Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

Passion Time




Ήταν η τέλεια ευκαιρία να γυρίσω για λίγο πίσω στα θρανία...
Μόνο που τελικά κατέληξα να είμαι πάνω σε αυτά....

Κοίταξα τον άγνωστο αριθμό που αναβόσβηνε στην οθόνη του κινητού μου και το σήκωσα περιμένοντας να είναι κάποιος υπάλληλος τράπεζας, διαμαρτυρόμενος για τις αργοπορημένες μηνιαίες δόσεις μου. 
Αντί γι' αυτό άκουσα μια φωνή να μου μιλάει αμήχανα κι ευγενικά, λέγοντας μου ότι έπρεπε να βρεθούμε και να τα πούμε όπως παλιά. 
Στην αρχή νόμισα ότι ήταν ο Λουκάς, ο επί ενάμιση χρόνο φίλος μου, που επιδιδόταν σε άλλο ένα κρύο αστείο του, αλλά μετά κατάλαβα..
Ήταν ο Παναγιώτης, κολλητός μου όλα τα χρόνια στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στο διάβασμα, στις κοπάνες και στις εφηβικές αταξίες.
Πράγματα που σταμάτησαν τελείως απότομα όταν εκείνος, στη Β' λυκείου, έφυγε από την Αθήνα και πήγε να ζήσει με την οικογένειά του στη Λάρισα.
Έκλεισα το τηλέφωνο ενθουσιασμένη  και τρομερά χαρούμενη που θα τον ξανάβλεπα μετά από τόσα χρόνια.
Το απόγευμα εκείνο δεν άργησε να φτάσει και σε όλη τη διαδρομή προσπαθούσα να φανταστώ πώς θα ήταν εμφανισιακά μετά από τόσα χρόνια.

Έξω από το μικρό καφέ στο κέντρο είδα κάποιον να πλησιάζει. 
Κάποιον που το μόνο κοινό που είχε με τον 16χρονο Παναγιώτη, με τις άφρο μπούκλες, τα γυαλιά μυωπίας και τα παραπανίσια κιλά, ήταν το γλυκό βλέμμα. 
Κατά τ' άλλα, καμιά σχέση.!
Τα μαλλιά του ήταν κοντά, τα έξτρα κιλά είχαν γίνει ύψος (φαντάζομαι), τα γυαλιά είχαν  αντικατασταθεί από φακούς, με λίγα λόγια ο Παναγιώτης είχε μεταμορφωθεί σε έναν όμορφο άντρα, που όπως διαπίστωσα από το επόμενο λεπτό, έκανε πολλά γυναικεία κεφάλια να γυρίζουν στο πέρασμα του.
Κάπως έτσι συνειδητοποίησα ότι οι αμερικάνικες teen movies, με τους σπασίκλες μαθητές που εξελίσσονται σε θεούς, μπορεί τελικά να μην είναι προϊόν επιστημονικής φαντασίας.

Μείναμε αγκαλιασμένοι αρκετά λεπτά πριν καθίσουμε για καφέ. 
Όσο περνούσε η ώρα τόσο ενθουσιαζόμουν όχι μόνο από το παρουσιαστικό του, αλλά και από το μυαλό του.
Μιλήσαμε για τις δουλειές, τις σχέσεις, τις παρέες και τις διακοπές μας.
Ο Παναγιώτης τελείωνε το Πολυτεχνείο, είχε κερδίσει υποτροφίες κι ένα σωρό διαγωνισμούς και είχε μια σχέση εδώ και οκτώ μήνες. 
Σαν άλλοτε κλασικό σπασικλάκι κι εγώ είχα ενθουσιαστεί με την ευφυΐα και το πεδίο των γνώσεων του. 
Ώρα με την ώρα ο Παναγιώτης μου φαινόταν και πιο ελκυστικός. 
Δεν ήταν λίγες οι φορές που έπιανα τον εαυτό μου να φτιάχνει ενστικτωδώς τα μαλλιά ή να τσεκάρει διακριτικά στο κινητό μου αν το μολύβι ματιών ήταν στη θέση του.

Παράλληλα, κι εκείνος έδειχνε το ενδιαφέρον του αλλά χωρίς να ξεπερνά τα όρια, κάτι που με ερέθιζε ακόμα περισσότερο. 
Για την ακρίβεια, ίσα ίσα που κρατιόμουν να μην του ορμήξω. 
Όταν άρχισαν να λιγοστεύουν τα λόγια αποφασίσαμε να φύγουμε και τότε ήταν που πέταξε την ιδέα να περάσουμε από το σχολείο όπου πηγαίναμε, για να τσεκάρουμε αν υπάρχει ακόμα γραμμένη στον τοίχο μια αφιέρωση που μου είχε κάνει.
Δέχτηκα, κι έτσι σε λίγα λεπτά βρισκόμασταν έξω από τη μεγάλη καγκελόπορτα. 
Πηδήξαμε τα κάγκελα και μπήκαμε στο προαύλιο. 
Ήταν τελείως σκοτεινά, ήμασταν μόνοι μας σε ένα άδειο σχολείο και η διάθεση μου να βουτήξω και να του πω πόσο πολύ τον θέλω μεγάλωνε επικίνδυνα. 
Το σκοτάδι ήταν αρκετό για να μπουν ιδέες στο μυαλό μου, το οποίο είχε ξεχάσει τελείως την ύπαρξη του Λουκά στη ζωή μου.

Από μια ξεκλείδωτη πόρτα μπήκαμε στο εσωτερικό του σχολείου και με μοναδικό φως την οθόνη των κινητών μας ψάξαμε την αίθουσα όπου κάποτε κάναμε μάθημα. 
Προς απογοήτευσή μας, δεν βρήκαμε την αφιέρωση, αφού οι τοίχοι είχαν βαφτεί. Προσπαθήσαμε να τη θυμηθούμε, ενώ παράλληλα ξεθάβαμε διάφορες αναμνήσεις. 
Μου είπε πόσο πολύ του έλειπαν όλα αυτά που κάναμε μαζί τότε και με κοίταξε μέσα στο σκοτάδι. 
Του είπα ότι κι εμένα μου είχε λείψει πολύ και πριν προλάβω να ολοκληρώσω τις σκέψεις μου, με άρπαξε και με φίλησε. 
Ανταποκρίθηκα με πάθος, εκείνος άρχισε να με φιλάει στο λαιμό, ενώ παράλληλα είχε περάσει το χέρι του κάτω από την μπλούζα μου και μου ξεκούμπωνε το σουτιέν.
Είχα τρελαθεί που από τη μία ήταν τόσο έξυπνος και τρυφερός κι από την άλλη τόσο τολμηρός, σαν να είχε μια κρυφή, άγρια πλευρά. 
Αφού μου έβγαλε το σουτιέν, έβαλε το στήθος μου στο στόμα του. 
Προσπαθώντας να βρω το φερμουάρ του, ένιωσα το πέος του έτοιμο να εκραγεί από τη στύση. Πέρασα τα δάχτυλά μου μέσα από το μποξεράκι του και άρχισα να τον χαϊδεύω. 
Τότε θυμήθηκα ότι μέσα στην τσάντα μου είχα κάτι προφυλακτικά του Λουκά. 
Χωρίς να το πολυσκεφτώ πήρα ένα και το φόρεσα με αποφασιστικότητα στον Παναγιώτη. 
Με ξάπλωσε κατά μήκος του θρανίου, μου άνοιξε τα πόδια, έπιασε τους γοφούς μου ανάμεσα στα μπράτσα του και μπήκε όσο πιο βαθιά γινόταν, κάνοντάς με να φωνάξω από ηδονή. 
Ο οργασμός δεν άργησε να έρθει και σε λίγα λεπτά κοιτούσα το ταβάνι της τάξης χωρίς να μπορώ να κουνηθώ.
Ήταν σαν να είχα βρει και το τελευταίο κομματάκι του παζλ που έλειπε από τη σχέση μου με τον Παναγιώτη.
Ένιωθα τέλεια και ήθελα κι άλλο. 
Τον άφησα να πάρει μια ανάσα, ανάψαμε τσιγάρο και καθίσαμε στο θρανίο όπου καθόμασταν κάποτε ως μαθητές. 
Γελούσαμε και οι δύο πονηρά, όπως όταν κάναμε αταξίες.

Αφού πήραμε μια ανάσα, έβαλα το χέρι μου στο μισοκουμπωμένο τζιν του και άρχισα να τρίβω το πέος του αργά και με δύναμη, ενώ παράλληλα είχα βάλει το άλλο χέρι μου κάτω από την φούστα μου και έπαιζα με την κλειτορίδα μου αφήνοντάς τον να βλέπει.
Σε λίγα λεπτά η στύση του ήταν αρκετή, ώστε να ανέβω πάνω του και να οδηγήσω το πέος του μέσα μου. Βγάζοντας μια κραυγή ευχαρίστησης, με κοίταξε και μου είπε: "Πραγματικά, δεν το περίμενα ότι η άλλοτε ντροπαλή συμμαθήτρια μου θα μπορούσε να κάνει τόσο καλό σεξ." Και έβαλε τα χέρια του στη μέση μου για να με βοηθήσει να ανεβοκατεβαίνω με ταχύτητα. 
Του πήρε αρκετή ώρα να τελειώσει, τόση ώστε να με κάνει να τελειώσω κι εγώ άλλες δύο φορές αναστενάζοντας με ένταση. 
Σκεφτόμουν πόσο τυχερή είναι η κοπέλα του, ενώ δεν ένιωθα την παραμικρή ενοχή για τον Λουκά, με τον οποίο χωρίσαμε μετά από ένα μήνα για άλλους λόγους. 

Με τον Παναγιώτη κρατήσαμε μια αραιή επαφή, αλλά ορκιστήκαμε ότι κάθε χρόνο τέτοια μέρα θα βρισκόμαστε για να κάνουμε επανάληψη, σαν αυτές που κάναμε στο σχολείο λίγο πριν τα διαγωνίσματα, αλλά πλέον κάθε φορά μαθαίνουμε όλο και περισσότερα...

Να έχετε ένα υπέροχο βράδυ, και όνειρα γλυκά.! ;)

by Panagiota

πηγη: Cosmopolitan

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε... at 28 Ιανουαρίου 2013 - 4:13 μ.μ.

apla teleio kardoula m ......
eimai afwni!!!!!!!!! 8ea!!!!!!!!!

konstantina<3

Ανώνυμος είπε... at 29 Ιανουαρίου 2013 - 2:28 π.μ.

παναγιώτα ποια ειναι αυτη η κωνσταντινα? θα γραφει σε καθε ποστ σου? πολυ ωραια ιστορια!!

Panagiotoula Pz είπε... at 29 Ιανουαρίου 2013 - 6:22 π.μ.

Ευχαριστω πολυ! Ειναι μια φιλη μου απο την σχολη! Ναιαι, σε καθε post, εδω! χεχε! Καλημερα! :) :)

Ανώνυμος είπε... at 30 Ιανουαρίου 2013 - 1:21 π.μ.

ok! απλά απο περιεργεια ρωτησα..χαχα! :)

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις