Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

Doggy Dog


κατάαααντια, να πώς γίνατε!
Ο ήλιος είναι για 'μένα σαν να τον έχεις βάλει στο paint και να έχεις κάνει invert colours.
Το φεγγάρι σαν κόκκαλο παρατημένο που ούτε τα σκυλιά δε το θέλουν.
Πρέπει να κοιτάω κάτω όμως όταν περπατάω μη πατήσω κανέναν ετοιμοθάνατο.
Είναι σαν να προσπαθούν να κοιμηθούν όλοι τους σε ένα πλοίο χωρίς καμπίνες ελεύθερες.
Το πλοίο δεν πλέει σε νερό αλλά σε μαύρη άσφαλτο.
Δεν υπάρχουν γλάροι μα κοράκια.
Και πλέει για πάντα..
Ζήσε τη ζωή σου και αψήφησε τον κίνδυνο. Έτσι αρχίσαν όλοι οι κάποτε έφηβοι.
Τώρα τους παίρνουν για κατοικίδια στα σπίτια. Τους ταϊζουν για λίγη παρέα.
Κι εγώ κάθομαι και γράφω μαύρα ποιήματα γιατί θέλω να σοκάρω τον κόσμο.
Είναι η εκδίκηση μου σ' ότι μου έκανε.
Φτάνει να μη τελειώσει το μελάνι οπότε τότε θα τα χαράξω με τα νύχια μου.
Θα είναι ακόμη πιο τρομακτικό.
Σε μισώ.
Αλλά αγαπώ το συναίσθημα.

Γιώργος Σ

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις