Μοναχικοί Άνθρωποι - By Γιώργος



Έχω καταλάβει ότι οι μοναχικοί άνθρωποι, όταν απομονώνονται μετά από κάποια ώρα συναναστροφής με άλλους, φίλους ή γνωστούς, πάντα έχουν την τάση να "μιλούν" με τον εαυτό τους, με μια μυστικότητα που πολλές φορές φαίνεται στους άλλους σαν λύπη. Το μόνο που θέλουν όμως  είναι να μείνουν λίγο μόνοι τους, να περπατήσουν ήσυχα και να σκεφτούν ελεύθερα με τα φιλοσοφικά, καλλιτεχνικά μυαλά τους, ίσως και κάτω από το πέπλο μιας μελαγχολικής διάθεσης, αλλά ακόμη κι αυτό με δική τους επιλογή..

Απλά θέλω να πω πως πολλές φορές οι μοναχικοί εσφαλμένα γίνονται αντιληπτοί ως στενόχωροι ή καταθλιπτικοί, χωρίς να είναι.. Ίσως είναι λίγο δηλαδή, αλλά όχι πολύ..

Όμως αυτό που τους κάνει να είναι περισσότερο είναι η αντίδραση των άλλων... της κοινωνίας της καχύποπτης και της κομφορμιστικής. Μέχρι που ξεγελιούνται κι οι ίδιοι και γίνονται όντα βασανισμένα και ταλαίπωρα, με μάτια διαπεραστικά και κουρασμένα σαν να έχουν ζήσει χίλια χρόνια...

Κάπου εκεί λοιπόν οι άλλοι αρχίζουν να τους διαχωρίζουν από τους υπόλοιπους, και ίσως κι αυτοί να απομακρύνονται από αντίδραση και παραξενεμένοι στην αρχή, σαν να θέλουν να πουν "Δεν είναι και τίποτα σοβαρό παιδιά, γιατί το παίρνετε τόσο στα σοβαρά;" .

Κι έπειτα είναι ένας φαύλος κύκλος, γιατί καθώς απομακρύνονται από τους άλλους μένουν περισσότερο μόνοι τους.

Και κάποτε φτάνει η στιγμή που αρχίζουν και τους κοιτάζουν οι υπόλοιποι με περίεργα βλέμματα, σοβαρά και αμυντικά, το βλέμμα άμυνας του κοινού ανθρώπου, και τους βάζουν ετικέτες.. πρόστυχοι, επικίνδυνοι, αρρωστημένοι, κακομοίρηδες, παράξενοι, τρομακτικοί, δύσκολοι, καταθλιπτικοί, μονίμως δυσαρεστημένοι.. Είναι φυσικό να μη χαμογέλας πολύ όταν είσαι μόνος, αλλά κι αυτό παρερμηνεύεται βέβαια..

Το χειρότερο είναι ότι οι μοναχικοί αυτοί άνθρωποι με το πέρασμα του χρόνου φτάνουν σε σημείο να τα δέχονται όλα αυτά, να αφήνουν τις ετικέτες να γίνουν ένα με το δέρμα τους, να πείθονται ότι είναι κάτι σοβαρότερο απ' ότι οι ίδιοι νόμιζαν και αυτό να τους διαχωρίζει ακόμη περισσότερο από τους άλλους.

Έπειτα δέχονται πιέσεις από την οικογένεια ή τους κοντινούς τους να γίνουν "κανονικοί" και να αλλάξουν και να "βγαίνουν έξω" και να κάνουν τα "συνηθισμένα". Είναι σαν να έρχεται ένας γιατρός και σου μπήγει στον ώμο μια βελόνα εμβολίασμού κάθε μέρα. Τι θα σκεφτείς εσύ πρώτα πρώτα? Ότι είσαι μολυσμένος!

Γίνονται επομένως ενοχικοί και δειλοί και τώρα οι περισσότερες ώρες που περνούν μόνοι τους δεν είναι παρά κάτι ανυπόφορο, γιατί οι σκέψεις τους είναι "υποχρεωμένες" πια να είναι βασανιστικές κι ο ίδιος τους ο εαυτός ένας προδότης που τους υπενθυμίζει ποιοι "πραγματικά" είναι.

Καταφεύγουν πολλές φορές στο να θεωρούν τους εαυτούς τους μοναδικούς και σπάνιους, μεγαλοποιούν τα χαρίσματα τους και τυφλώνονται από την αυταρέσκεια τους. Ψάχνουν συνεχώς για δικαιολογίες που έρχονται ως λύση στα βασανιστικά τους αδιέξοδα. Χαζά ατεκμηρίωτες δικαιολογίες πολλές φορές, που κι οι ίδιοι ίσως πιέζουν τον εαυτό τους να τις πιστέψει. Και βέβαια, δεν έχουν και κανέναν να τους υποδείξει ότι κάνουν λάθος, γιατί είναι μόνοι. Κι αν το κάνει κάποιος, τότε αυτός είναι εχθρός..

Γίνονται αλαζόνες και εγωιστές και καχύποπτοι και παρεξηγιάρηδες και ταλαιπωρούνται και ταλαιπωρούνται και ταλαιπωρούν και τους άλλους και τους μισούν και τους εκδικούνται............
Και φτάνουν μακριά, μεχρι που ίσως περνάει από το μυαλό τους, αμυδρά αμυδρά, η ιδέα να τελειώσουν τη ζωή τους. Φυτεύεται εκεί και μένει.. ( όπως στο Inception :P )
Κι είναι ίσως αργά να γυρίσουν πίσω... Έχουν ξεχάσει πως η ζωή είναι πράγματι γλυκιά...


Στην πραγματικότητα, ξέρετε, είναι όπως όλοι, απλά έχουν πάρει διαφορετικό δρόμο(και πολλές φορές άθελα τους!)...
Γιατί τους απωθήσανε, τους εξόρισανε...
Αμύνονται τώρα...
Ναι, κι αυτοί θέλουν στοργή, σαν τρελοί την θέλουν... Πεθαίνουν για μια αγκαλιά...
Εχουν ξεχάσει πως είναι να σε αγγίζουν ή να σε φιλούν...
Ζουν με την φαντασία τους και στα όνειρα τους, στα άπιαστα μα τόσο ωραία όνειρα τους, όπου όλα είναι εφικτά.. Απελπισμένοι, χαμένοι σε απερπάτητα μονοπάτια, πληγωμένοι από ανεκπλήρωτους έρωτες και από λέξεις, αθώες ή μη, γεμάτοι απωθημένα, πικρές αναμνήσεις και πόνο...
Ποιος ξέρει τι κρατάνε μέσα τους...
Ωχ Θέε μου, τι τους έχουμε κάνει!


Η κοινωνία θεωρεί κακό το να είσαι παραπάνω από το φυσιολογικό κλειστός. Πείτε μου, εσείς τι πιστεύετε, είναι αλήθεια αυτό; Γιατί πρέπει αυτόματα να βάζει κάποιος σε στόχο εκείνον που κάθεται μονάχος του και δεν είναι με την παρέα; Έτσι τον απομακρύνει κι άλλο......

Ας μην ξεγελιόμαστε εξάλλου, όλοι είμαστε μόνοι...



Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
σαν το ξεχασμένο στάχυ
ο κόσμος γύρω άδειος κάμπος
κι αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος
σαν το ξεχασμένο στάχυ
άνθρωποι μονάχοι

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
όπως του πελάγου οι βράχοι
ο κόσμος θάλασσα που απλώνει
κι αυτοί βουβοί σκυφτοί και μόνοι
ανεμοδαρμένοι βράχοι
άνθρωποι μονάχοι

Άνθρωποι μονάχοι
σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα, ξεχασμένα..
Άνθρωποι μονάχοι
σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα...



σαν εσένα..




σαν εμένα...




-----------------
by
Γιώργος












Σχόλια