Τόσο Ίδιος.. - Δεύτερος Κύκλος (Μέρος 1)


Ο κύριος Στάθης ο βιβλιοθηκάριος φαινόταν βιαστικός και νευρικός και δεν τους είπε καν να καθίσουν. Οπότε έμειναν όρθιοι εκεί, στην είσοδο της βιβλιοθήκης.
Η σιγανή μα όχι ήρεμη φωνή του ακούστηκε, καθώς άρχισε να μιλάει :


"Λοιπόν.. αυτό το παιδί που ψάχνετε, τοοοον.. πώς το λένε, τον Πέτρο..",  είπε αγχωμένος κάτω από δύο ανέκφραστα βλέμματα. ".. τον είχα δει, εδώ, στη βιβλιοθήκη. Ήμουν εκεί πέρα, πίσω απ' το γραφείο.. κι ήταν κι εκείνο το κορίτσι -ακόμη θυμάμαι τη σκηνή- που τότε μου έλεγε πως ήθελε να δανειστεί ένα βιβλίο και με ρωτούσε πράματα για το πώς δουλεύει ο δανεισμός και πόσες μέρες και τέτοια, καταλαβαίνετε....."
Κοίταξε ταραγμένος τους αστυνομικούς. Ο μεγαλύτερος απ' τους δύο σε ηλικία είχε πάρει ένα βλέμμα αμυδρής αγανάκτησης, που επηρέασε άσχημα τον κύριο Στάθη.
"Οπότε φανταστείτε τη σκηνή τώρα.. αυτός μπαίνει.. αυτή του έχει γυρισμένη τη πλάτη, δε τον βλέπει.. αλλά αυτός μας βλέπει.. εμένα με βλέπει πρόσωπο-πρόσωπο. Φανταστείτε!", είπε και έκανε μια προκλητική κίνηση προς το μέρος του αστυνομικού με το ειρωνικό ύφος.


Είχε λυθεί η γλώσσα του κι η φωνή του ήταν πιο δυνατή. Ήταν λες και ειχε διοχετεύσει όλο εκείνο το άγχος και τη νευρικότητα που είχε στην αρχή σε κάποια άλλη ψυχική κατάσταση.
"Πού θέλετε να καταλήξετε;", είπε ψυχρά ο αστυνομικός.
"Άκου! Οπότε εγώ τον κοιτάω στα μάτια...", λέει και αφήνει ένα αυθόρμητο γέλιο." Τον κοιτάω και....ήταν εντελώς... πανικο..βλημένος", είπε γελώντας ανά διαστήματα και συνέχισε με ένα διαρκές νευρικό γέλιο, που δεν μετέδωσε στους ακροατές του, οι οποίοι τον κοιτούσαν ο ένας ενοχλημένος και ο άλλος(ο μικρότερος σε ηλικία) με ένα παράξενο έκπληκτο βλέμμα, σαν μη περίμενε κάτι τέτοιο με τίποτα.
"Μη το συμπε... μη το γράψετε αυτό στην ανάκριση", είπε τελικά λαχανιασμένος και κοκκινισμένος απο το γέλιο και ψηλαφίζοντας τα υγρά μάτια του με τα δάχτυλα του.


Ο μεγαλύτερος αστυνομικός έκανε στροφή και είπε:
"Πάμε Ιάκωβε, πέσαμε σε γερο-ηλίθιο. Ευχαριστούμε που φάγατε το χρόνο μας."

"Περίμενετε! Περιμένετε!" φώναξε ο κ. Στάθης και έτρεξε μπροστά τους. "Έχω και δικό μου φαγητο, ξέρετε!" είπε εύθυμα.
"Δεν πρόκειται να ακούσουμε την ιστορία σας, κύριε. Με συγχωρείτε."
"Ωραία, ωραία, σύμφωνοι.", είπε με θεατρικότητα. "Ένα πράμα θέλω να κάνετε μόνο."
Ο αστυνομικός τον κοίταξε εχθρικά.
"Όχι εσύ, όχι εσύ", είπε ο κ. Στάθης, "ο Υάκινθος. Λοιπόν Υάκινθε..", είπε και του χτύπησε
φιλικά την πλάτη..
"Ιάκωβε", μίλησε για πρώτη φορά ο δεύτερος αστυνομικός.
"Τι;"
"Ιάκωβο με λένε."
"Ααα, ωραία.. Θέλω να πας να βρεις και να φέρεις αυτό το κορίτσι εδώ. Πιστέψτε με, έχει μεγάλη σχέση. Θα σου δώσω το ονομά της από τη λίστα των δανειζόμενων. Είναι ακόμη 8:30 η ώρα, δεν έχουν μπει για μάθημα..."
"Εσύ δεν μπορούσες να το κάνεις μόνος σου αυτό;", είπε ο ψυχρός αστυνομικός.
"Εεε.. εγώ.."
"Εσύ τι;"
"Λοιπόν, Υάκινθε κατάλαβες;", είπε και γύρισε προς τον άλλον, που φαινόταν μπερδεμένος.
"Ιάκωβε...", τον διόρθωσε ξανά αλλά ο κ. Στάθης δεν το άκουσε γιατί είχε πάει ήδη να φέρει το όνομα. Γύρισε και το έδωσε στον Ιάκωβο, γραμμένο σε ένα χαρτάκι.
"Πήγαινε αγόρι μου", του είπε.
Ο Ιάκωβος έκανε στροφή και ετοιμάστηκε να βγει απ' την πόρτα.
"Εϊ, πού πας; Ξέρεις πού είναι;", είπε ο κ. Στάθης χαμογελώντας πονηρά.
Βγήκαν έξω και του έδωσε τις οδηγίες που χρειαζόταν.
"Λοιπόν, ανεβαίνεις αυτή την ανηφόρα, στρίβεις δεξιά.. θα δεις κάτι σκάλες.. θα πρέπει να τις ανέβεις κιόλας.. επειτα προχωράς ίσια και μπαίνεις στο κτήριο. Στην πρώτη αίθουσα που θα δεις.... εκεί κάνουν μάθημα, ρώτα και βρες την.  Πες της ότι είναι σημαντικό. Κατάλαβες;"
"Ναι."
"Μήπως ήταν πολλά για 'σένα;", ρώτησε ο κ. Στάθης με ενα πειραχτικό χαμόγελο κι ο Ιάκωβος έφυγε χωρίς να πει τίποτα.

Η βροχή είχε ήδη αρχίσει. Έβρεχε αρκετά και ο Ιάκωβος πήγαινε τρέχοντας.
".. μάλλον για να μη ξεχάσει όλες αυτές τις πληροφορίες", σκέφτηκε ο κ. Στάθης που τον κοιτούσε με το ίδιο σαρκαστικό χαμόγελο στο πρόσωπο του.
Καθώς ανέβαινε την ανηφόρα, ο Ιάκωβος γλίστρησε στη βροχή κι έπεσε κάτω και τσούλησε στο τσιμέντο. Κάτι παιδιά απο πίσω του τον είδαν και άρχισαν να κρυφογελάνε. Μάλλον τα άκουσε όσο σηκωνόταν και γύρισε προς το μέρος τους ενώ αυτά προσπαθούσαν ανεπιτυχώς να σταματήσουν το γέλιο.. Τα κοίταξε με εκείνο το μόνιμο ανέκφραστο βλέμμα. Δεν είπε τίποτα, γύρισε από την άλλη και χάθηκε στη στροφή..

 Σίγουρα δεν υπήρχε τίποτα που να θυμίζει χαμόγελο στο πρόσωπο του κ. Στάθη τότε. Ακούμπησε το κεφάλι του σε μια κολώνα και άρχισε να κλαίει και ψιθύριζε κλαψουρίζοντας:
"Πώς κοιτούσε έτσι; Με αυτό το βλέμμα.. κι εμένα έτσι με κοιτούσε.. πόσο πόνο μπορεί να κρύβει.."
Έπειτα μπήκε ξανά μέσα στη βιβλιοθήκη και στάθηκε ορθιος με το κεφάλι στο τοίχο, χωρίς να πει τίποτα στον άλλον αστυνομικό..

Ο Ιάκωβος ήρθε μετά από λίγο και έφερε νέα ότι το κορίτσι δεν είχε έρθει ακόμη. Μπορεί βέβαια να ερχόταν αργότερα..αύριο... Ο κ. Στάθης διαισθανόταν πως όχι, δεν θα ερχόταν. Αλλά δεν μπορούσε να το εξηγήσει.
"Έπρεπε να είχαμε φύγει απο νωρίτερα", είπε ο μεγαλύτερος σε ηλικία αστυνομικός. "Ας αφήσουμε το γέρο στη μούχλα του", πρόσθεσε βλέποντας ότι το σκεφτικό βλέμμα του κ. Σταθη τον αγνοούσε.
Ο κ. Στάθης ένιωσε ένα κύμα θυμού να έρχεται, αλλά οχι αποφασιστικά. Ερχόταν καταπιεσμένα, δειλά. Όπως συνήθως, δεν μπορούσε να δείξει το θυμό του. Βγήκαν απ' την πόρτα και τότε φώναξε αδύναμα:
"Αχρηστεεεε.." και η φωνή του κυμάτισε, γεροντίστικη και βραχνή. "..άχρηστε. Δεν πρόκειται να λύσεις αυτή την υπόθεση με τέτοια παλιοψυχή."
Αλλά μάλλον δεν τον άκουσε κανείς.
Προχώρησε τρέμοντας ολόκληρος προς το γραφείο του, κάθησε στην καρέκλα και έβαλε τα δάχτυλα του δεξιού του χερίου στο στόμα του, ανάμεσα στα δόντια του, που έτριζαν. Και με το άλλο, άρχισε να μουτζουρώνει ένα φύλλο χαρτί. Είχε πάρει αυτό το πρόσωπο που σου προκαλεί οίκτο.
"Ο κακόμοιρος κ. Στάθης", έλεγε από μέσα του.
Μέχρι που σταμάτησε να τρέμει. Και σταμάτησε να μουτζουρώνει. Φαινόταν να σχεδιάζει κάτι συγκεκριμένο στο χαρτί τώρα. Και του ήρθε πάλι η εικόνα στο νου.
"Το αγόρι να περνάει και να ακουμπάει ξυστά το κορίτσι μπαίνοντας στη βιβλιοθήκη, το μυστήριο βλέμμα του κοριτσιου πίσω από το ευγενικό χαμόγελο της, κανείς απ' τους δύο να μη κοιτάει για δεύτερη φορά -για ασφάλεια άραγε;- να βγαίνει το κορίτσι κι έπειτα απο 5 λεπτά να έχει βγει και το αγόρι. "

Ο κ. Στάθης σηκώθηκε και άρχισε να προχωράει προς την πόρτα της εισόδου.
Το χαρτί ήταν πάνω στην άκρη του γραφείου.. και στην ουρά μιας ατελείωτης μουτζούρας, διέκρινε κανείς τρεις λέξεις, κολλητές σχεδόν μεταξύ τους:
"Θα τους βρω."


by Γιώργος

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ευχαριστω τον κόσμο που με ψήφισε. Ευχαριστώ το blog που με φιλοξενεί. Μ' αρέσει που γράφω εδώ και είστε όλοι πολύ καλοί. =)

Αυτό είναι το 1ο επεισόδιο του νέου κύκλου. Θα έχει (λογικά) 3 επεισόδια.
Είναι μια ιστορία με διαφορετικό πρωταγωνιστή που έχει όμως σχέση με τη προηγούμενη. Σκεφτείτε το σαν ένα παραπάνω κεφάλαιο.


Με το 3ο επεισόδιο, η ιστορία αυτή θα τελειώσει οριστικά.
Η επόμενη ιστοριά θα ειναι αρκετά διαφορετική από αυτή.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου