Τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός - Αφήγηση (Μέρος 3)

"Πριν αρχίσω να αφηγούμαι τη συνέχεια της περιπέτειας του Πέτρου, θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη για την καθυστέρηση της δημοσίευσης του 3ου μέρους(από όσους τουλάχιστον την περίμεναν έχοντας διαβάσει τις 2 προηγούμενες).. αλλά καμιά φορά είναι οδυνηρό να αφηγείσαι κάτι κλέβοντας απ' τη δική σου πραγματικότητα..Εκτιμώ ότι διαβάζετε την ιστορία μου και ελπίζω να μη σας χάσω με αυτή τη καθυστέρηση!"
Εδώ είναι τα links των parts 1 και 2
:




http://theacity.blogspot.com/2012/04/1.html- PART 1

  http://theacity.blogspot.com/2012/04/2.html-
PART 2

--------


Ο Πέτρος γύρισε. Ήταν δύο αγόρια που κάθονταν σε ενα ορθογώνιο πέτρινο εξόγκωμα που ακουμπούσε στον τοίχο και ήταν αρκετά ψηλό ώστε να κρέμονται τα πόδια τους. Υπήρχε μια μικρή ξύλινη σκεπή από πάνω. "Έι..", φώναξε ξανά εκείνος, "έλα 'δω..". Ο Πέτρος άρχισε να προχωράει δειλά και διστακτικά προς το μέρος τους.

"Μοιάζεις κάπως χαμένος..", του λέει μιλώντας πια, αφού είχε φτάσει κοντά τους.
Ο Πέτρος κάνει μια γρήγορη έρευνα στα πρόσωπά τους.
"Ναι ε; Μάλλον θα είναι γιατί είμαι χαμένος.."
, λέει χαμογελώντας.
Οι άλλοι δύο γέλασαν.

Αφού συστήθηκαν μεταξύ τους, τα αγόρια ζήτησαν από τον Πέτρο να καθήσει μαζί τους. Τον έβαλαν στη μέση..
Ο Πέτρος άρχισε να νιώθει μια φιλική ατμόσφαιρα, έναν ανεπαίσθητο εφηβικό δεσμό να τον ενώνει με τους διπλανούς του.
"Τι ψάχνεις;", τον ρωτάει ο Μάριος, αυτός που τον φώναξε στην αρχή. Ο Μάριος φαινόταν ψηλός, λεπτός και είχε ωοειδές πρόσωπο, ενώ τα μαλλία του ήταν καστανά καρφάκια και είχε λίγη ακμή.

"Δεν ξέρω", απαντάει ο Πέτρος ειλικρινά και σοβαρά χωρίς να τους αφήσει περιθώριο να γελάσουν.
Ο Παύλος, το άλλο παιδί, είχε στρογγυλό πρόσωπο και ξανθά μαλλιά και εκείνη τη στιγμή έβαζε ένα τσιγάρο στο στόμα του.
"Καπνίζεις;", ρωτάει τον Πέτρο κουνώντας το πακέτο Malboro προς το μέρος του.

"Μπα.."
"Χάνεις..."

Ακολούθησε σιωπή. Το φεγγαρόφως στη μέση του προαυλίου ήταν μαγευτικό και τα αγόρια το κοιτούσαν σαν να κοιτούσαν ένα όμορφο κορίτσι να ντύνεται.
"Είσαι ερωτευμένος;", λέει ο Παύλος φυσώντας απαλά τον καπνό έξω.
Γύρω τώρα υπήρχε μία αύρα απόλυτης γαλήνης.... Ο Πέτρος ένιωθε σαν να επιπλέει στην πιο ήρεμη θάλασσα..
"Πώς το κατάλαβες;", απαντάει ο Πέτρος συλλαβίζοντας αργά..
Ο Παύλος αρχίζει να γελάει σαν να έχει επιδράσει πάνω του κάποιο ναρκωτικό.
Εν τω μεταξύ, τα πρόσωπα τους είναι ακόμη στραμμένα στην ίδια κατεύθυνση στο προαύλιο, λες και είναι υπνωτισμένοι.

"Περίγραψε την", λέει ο Μάριος με έμφαση, σαν να ήθελε να αφήσει την φαντασία του να φτιάξει την εικόνα της περιγραφής του.
"Είναι...", αρχίζει ο Πέτρος, "είναι, πώς να το πω.. είναι οτιδήποτε πιο αγνό για εμένα και ταυτόχρονα ωστόσο η πηγή του μεγαλύτερου πόνου."
Ο Πέτρος άκουσε ένα ψίθυρο σαν "άσ'τα αυτά" ή "ώχου πάλι" αλλά συνέχισε παρόλα αυτά.

"Λοιπόν... έχει αυτή τη σπάνια ομορφιά.. έχει μαύρα μαλλιά και ενα αμυδρά μελαμψό δέρμα, λεπτά χαρακτηριστικά και ελαφρώς σχιστά μάτια, όσο πατάει η γάτα.. αλλά σου αφήνει μια τέτοια εντύπωση....... Σαν να κουβαλάει όλα τα βάσανα και την κακομεταχείριση όλων των Αφρικανών και Ασιατών στο DNA της και να την κρύβει πίσω από τη μυστηριώδη της παρουσία. Κατατρεγμένοι από τους μορφωμένους δολοφόνους.."
"Αυτό είναι!", λέει ο Πέτρος και χτυπάει τις παλάμες του δυνατά και αρχίζοντας να μιλάει γρήγορα. " Είναι μια εκδίκηση, μια μεταμφιεσμένη εκδίκηση. Σαν να υπάρχει μια ανώτερη δύναμη δικαίου που να την έστειλε για να επέλθει ισορροπία για όλα τα μαρτύρια που υπέστησαν αυτοί οι άνθρωποι. Πόσες άλλες τέτοιες ή τέτοιοι υπάρχουν διασκορπισμένοι σε κάθε μέρος του "πολιτισμένου" κόσμου.. δεν ξέρουμε.. κρύβονται, αλλά μας κάνουν να υποφέρουμε. Όλα αυτά τα φθονερά πράσινα βλέμματα που την κοιτάνε χωρίς να μπορούν να τη βλάψουν, βράζοντας μες στο δηλητήριό τους... ή όλα τα ερωτευμένα αγόρια που δεν βρίσκουν ανταπόκριση..ακόμη και οι φίλες της πολλές φορές πειράζονται από τη μυστικότητα της."
Ο Πέτρος είχε ενθουσιαστεί από τα πομπώδη λόγια του.
"Δεν είναι σίγουρα εκδίκηση σε.. είδος", τελειώσε ο Πέτρος χαμογελώντας αυτάρεσκα με νόημα και ευχόμενος να κάπνιζε μόνο και μόνο για να έφερνε με στυλ το τσιγάρο στο στόμα του.

"Παράξενο!", λέει ο Πέτρος ξαφνικά μετά από λίγο αφήνοντας ένα άρρωστο, κάπως φοβισμένο γελάκι. "Βλέπετε εκεί απέναντι; στα σύρματα... ακριβώς απέναντι... δυο φιγούρες να μιλάνε. Είναι εκεί όση ώρα μιλάμε και τις παρατηρούσα, τώρα όμως κατάλαβα..... η μία μοιάζει τόσο πολύ στην..."
Ο Πέτρος σταματάει. Μια τρεμούλα ή ανατριχίλα διαπερνά ολόκληρο το σώμα του.
"Ε αγόρια, ακούτε;.... Έι..", λέει σιγανά...
Σαν να ήξερε τι θα συμβεί, γυρίζει αργά το κεφάλι του αριστερά... Κανείς. Δεξιά. Κανείς.. Ξαναγυρίζει το βλέμμα του στα σύρματα. Τίποτα!


by Γιώργος

---------------------------
( Η συνέχεια σύντομα )




Σχόλια

  1. poli wraia istoria..diavasa k ta alla 2...kathe pote vgainei ??

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο VASIKOS PRWTAGWNISTIS EINAI O PETROS???

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γεια :)
    Την επόμενη Πέμπτη βγαίνει η συνέχεια.
    Ναι ο Πέτρος είναι προφανώς ο βασικός, αλλά όλοι παίζουν τον ρόλο τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου