινείσαι πάνω κάτω στο δωμάτιο με τα μάτια στυλωμένα σ' αυτήν και κάνεις ελιγμούς για να καταλάβεις τι συμβαίνει. Και ρωτάς τον εαυτό σου πράματα και φέρνεις αναμνήσεις στην επιφάνεια, συνδέεις γεγονότα αλλά τζίφος.. τις περισσότερες φορές ξέρεις που θα καταλήξεις.

Δηλαδή πες μου: γιατί να κοιτάζει εσένα; Τόσοι άλλοι υπάρχουν.. Και πιο κοντινοί.. Και πιο όμορφοι! Αλλά το αισθάνεσαι. Ίσως επειδή αυτό θα ήθελες να κάνει;
Πολλοί επίσης θέλουν να πιστεύουν στο Θεό και στα Όνειρα ή στο άλλο τους μισό, τον άνθρωπο που ήταν γραφτό να τους ενώσει η μοίρα.  Και πάντα βρίσκουν τρόπους να τα επαληθεύουν..

Και νιώθεις ξεχωριστός, ε; Μα πόσο ξεχωριστός πράγματι είσαι; Έχεις σκεφτεί πόσοι άλλοι νιώθουν ακριβώς το ίδιο όταν την κοιτάζουν.. πόσοι νιώθουν το ίδιο ξεχωριστοί με έσενα; Ή ποιοι άλλοι; Βέβαια δε θα τους ρωτήσεις, ούτε καν έμμεσα. Χάνεται η μυστικότητα μετά, χάνεται το μαγικό. Κι ούτε αυτοί βέβαια θα σε ρωτήσουν. Χαχ, αυτοί οι χαζοί δεν το καταλαβαίνουν καν. Νιώθουν ότι έχουν την αποκλειστικότητα.... κι ούτε καν τους περνάει από το μυαλό το αντίθετο. Ή απλά το διώχνουν όταν έρχεται. Αυτό κάνετε, λοιπόν;

Ε, εγώ λοιπόν έχω να σας πω ότι είμαι εδώ για διαφορετικούς λόγους. Είμαι εδώ για να εξερευνήσω, όχι για να υποκύψω.
(Γίνεται άραγε να εξερευνήσεις χωρίς να υποκύψεις;)
Ξέρετε, η θλίψη του άλλου είναι τόσο επιβλητική. Σου δίνει αυτόματα έναν απρόσμενο ρόλο προστάτη για τον οποίο είσαι απροετοίμαστος. Αλλά εσένα ποιος θα σε προστατέψει;
Αλλά, Θέε μου, δεν παύει να είναι θλίψη..

Οπότε μένεις έτσι. Γεμάτος αμφιβολίες. Ξέρεις τι μπορείς να κάνεις; Μία ιδέα λέω. Να παίξεις το παιχνίδι κι εσύ.
Μη χαμογελάς...
Έστω ότι το κάνεις.
Κι αν είναι όλα στο μυαλό σου; Κι αν είναι όλα μάταια; Αν δεν υπάρχει ενδιαφέρον; Πώς θα ελέγξεις αν συμβαίνει κάτι τέτοιο μετά;
Κοιτάζοντας την;

------
by
Γιώργος



Σχόλια