Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

Τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός - Αφήγηση (Μέρος 7)


Πριν αρχίσω τη διήγηση, θα ήθελα να ξέρετε ότι πρόκειται για το τελευταίο επεισόδιο του πρώτου κύκλου. Η ιστορία θα συνεχιστεί με δεύτερο κύκλο επεισοδίων, που θα αρχίσουν να δημοσιεύονται τέλη Αυγούστου-αρχές Σεπτέμβρη. Και συγγνώμη για την καθυστέρηση, αλλά δεν είχα πολύ χρόνο τελευταία.

AN ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΤΕ ΠΑΤΗΣΤΕ ΠΑΝΩ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ...
 
Σημείωση#1: Μετά τα αστεράκια, ουσιαστικά είναι ένα απόσπασμα από το πρώτο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου.

Σημείωση#2: Αλλάζει η γραμματοσειρά, γιατί η αφήγηση μεταφέρεται στον "άλλον κόσμο".


-------------

Τρεις
μέρες είχαν περάσει από την εξαφάνιση του Πέτρου.  Η τοπική εφημερίδα είχε αφιερώσει μισή σελίδα σε μικρές συνεντεύξεις σε άτομα που γνώριζαν τον Πέτρο ή που είχαν μιλήσει μαζί του την ημέρα της εξαφάνισης.

Ο θείος του, ο πρώτος που ανακάλυψε ότι λείπει και που έμενε στον κάτω όροφο του ίδιου σπιτιού, αμέσως επικοινώνησε με την αστυνομία. Έπειτα προσπάθησε να πείσει την εφημερίδα να γράψει για την εξαφάνιση. Αρχικά δεν είχαν σκοπό να αφιερώσουν μισή σελίδα για έναν άγνωστο που χάθηκε και έχουν περάσει μόνο τρεις μέρες από τότε. Αλλά συμφώνησαν ότι τα λόγια από γνωστούς του θα έδιναν άλλο στυλ, θα έκαναν το θέμα πιο πιασάρικο. Έτσι λοιπόν έγινε.

Ο δημοσιογράφος που είχε αναλάβει την υπόθεση ήταν νέος, λεπτός, με γυαλιά μυωπίας και κοντά μαύρα μαλλιά. Ο πρώτος που είχε ρωτήσει ήταν ο θείος.
"Καταλάβατε γρήγορα την απουσία του;"
"Όχι, ήταν η τηλεόραση ανοιχτή όσο έλειπε και ο ήχος ήταν δυνατός και ακουγόταν μέχρι κάτω, οπότε νόμιζα πως ηταν εκει. Άργησα να το καταλάβω.."
"Πείτε μου τι παιδί ήταν. Πώς θα τον περιγράφατε;"
"Ήσυχο... ήταν πολύ ήσυχος και χαμηλών τόνων. Και καλό παιδί, δεν έκανε ποτέ κακό σε κανέναν. Αλλά αυτό κυρίως, ήταν πολύ ήσυχος, καμιά φορά δεν καταλάβαινα την παρουσία του όταν ήμασταν στο ίδιο δωμάτιο. Δεν μιλούσε σχεδόν καθόλου. Κι όταν μιλούσε, μιλούσε για τα τυπικά. "

Έπειτα ο δημοσιογράφος είχε βρει τη Μαίρη. Τύχαινε να την ξέρει κι από παλιά.
"Μαίρη, είχες πετύχει τον Πέτρο στο λεωφορείο την ημέρα της εξαφάνισης του. Φαινόταν καθόλου διαφορετικός; Κατάλαβες κάτι τέτοιο;"
"Όχι, δεν κατάλαβα τίποτα τέτοιο. Απλά το αισθάνθηκα. Ήταν σαν.. σαν να σκεφτόταν να ταξιδέψει τον κόσμο, αλλά να μην ήταν απόλυτα σίγουρος.. Αλλά το έκανε. Ταξίδεψε. Έφυγε.. Ακόμη κι αυτός... Εγώ ακόμη εδώ, αλλά τι να πεις. Σκατά!"

Μετά είχε επικοινωνήσει με τον κολλητό του, τον Χρήστο. Ο δημοσιογράφος βρήκε τον Χρήστο στο δωμάτιο του το πρωί, με τις πιτζάμες του, πάνω στη γυριστή καρέκλα να παίζει υπολογιστή. Δεν περίμενε τέτοια επίσκεψη και δεν ήξερε καν για την εξαφάνιση ακόμη. Όταν το έμαθε, πήρε αμέσως το σοβαρό του ύφος για τέτοιες καταστάσεις. Άκουγε με προσοχή το δημοσιογράφο.
"Τι είχατε πει στο τηλέφωνο;"
"Ε... να, μιλούσαμε για ένα παιχνίδι στον υπολογιστή που παίζουμε μαζί. Και μου είπε να παίξουμε μαζί, αλλά είχα κανονίσει να παίξω ένα άλλο παιχνίδι με ένα άλλο παιδί, οπότε του είπα ότι δεν γινόταν και.... αυτό."
"Σου φάνηκε καθόλου διαφορετικός;"
"Οο.. όοχι.. ίδιος όπως πάντα. "
"Κάνατε παρέα από μικροί. Τι παιδί ήταν;"
"Καλό παιδί. Ήμασταν φίλοι από το νηπιαγωγείο και με είχε για τον καλύτερο του φίλο. Και κάνουμε ακόμη και σήμερα παρέα. Κάναμε δηλαδή.. Και.......δεν το πιστεύω πάντως...", είπε κοιτώντας αφηρημένος προς το γραφείο του.
Τότε του ήρθε ένα μήνυμα από τον υπολογιστή.
Πλησιασε και είδε.
"Πρόσκληση για παιχνίδι", είπε και χαμογέλασε στον δημοσιογράφο.

Ο τελευταίος με τον οποίο μίλησε ήταν ένας Γιάννης, που ήταν στην ίδια σχολή με τον Πέτρο και κάνανε αρκετή παρέα.
"Δεν τον γνώριζες πολύ καλά, αλλά τι γνώμη είχες για αυτόν;"
"Ήταν καλό παιδί. Τον ήξερα λίγο, αλλά ήταν έτσι... χαμηλών τόνων. Τις περισσότερες φορές δεν πολυμιλούσε. Άλλες φορές πάλι ήταν κανονικός. Ήταν λίγο παράξενος γενικά. Με έπαιρνε πάντα να καθόμαστε σε άλλη θέση, δεν ξέρω πώς διάλεγε κάθε φορά τις θέσεις. Ή το άλλο, όταν μου μιλούσε μες στο μάθημα, δεν με κοιτούσε ποτέ. Εννοώ, γύριζε προς τα 'μενα, αλλά δεν κοιτούσε εμένα. Κοιτούσε πάντα πέρα...στο κενό;.. δεν ξέρω. Και πολλές φορές ήταν νευρικός. Έκανε κάτι απότομες κινήσεις... Γύριζε το κεφάλι του από εδώ κι από εκεί.. όταν έμπαινε κάποιος μέσα στη τάξη, αμέσως να γυρίσει. Περίεργο παιδί. Είχε κι ένα σημειωματάριο, ένα από αυτά τα τσέπης, ξέρετε... και κάθε λίγο και λιγάκι το έβγαζε, έγραφε κάτι, το ξαναέβαζε μέσα, το ξαναέβγαζε. Θέε μου.. Πάντως ήταν καλό παιδί. Είναι σίγουρο ότι χάθηκε;"


********


Τα μάτια του κυρίου Στάθη ακολουθούσαν τα λεπτά μακριά του δάχτυλα καθώς προχωρούσαν πάνω στην εφημερίδα, και φαίνονταν σκοτεινά αφού το φως ήταν λιγοστό σε εκείνο το ακριανό δωμάτιο της βιβλιοθήκης. Είχε έρθει από πολύ νωρίς πάλι και ήταν μόνος. Απ' το παράθυρο ο καιρός έδειχνε συννεφιασμένος. Σίγουρα θα έβρεχε, αλλά ποιος ξέρει πότε..

Σε μία στιγμή, τα μάτια του άρχισαν να λάμπουν καθώς διάβαζε και τα δάχτυλα άρχισαν να κινούνται πιο γρήγορα..και πιο γρήγορα.. Και τα μάτια,
με τις διεσταλμένες κόρες τους, ακολουθούσαν τρέχοντας! Σαν να είχε βγάλει ένα συμπέρασμα από την αρχή και αυτό συνέχεια να επαληθευόταν με όσα περισσότερα διάβαζε. Ο ενθουσιασμός του ήρθε τόσο απρόσμενα και τον γέμισε με ενέργεια. Σηκώθηκε, έκανε βόλτες πάνω κάτω και άρχισε να σκέφτεται.

Άνοιξε γρήγορα τον υπολογιστή και βρήκε το τηλέφωνο του κοντινότερου αστυνομικού τμήματος από την google. Τηλεφώνησε, κατά παράξενο τρόπο, χωρίς κανένα δισταγμό.
"Αστυνομικό Τμήμα Ζωγράφου, παρακαλώ πείτε μου", ακούστηκε μια τυπική φωνή από την γραμμή.
Για μια στιγμή ο κύριος Στάθης ένιωσε αφοπλισμένος, αλλά ευτυχώς πέρασε γρήγορα.
"Ναι, γεια σας", είπε με προσποιητή ευγένεια, "νομίζω μπορώ να βοηθήσω στο θέμα για την εξαφάνιση του παιδιού, αυτό που δημοσιεύτηκε στην σημερινή τοπική εφημερίδα."
Ακούστηκε σιωπή για λίγο. Ο κύριος Στάθης μιλούσε με ύφος υποταγής και το είχε καταλάβει αυτό. Το έκανε πάντα.. αναπόφευκτα.
"Ναι.. λοιπόν;", ακούστηκε ψυχρή η άλλη φωνη.
Ο κύριος Στάθης ένιωσε μεγάλη νευρικότητα. Ένιωθε σαν να ήταν σε ανάκριση στο δικαστήριο ή κάτι τέτοιο. Ξαφνικά θυμήθηκε τον ενθουσιασμό που είχε.
"Στείλτε παρακαλώ κάποιον στην βιβλιοθήκη του Πολυτεχνείου. Πρέπει να μιλήσω σε κάποιον από κοντά."
"Και γιάτι δεν έρχεστε εσείς σε εμάς κύριε;"
"Σας παρακαλώ.", είπε με αποφασιστικότητα.
"Θα τον περιμένω στην είσοδο.", είπε μετά από λίγο.


Ο κύριος Στάθης περπατούσε πάνω κάτω αγχωμένος. Σκεφτόταν τι να πει για να μην εκτεθεί σε αυτόν τον άγνωστο που θα ερχόταν. Να διαλέξει τις σωστές λέξεις, να μη κολλήσει, να είναι ψύχραιμος. Όλα αυτά του φαίνονταν τόσο δύσκολα.


Μόλις πήγε και στάθηκε στην είσοδο, τότε είδε από μακριά να έρχονται δύο αστυνομικοί, ένας ψηλός κοκκαλιάρης και ένας επίσης ψηλός, λίγο παχουλός, με ωοειδές πρόσωπο και γυαλιά. Όσο πλησίαζαν κατάλαβε ότι ο πρώτος ήταν νεαρός κι ο άλλος μεσήλικας.

Πριν έρθουν καλά καλά κοντά, είπε χαμογελώντας νευρικά.
"Εσείς πρέπει να είστε οι αστυνό... Γεια σας. Ελάτε μέσα."

Τους έβαλε μέσα και είδε καλύτερα τα πρόσωπα τους. Στον μεσήλικα, διέκρινε δύο ειρωνικά αυτάρεσκα μάτια πίσω από τα τετραγωνικά του γυαλιά και αμέσως σκέφτηκε ότι ήταν αυτός με τον οποίο είχε μιλήσει στο τηλέφωνο. Ο νέος είχε ένα αγαθό βλέμμα και κοιτούσε το χώρο με τα αργά μάτια του, οπότε ο κύριος Στάθης απηύθυνε τον λόγο στον άλλον.

Ο κύριος Στάθης ο βιβλιοθηκάριος φαινόταν βιαστικός και νευρικός και δεν τους είπε καν να καθίσουν. Οπότε έμειναν όρθιοι εκεί, στην είσοδο της βιβλιοθήκης.
Η σιγανή μα όχι ήρεμη φωνή του ακούστηκε, καθώς άρχισε να μιλάει :
"Λοιπόν.."

...

by Γιώργος

---------------------------
Ωραία, λοιπόν.. τέλος θα ήθελα να πω ευχαριστώ στον andrik που διάλεγε τις εικόνες και έβαζε το link για τα προηγούμενα επεισόδια, την Μ. από το M File για την εικόνα στο επεισόδιο 6 και βέβαια τους αναγνώστες και όσους έκαναν σχόλια, αυτούς δηλαδή που κράτησαν την ιστορία ζωντανή. Και το εννοώ αυτό!

Καλό Καλοκαίρι
















4 σχόλια:

andrik είπε... at 12 Ιουλίου 2012 - 7:32 μ.μ.

eimaste megali omada k o kathenas grafei ta dika tou....

Ανώνυμος είπε... at 12 Ιουλίου 2012 - 8:00 μ.μ.

wraia tropi exei parei!!!!!tha perimenoume mexri sep????plaka kanw ena dialeima xreiazete....

ice creaminal είπε... at 13 Ιουλίου 2012 - 2:34 μ.μ.

ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ!

Ανώνυμος είπε... at 13 Ιουλίου 2012 - 4:56 μ.μ.

to exw xanapei...alla m aresei poli ayti i istoria!!!!!ok tha perimenoume apo sep ta kainourgia!!!!!kalo kalokairi

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις