"Lives in black and white"

Eγκλωβισμένη σε μια φυλακη που δημιούργησα... (αληθινή ιστορία ακριβώς τα λόγια όπως μας διηγήθηκε η κοπέλα)

Yπάρχουν και άνθρωποι αδύναμη... δεν φταίνε πάντα αυτοί, τουλάχιστον αυτή την δικαιολογία λένε στον εαυτό τους,
εγκλωβιστικα στα πρέπει των άλλων και ξέχασα εμένα....τα όνειρα μου τα θέλω μου και πάνω απ όλα την ζωή μου,πνιγόμουν δίπλα σε κόσμο λες και δεν υπάρχει οξυγόνο λες και όλοι έκριναν εμένα, για τον χαρακτήρα μου για τα περιτα κιλά που είχα για τις επιλογές μου...έτσι κι εγώ για να μην ξανά αισθανθω την ίδια εσθηση έλλειψη οξυγόνου εφτιαξα εναν κοσμο μονο για μενα, πίστευα ότι έτσι ίσως αισθανθω καλυτερα ματαια ομως...
ηθελα να γλιτώσω απο τα βλέμματα του κοσμοu που τις ενιωθα σαν μαχαιρια στη ψυχη μου, μα δυστυχως εκτος απο τον κοσμο οι ανθρωποι που αγαπησα οσο τιποτα αλλο στην ζωη μου με κατέστρεψαν αργα χωρις φυσικα να το θελουν αλλα πως μπόρεσα να μην σκεφτούν ήσουν απλά ένα παιδί και οι αλλαγες στην ζωη μου ηταν τοσες πολλες και δεν μπορουσα να τις αντιμετωπίσω ολες τοσο γρηγορα... μια ότι ο μοναδικος μου αδερφος δεν ηταν αδερφος μου (ετσι τουλαχιστον μου έλεγε αυτός)… εμενα δεν με ενδιέφερε ποτε απο ποιον πατέρα ήταν…. το μονο που με ένοιαζε ήταν να ήταν καλά!
αυτός όμως δεν ενδιαφέρεται το μονο που ηξερε να λεει ηταν οτι ειμαστε ( 50 % αδερφια)
τι παει να πει 50% αδερφια????
εκτος απο αυτα,εύρισκε καθε ευκαιρια να με πειραζει και να μου συμπεριφέρεται λες και ήμουν η προσωπικη του υπηρετριa και επρεπε να ανέχομαι τα παντα και δεν τα έλεγα ποτέ στην μαμα μου για να μην την στεναχωρήσω…. και δεν ηθελα ο πατερας μας να του θυμωσει…
δεν αντεxα αλλο ουτε να βγαινω ηθελα ουτε να ειμαι σπιτι.
παντου μια κολαση και εκτός από όλα αυτά το πασχα που μας περασε κατέρρευσε εντελως η ψυχολογια μου…
γενικά είμαι ένας αγχώδεις ανθρωπος απο το αγχος και την στεναχώρια ειχα ενα θεμα με την καρδια μου νιωθω ενα πλάκωμα στο στηθος, πηγα στον καρδιολογο…ειπε ειναι απο το αγχος.
μια μερα του αυγουστου ενώ όλα τα παιδιά της ηλικίας μου ηταν εξω και εβγαιναν εγώ έκανα έναν ακόμα καβγα με τον αδερφο μου, οι γονείς μου έλειπαν ηταν στη δουλεια ο αδερφος μου βγηκε για καφε και εγω πηρα αγκαλια τα χαπια ξαπλωσα στο κρεβατι μου και εκλαιγα… πηγα στο ψυγειο πηρα ενα μπουκαλι νερο και επεστρεψα στο δωματιο μου… ειδα το ηλιοβασιλεμα και τα μαγικά χρώματα του, και σκέφτηκα ότι τελικά όλα είναι τόσο όμορφα στην ζωη αρα εγω κατι κανω λαθος, πηρα 25 χαπια για τον θυροειδη και 7 για το στομαχι (αυτα βρηκα μονο αν εβρισκα αλλα θα έπαιρνα κι αλλα)
ξάπλωσα για να πεθανω στον υπνο μου, μα δυστυχως δεν αντεξα να φυγω χωρις να αποχαιρετήσω τη μητερα μου… ξέσπασα σε κλαματα (συγνωμη μαμα) αυτο ηταν το πρωτο που της ειπα, με ρωτησε τι εκανα παλι, δεν απάντησα… μονο τις εδειξα τα αδεια κουτια απο τα χαπια,
αρχισε να κλαιει με πηγε γρηγορα στο μπάνιο για να κανω εμετο …με έβαλε να πινω ζεστο νερο για να κανω εμετο, με πήγε γρήγορα στο νοσοκομειο
εκλαιγα ασταματητα αλλα οχι γιατί φοβόμουν ότι ίσως θα πεθανω αλλα γιατι δεν αντεχα να βλεπω τη μητερα μου να κλαιει!!! και τελικά μετά από δύο πλυσεις στομαχους και πολυ κλαμα η επομενη μερα με βρηκε στο δωματιο 26 στο νοσοκομειο της θεσσαλονικης πραγματικα ηταν το πιο όμορφο πρωινό της ζωης μου, ο ηλιος ηταν κατακοκκινος και ζεστο μετα πηγα σε ψυχολογο για να λυσω τα προβληματα μου…
Sημερα ειμαι ενας δυνατος ανθρωπος ( τουλαχιστον προσπαθω να γινω)
εφυγα απο το σπιτι μου είμαι καλύτερα μακριά τους… δεν ειναι οτι δεν τους αγαπάω αλλά έπρεπε να πεταξω και μαζι τους ημουν φυλακισμενη πισω απο την σκια τους, "πηρα μια βαλιτσα εβαλε τα ονειρα μου" και εφυγα μακρια, τώρα τους βλεπω 1 φορα τον μηνα… με τον αδερφο μου δεν τα εχουμε βρει ακομα αλλα δεν με νοιαζει πλεον… εγω δεν προκειται να καταστρεψω την ζωη μου για κανεναν!!!
τελικα καταλαβα οτι ο θανατος δεν ειναι λυση!!!
η ζωη ειναι δυσκολη αλλα εχει και τα καλα της πρεπει να μαθουμε να ζουμε με τα ασχημα και τα ομορφα της ζωης!!!
δεν ειμαι περηφανη για οτι εκανα ειμαι περηφανη ομως για οτι προσπαθω να κανω τωρa,θελω να σταθω στα ποδια μου και να κυνηγησω το ονειρο μου… ποιος ξερει ισως μια μερα τα καταφέρω δεν ξερω αν θα τα καταφέρω αλλά θα προσπαθήσω για το καλυτερο!!!

καλη μou αρχη στην νεα μου ζωη.


By tzela

Σχόλια

  1. Μπράβο σου ήταν πολύ ωραία η κίνηση σου να πιστέψεις στον εαυτό σου... Δεν αξίζει να παραδινεσαι για τίποτα κ.για κανέναν κ.παλι συγχαρητήρια... :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μου φαίνεται τόσο οικεία η ιστορία. Δεν είναι απαραίτητο όταν 2 άνθρωποι είναι αδέλφια να ταιριάζουν κιόλας. Πολλές φορές οι διαφορές στους χαρακτήρες είναι τέτοιες που το διαζύγιο, αν μπορεί να λεχθεί αυτή η λέξη για 2 αδέλφια, πρέπει να δίνεται από τη στιγμή που αντιλαμβάνεται ο ένας ότι τα χνώτα του δεν ταιριάζουν με του άλλου.
    Το να μένεις και να λιμνάζεις σε περιβάλλον που σε συνθλίβει είναι χειρότερο από θάνατο.
    Είναι πολύ πιο δύσκολη η απόφαση να τα διαλύσεις όλα αλλά σίγουρα η επόμενη μέρα είναι καλύτερη από την πρώτη και κάποια μέρα μπορεί να γίνει και αρκετά καλή. Εκεί είναι ο στόχος και γι' αυτό ζούμε, για το "αρκετά καλή μέρα"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. poli wraia istoria!!!!nea stili e?
    *rania

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ευχαριστω για τα σχολια :)

    και φλωρα δυστυχως επειδη δυο ανθρωποι δεν σημαίνει ότι ταιριάζουν....

    ★ τζελα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εμ...βασικα κλαιω μπραβο σου κοριτσι μου σε θαυμαζω πραγματικα!!:D Μπραβο για την δυναμη της ψυχης!!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΜΠΡΑΒΟ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΕΤΣΙ ΚΟΣΜΑΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου