The "M" File

Κοιτάω την αρχική σελίδα του facebook… κοιτάω… ξανακοιτάω και ανά 3 δευτερόλεπτα πατάω ανανέωση… πφφ ρε γαμώτο γιατί δεν αλλάζει τίποτα?? Ξανά ανανέωση…. πωωωω πάλι στα μπουζούκια αυτή σπίτι δεν έχει?? Ανανέωση ξανά… πάλι τίποτα… ανανέωση… α ένα ανέκδοτο για την Πάολα «διαλύθηκε η συνεργασία της Πάολα με τον Pitbull για ψήλου πήδημα» χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα κρίμα η κοπέλα ρεζίλι των σκυλιών πια! :P ανανέωση πάλι …τίποτα. Και κάπως έτσι κυλάει η ζωή σου στο facebook όταν δεν έχεις τι να κάνεις ένα βαρετό απόγευμα (ή πρωί δεν έχει να σημασία) καίγοντας ταυτόχρονα εκατομμύρια εγκεφαλικά κύτταρα! :) 

Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό αυτή η αίσθηση της αποχαύνωσης όσο πάει και αυξάνεται, ιδιαίτερα από τότε που τελείωσα το σχολείο. Η αλήθεια είναι βέβαια πως όσο και βαρετά να νιώθω αυτή την εποχή μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα της σχολής μου, τόσο μεγαλύτερη ικανοποίηση παίρνω όταν σκέφτομαι «φαντάσου ότι τέτοια ώρα θα έτρωγες στη μάπα όλους εκείνους τους δήθεν της κατεύθυνσης που το μόνο που ήξεραν να κάνουν ήταν να παπαγαλίζουν το βιβλίο των αρχαίων, παίζοντας το παράλληλα μορφωμένοι και κουλτούρες ενώ Σάββατο βράδυ τρέχουν στα σκυλάδικα και στο W για να κωλοχτυπηθούν σαν τα ζώα» Μορφωμένοι και με ιδιαίτερη κριτική ικανότητα κατά τα άλλα… Λοιπόν ξέρετε κάτι? Μπορεί να μην πήγαινα φροντιστήριο και φυσικά σε ένα τόσο κλειστόμυαλο περιβάλλον σαν το σχολείο ένιωθα το μαύρο πρόβατο, αλλά σήμερα που όλα αυτά έχουν τελειώσει νιώθω τόσο ελεύθερη να δημιουργήσω τα πράγματα που εγώ θέλω. Μέσα σε εκείνη την τάξη ένιωθα ότι με πνίγουν. Ακόμα και το γεγονός ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να δημιουργεί άτομα με περιορισμένη κριτική ικανότητα, δίνοντας τους έτοιμες, μασημένες απαντήσεις ακόμα και στην έκθεση, με επηρέαζε τόσο πολύ που το μόνο που ήθελα να κάνω είναι να τους βρίσω. Όλους όμως…
Το θέμα είναι πως όλα αυτά πλέον έχουν τελειώσει. Το σχολείο ως ένα είδος μικρής κοινωνίας, δεν αποδέχεται το διαφορετικό. Νόμιζα ότι θα μου λείψει κάπως αφότου τελειώσω γιατί όπως και να το κάνουμε είναι μία μεγάλη αλλαγή. Παρόλα αυτά όχι μόνο δεν μου λείπει αλλά αντίθετα νιώθω πιο ελεύθερη από ποτέ. Ακόμα και αν δεν περάσω φέτος στην Καλών Τεχνών θα περάσω σίγουρα κάποια άλλη στιγμή και σίγουρα δεν θα σταματήσω να ασχολούμαι με τα πράγματα που αγαπώ και με κάνουν να νιώθω ελεύθερη. Ακόμα και στραβά να πηγαίνουν κάποια πράγματα στην ζωή σου, αν αγαπάς κάτι πραγματικά θα κάνεις τα πάντα για να το καταφέρεις. Γι αυτό τον λόγο δεν μου αρέσει να με βάζουν μέσα σε κουτάκια και να μου λένε «αυτά είναι τα όρια»… Εμείς φτιάχνουμε τα όρια για το τι θέλουμε και έχουμε ανάγκη να δούμε.
Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει σήμερα… προφανώς ο εφιάλτης που είδα το πρωί πως ξαναγύρισα στο σχολείο και μια καινούρια καθηγήτρια (μια σκυλόφατσα) με έκανε ρόμπα στην τάξη επειδή δεν απάντησα σωστά σε μια ερώτηση του βιβλίου.. Βέβαια το σημερινό μου όνειρο δεν απέχει και ιδιαίτερα απ την πραγματικότητα… Γι αυτό τον λόγο λοιπόν σήμερα αποφάσισα ότι όχι μόνο δεν μου λείπει το σχολείο ούτε στο τόσο αλλά αντίθετα δεν θα ήθελα ποτέ και για κανέναν άλλο λόγο να φανταστώ ξανά τον εαυτό μου ως μαθήτρια! :)  
 au revoir my friends! :D


 

Σχόλια

  1. "Ακόμα και στραβά να πηγαίνουν κάποια πράγματα στην ζωή σου, αν αγαπάς κάτι πραγματικά θα κάνεις τα πάντα για να το καταφέρεις." Ακριβώς αυτό. Μην τα παρατάς :)
    Να περνάς όμορφα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. pragmatika...
    se euxaristw polu gia to sxolio sou :) na pernas omorfa epishs :) :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου