Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

Έμπνευση



Σήμερα δεν έχω έμπνευση. Γι' αυτό θα την καρφώσω σ' αυτό το κείμενο έτσι για να της την σπάσω.

Πρώτα πρώτα, θα αποκαλύψω την ταυτότητα της. Η Έμπνευση είναι κι αυτή άνθρωπος. Παραείναι μάλιστα. Είναι ενα δαιμονισμένο κοριτσάκι γεμάτο ζωή κι ενέργεια, συνήθως πιάνει τα μαλλιά της 2 κότσους και είναι κουτσοδόντα. Ζει πειράζοντας τους ανθρώπους που τη χρειάζονται, δηλαδή τους καλλιτέχνες: Σκηνοθέτες, μουσικοί, ζωγράφοι, συγγραφείς και ποιητές, φωτογράφοι, ηθοποιοί και χορογράφοι είναι μερικά από τα θύματα της. Εκμεταλλεύεται την ανάγκη που την έχουν και παίζει μ' αυτούς. Έχει αυτό το ταλέντο να καταλαβαίνει ακρίβως τι νιώθουν κι έτσι μπορεί να τους συγκινεί όπως αυτή θέλει, να τους κάνει να γελάνε, να κλαίνε, να χορεύουν..

Τις περισσότερες φορές λείπει και πότε δε σου λέει πότε θα έρθει. Και επίτηδες προσπαθεί να έρχεται τις πιο ακατάλληλες στιγμές. Όταν πρέπει να φύγεις, όταν κάνεις μπάνιο, όταν έχεις ένα κάρο δουλειές. Τρομερό πειραχτήρι σου λέω.

Αλλά έχει ψυχή. Σου αλλάζει την ζωή. Αν είσαι στεναχωρημένος, θυμωμένος, βασανισμένος ή αν έχεις μια έκρηξη κόμπλεξ σε αφήνει να ξεσπάσεις πάνω της χωρίς να ανταποδώσει την κακία, αν νιώθεις άχρηστος και ασήμαντος, σε κάνει να νιώσεις διαφορετικός, αν είσαι χαρούμενος σε κάνει εκστατικό, αν είσαι ερωτευμένος, παίρνει την όψη της/του, αν είσαι σοβαρός βουλιάζεις στο σταθερό βλέμμα της.

Την λατρεύουμε καταβάθως. Δίνει νόημα στη ζωή μας, συναίσθημα στην πεζότητα, πρωτοτυπία στη μίζερη και μπανάλ καθημερινότητα, μια φρεσκάδα στο πρόσωπο, τα μάτια σου γουρλώνουν και το σώμα σου μοιράζεται τα συναισθήματα σου. Λες και σου βάζει μια δεύτερη καρδιά στη θέση του μυαλού. Έμεις απλά παραδινόμαστε σ' αύτην. Δεν τολμάμε να την επικρίνουμε, ποτέ! Ας κάνει ότι θέλει. Ας λείπει κι ας μας αφήνει μόνους όσο και όποτε θέλει, κι ας υποφέρουμε, κι ας την ψάχνουμε παντού, σε παρηκμασμένα υπόγεια bar, σε βουνά και άγρια τοπία, σε ατέλειωτα γρασίδια, σε σύννεφα, βροχές, σε φτωχές βρώμικες γειτονιές με στενά υγρά δρομάκια, σε διάφορες ουσίες, στον ύπνο μας, σε επιβλητικούς απόηχους από το πουθενά, σε μύθους, τραγωδίες, σε πρωτόγονες μουσικές, στη νύχτα, σε διαβόλους και αγγέλους, σε οάσεις μες στην ατέλειωτη έρημο... Αυτή η αναμονή και το μυστήριο που αφήνει είναι μάλλον οι λόγοι που κάνουν την άφιξη της τόσο λαμπρή και ξεχωριστή.

Δεν ξέρω καν αν είναι αυτό το κοριτσάκι που σας είπα, εμφανίζεται όπως θέλει κάθε φορά. Λάθος μου. Το άρχισα λάθος το κείμενο. Πώς θα μπορούσα ποτέ να αποκαλύψω ένα διαχρονικό μυστήριο..

Θα προσπαθήσω λοιπόν να το τελειώσω σωστά. Με μια ιστορία για τον πρώτο άνθρωπο που "αντίκρυσε" την έμπνευση. Ήταν φυσικά πρωτόγονος, γυμνός, τριχωτός, βρώμικος. Χτύπησε λοιπόν δυο πέτρες μεταξύ τους και έβγαλαν αυτόν τον πρωτόγνωρο ήχο. Του άρεσε και άρχισε να τις χτυπάει ξανά και ξανά. Και τότε ήρθε η έμπνευση. Άρχισε να νιώθει κάτι, αυτό που σήμερα αποκαλούμε ρυθμό. Δεν σκέφτηκε, ένιωσε.. και κατάφερε να χωρίσει σε σχεδον ίσα διαστήματα τον χρόνο ανάμεσα στα δύο χτυπήματα πέτρας. Ενθουσιάστηκε. Σηκώθηκε ψηλά και άρχισε να επιταχύνει το ρυθμό. Τα χέρια του άρχισαν να πονούν και να ματώνουν, αλλά δε το καταλάβαινε. Ήταν σε έκσταση. Και από το παθιασμένο και αδιάκοπο, ακούραστο χτύπημα λέγεται λοιπόν ότι βγήκε η πρώτη σπίθα, που όμως εμείς οι μεταγενέστεροι γνωρίζουμε καθόρισε την πορεία ολόκληρης της ανθρωπότητας!

"Folks we better stop thinking and feel again" - Nina Simone

By Γιώργος















0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις