Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2012

Ένα κουβάρι από λόγια τυλιγμένο.




Και κάπου μες τη ζέστη του Ιούλη εμφανίζομαι κι εγώ να γράφω περί ανέμων και ποιημάτων ως ένας περιπλανώμενος αφηγητής μιας ιστορίας που δε γνωρίζω, σαν τη Ντόρα ένα πράμα. Αυτή η στήλη έρχεται μέσα από έναν απεγνωσμένα βασανισμένο από τη ζέστη φοιτητή, που αναζητά μια ώρα χιονισμένου Δεκέμβρη.
Εδώ εκφράζουμε κάθε είδους απορία, από την ριζική " γιατί υπάρχω;" έως την αδιάφορη "γιατί να πάω να δώσω μάθημα;". Η αισιοδοξία θα είναι το πρώτο εγχείρημα μας, και το βραβείο που ελπίζουμε να λάβουμε είναι λίγη μόνο ηρεμία. Κι εδώ ας δούμε ένα από τα ποιήματα που έγραψα στις αρχές του καλοκαιριού, όταν το κεφάλι μου έβραζε. Ψάχνω για αυστηρούς κριτές ακόμα κι αν δε πιστεύουν στην τέχνη της ποιήσεως. Δίχως να θεωρώ τον εαυτό μου ποιητή, και απλά εκφράζοντας μ' έναν πιο μελωδικό τρόπο τη σκέψη μου, αφήνομαι στα λόγια σας.




Το μόνο που θέλω είναι μιαν ησυχία.

"Στους πρώτους φραγμούς της καρδιάς μου
 βλέπω μιαν αντανάκλαση δική μου.
Σ'ένα μεγάλο όνειρο που είναι μπροστά
 κι ένα άπειρο χάος που το συνοδεύει.
Και το μόνο που θέλω είναι να σταθώ εδώ
δίχως να κάνω βήμα,
 ώσπου να 'ρθει ένα κύμα βαρύ να με σύρει.
 Κι έχω χαρεί,κι έχω γνωρίσει,
κι έχω κλάψει, κι έχω αγαπήσει.
 Μα το μόνο που θέλω είναι μιαν ησυχία,
 αυτό μου ζητά το άπειρο μυαλό μου.
 Αυτό μου ζητά κι η καρδιά μου,
 που δεν έχει ουρά,δεν έχει φτερά,
μήδε πόδια έχει.
 Έχει όμως φλέβες κι αρτηρίες,
κι απο 'μένα τραβά το αίμα,
 κρυφά κάτω απ'το δέρμα.
Και θέλω να μπω μέσα στη λάσπη,
να ξαναγεννηθώ δίχως αισθήσεις.
Να μην την βλέπω τη ζωή σα την φοβέρα.
 Να μη τη βλέπω πια."


Callikrates Schiele. xx

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε... at 6 Ιουλίου 2012 - 11:45 μ.μ.

wraio!!!!!nea stili??/

Callikrates Schiele είπε... at 7 Ιουλίου 2012 - 6:26 μ.μ.

Nea sthlh, neo periexomeno. :) perimenw gnwmes paidia!

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις