Κυριακή, 3 Ιουνίου 2012

Τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός - Αφήγηση (Μέρος 5)


 
 ΑΝ ΒΛΕΠΕΤΕ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΗΛΗ ΤΟΤΕ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ
Ο Πέτρος ευχήθηκε να εξαφανιζόταν από εκεί και να πήγαινε κάπου αλλού. Οπουδήποτε! Έκλεισε τα μάτια του και σκέφτηκε διάφορα μέρη. Τζίφος. "Αυτά γίνονται μόνο στα όνειρα", σκέφτηκε απελπισμένος.

"Ξυπνήστε, φτάσαμε", ακούγεται τότε μια φωνή από μπροστά. "Άντε πεθαμένα, τεμπέλικα, σηκωθείτε!". Τότε από αριστερά και δεξιά άρχισαν να σηκώνονται τα μαύρα καλύμματα των παραθύρων του λεωφορείου-πούλμαν. Μπήκε φως και το πρώτο πρόσωπο που παρατήρησε ο Πέτρος ήταν εκείνου που είχε μιλήσει. Υποσυνείδητα τον είχε σκεφτεί για δάσκαλο ή κάτι τέτοιο και κάτι τέτοιο πρέπει να ήταν, μόνο που αυτή η έκφραση στο πρόσωπο του που συνέλαβε ο Πέτρος εκείνη τη στιγμή... είχε κάτι. Του προκαλούσε ένα απροσδιόριστο συναίσθημα πολύ έντονο. Ήταν γύρω στα 50, ψηλός και λεπτός, είχε κοντά άσπρα μαλλιά και μάτια αλεπούς.

Ο Πέτρος έριξε μια γρήγορη ματιά γύρω του κι υπήρχαν παιδιά γυμνασίου στις άλλες θέσεις του πούλμαν, ίσως και μικρότερα. Ήταν περίπου 20 σε αριθμό. Έξω ήταν δέντρα, δάσος, απόγευμα. Όλα ήταν ακίνητα. Ούτε αέρα δεν φαινόταν να έχει.

Τα παιδιά άρχισαν να κατεβαίνουν και έκανε το ίδιο κι ο Πέτρος. Πήγε από την μπροστά μεριά για να δει και τον οδηγό του πούλμαν... Δεν υπήρχε οδηγός πούλμαν..

Ο "δάσκαλος" είπε : "Ελάτε όλοι εδώ μπροστά μου να σας μετρήσω. Μπορεί να χάθηκαν μερικοί στο δρόμο." .
Άρχισε να φωνάζει ονόματα. Ο Πέτρος κοιτούσε γύρω αφηρημένος και αδιάφορος. Μέχρι που άκουσε ένα όνομα που του έφερε ανατριχίλα, τάραξε την ηρεμία του, όλα έγιναν άνω κάτω μέσα του, ούτε που κατάλαβε τι έγινε μέσα του και κανείς ποτέ δεν θα καταλάβει βέβαια. Αλλά το αναγνώρισε, όπως πάντα το αναγνωρίζουμε όταν συμβαίνει.Ήταν το όνομα της ... και το επίθετο της.  

Όλα αυτά μέσα του, γιατί απ' έξω θα έλεγε κανείς πως τίποτα δεν άλλαξε στο αδιάφορο βλέμμα του. Ήθελε τόσο πολύ να γυρίσει το βλέμμα του προς τα αυτήν όταν αυτή είπε "Εδώ" και τελικά το έκανε και σίγουρα όχι διακριτικά όπως ήθελε.


Ήταν αυτή που είχε ερωτευτεί πράγματι. Αλλά ήταν μικρότερη. Ήταν στην ηλικία των άλλων παιδιών. Είχε σοβαρό και πανέμορφο βλέμμα. Σίγουρα θα του έμενε στο μυαλό εκείνη η εικόνα.

Στο μεταξύ ο "δάσκαλος" είχε φωνάξει όλα τα ονόματα.
Τρία αγόρια είχαν πάει δίπλα του και τον βοηθούσαν σε κάτι, μιλώντας χαμηλόφωνα. "Άρα ο Παύλος κι ο Γιώργος", λέει ένα από τα τρία παιδιά. "Ο Παύλος κι ο Γιώργος", επαναλαμβάνει ο "δάσκαλος". "Και αυτός είναι ο καινούριος", λέει και δείχνει τον Πέτρο. "Ο καινούριος", λέει το άλλο παιδί κοιτάζοντας τον Πέτρο και συμφωνώντας. "Άρα είμαστε ΟΚ..", λέει με ύφος που σήμανε το τέλος της συζήτησης.

"Κάν'τε ό,τι θέλετε", λέει ο "δάσκαλος". "Αλλά όταν βραδιάζει να είστε όλοι εδώ", τους λέει σαν να μην τον πολυνοιάζει. Ο Πέτρος είδε ότι εκείνη άρχισε να πάει με τις φίλες της προς κάτι πεύκα. Δεν ήξερε τι να κάνει. Γύρισε προς την άλλη κατεύθυνση κοιτάζοντας.

Του τράβηξε την προσοχή ένα αγόρι μόνο του σε ένα παγκάκι που βρισκόταν σε ένα μέρος λίγο πριν το σημείο που άρχιζε το δάσος από την άλλη μεριά. Είχε το κεφάλι του κάτω και δεν φαινόταν να είναι και πολύ καλά. Ο Πέτρος άρχισε να πλησιάζει. Κατάλαβε ότι το αγόρι δάκρυζε και ότι το είχε ξαναδεί. Κρατούσε κάτι στο ένα του χέρι, ο Πέτρος δεν μπορούσε να διακρίνει τι. Έτσι πήγε κοντά και τον ρώτησε :
- Τι έχεις; είπε σκύβοντας.
- Πάει ο Παύλος, πάει...
Ο Πέτρος είδε τι κρατούσε, ήταν ένα κουτί από τσιγάρα Malboro. Ήταν ο Μάριος.. Άρχισε να θυμάται, αλλά σταμάτησε να προσπαθεί. Δεν ήθελε. Τα έδιωξε όλα απ' το μυαλό του. Του προκαλούσαν φόβο και απέχθεια. Αποφάσισε αγανακτισμένος να μην ρωτήσει για παραπάνω πληροφορίες, δεν θα έκανε πια ό,τι "έπρεπε" να κάνει.

Άρχισε να φεύγει από εκεί αποφασισμένος.
Κινήθηκε προς τα πεύκα. Ο Μάριος του φώναζε από πίσω: "Ε πού πας, έλα πίσω... δεν πρέπει να πας προς τα 'κει. ΠΕΤΡΟ!".

Φύσηξε δυνατός αέρας τότε προς την αντίθετη κατεύθυνση, σαν να ήθελε να τον γυρίσει πίσω. Η φωνή του Μάριου ακουγόταν επίμονη και χανόταν στον αέρα. Ο Πέτρος συνέχιζε χωρίς να γυρίζει. Νύχτωνε! Νύχτωνε πολύ γρήγορα και απότομα. Ο Πέτρος άρχισε να τρέχει. Ο αέρας βούιζε και τον έσπρωχνε πίσω. Τρόμοι του παρελθόντος έρχονταν σαν σπίθες στο μυαλό του. Είχε φτάσει στα πεύκα και συνέχισε εκεί οπού το δάσος ήταν πιο πυκνό.

Βαθιά μες στο δάσος. Νύχτα. 'Αρχισε να ακούγεται ένας ήχος από πολλά ξερά φύλλα που θρυμματίζονται και κάτι σαν σιγανό καταπιεσμένο γρύλισμα πεινασμένου λύκου. Ο Πέτρος διαισθάνθηκε μια τρομερή ένταση.
Έτρεξε προς την κατεύθυνση που ερχόνταν οι ήχοι.

Έφτασε στο μικρό ξέφωτο. Όλα φαίνονταν από εκεί. Ήταν σοκαρισμένος..


by Γιώργος

---------------------------
(Το επόμενο επεισόδιο είναι το πρότελευταίο και θα βγει Κυριακή-Δευτέρα)


7 σχόλια:

Ανώνυμος είπε... at 4 Ιουνίου 2012 - 11:58 π.μ.

Επιτελους κατι ενδιαφερον εδω μεσα!!!!!πολυ ωραια ιστορια!!!!!

Ανώνυμος είπε... at 4 Ιουνίου 2012 - 1:14 μ.μ.

ma pws teleiwnei etsi???grigora ti sinexeia

Ανώνυμος είπε... at 5 Ιουνίου 2012 - 12:30 π.μ.

den exw xasei stili!!!!...elpizw na to teliwseis me wraio tropo!!!!

Ανώνυμος είπε... at 5 Ιουνίου 2012 - 10:35 μ.μ.

kataplixti stili!!!

Ανώνυμος είπε... at 8 Ιουνίου 2012 - 5:11 μ.μ.

όμορφο...

Ανώνυμος είπε... at 9 Ιουνίου 2012 - 3:17 μ.μ.

psifisa ayti ti stili sta vraveiqa sas gia ΣΤΗΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

Ανώνυμος είπε... at 10 Ιουνίου 2012 - 12:26 π.μ.

K EGW TIN PSIFISA TINS TILI....PERITO NA PO OTI EXW DIAVASEI K TA 4 PROIGOUMENA..POLI WRAIA ISTORIA

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις