Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

The "M" File


Νομίζω ότι πρέπει κάποιος να μου ξεκρεμάσει το ηλίθιο χαμόγελο που έχω αποκτήσει από την Τετάρτη. Και ναι είναι γεγονός, σήμερα πρόκειται να γράψω κάτι χαρούμενο! Για να πω την αλήθεια, ποτέ δεν ξέρω πως θα εξελιχθούν τα κείμενα που γράφω. Τις περισσότερες φορές ξεκινάω έχοντας ένα θέμα στο μυαλό μου, αλλά ποτέ συγκεκριμένο πλάνο, απλά αρχίζω να πληκτρολογώ ότι μου κατέβει αγνοώντας το συμπέρασμα… άλλωστε σχεδόν ποτέ δεν υπάρχει ξεκάθαρο συμπέρασμα. Μεταξύ μας, δεν βγάζουν και πολύ νόημα αυτά που γράφω… θα μπορούσα να πω ότι είναι σκέψεις στον αέρα, που αντί τελικά να καταλήγουν πράγματι στον αέρα αποθηκεύονται σε ένα blog. Άλλες φορές ξεφεύγω από το θέμα, ξεχνάω τι λέω παραπάνω – καταλήγω κάπου αλλού…

Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι νιώθω μια απέραντη ηρεμία μέσα μου. Είχα καιρό – σίγουρα μήνες – να νιώσω έτσι… Ξαφνικά δεν με ενοχλούν και τόσο οι σπασίκλω καθηγήτριες, ούτε οι «Ούννοι» του σχολείου, ούτε καν το διαγώνισμα της ιστορίας που πάτωσα (και πραγματικά ένιωσα απαίσια, δεν είχα κάνει καν τον κόπο να ανοίξω το βιβλίο να μάθω δύο αίτια). Κι όμως όλα αυτά εξαφανίστηκαν όταν σου έδωσα το δώρο σου. Φυσικά όλοι διαφωνούσαν με αυτή την κίνηση, κανείς δεν πιστεύει πως πρέπει να σου δώσω μια δεύτερη ευκαιρία. Απ την άλλη πιστεύω πως εσύ πρέπει να μου δώσεις μία ευκαιρία… ίσως να μην επέμεινα όσο έπρεπε… όπως και να ‘ χει σου ζητάω να αφήσεις τον εαυτό σου να με γνωρίσει καλύτερα.

Ένιωσα την ανάγκη να σου χαρίσω κάτι δικό μου ως δώρο για τα γενέθλια σου… όχι ακριβώς δικό μου αλλά σίγουρα κάτι που θα ζωγράφιζα μόνη μου. Χμμμ, κάτι το οποίο να καθρεφτίζει τον τρόπο που σε βλέπω… κάτι αρρενωπό, γοητευτικό, παραμυθένιο ίσως και λίγο απόμακρο. Ναι… το βρήκα, έναν ιππότη, …αυτό βλέπω σε σένα. Πάντα πίστευα πως ένας ιππότης εκτός από την ιδιότητα του «σώζω την όμορφη πριγκίπισσα από τον κακό δράκο» προδίδει και ένα επιβλητικό ύφος λόγο της σιδερένιας στολής του, αλλά πάντα κάτω από αυτόν τον σιδερένιο μανδύα κρύβεται ένας αρρενωπός άντρας γεμάτος ευγένεια. Είμαι σίγουρη… ο ιππότης ήταν η καλύτερη επιλογή.

Κατάλαβα ότι χάρηκες πολύ όταν στο έδωσα, και χάρηκα και γω μαζί σου. Βέβαια ανταμείφτηκα για τον κόπο μου, πήρα μία αγκαλιά και ένα φιλί τύπου «έλα συμπεθέρα να σε φιλήσω» αλλά δεν πειράζει, μου έφτανε και αυτό. :) Ξαφνικά όλα τα αρνητικά συναισθήματα από μέσα μου εξαφανίστηκαν! Αρχίζω και ξαναθυμάμαι εκείνο το όμορφο αίσθημα που ένιωθα κάθε φορά που σε έβλεπα, πόσο ακόμα όταν μιλούσαμε και γελάγαμε. Είναι σαν μια βόμβα που σκάει και ελευθερώνει ότι φυλακισμένο και καταπιεσμένο έκρυβα μέσα μου! Το νιώθω σε όλο μου το σώμα, σε ολόκληρη την ύπαρξη μου, θέλω να πετάξω, να γελάσω σαν υστερικός ψυχάκιας, θέλω να φιλήσω όλο τον κόσμο!! … Με κάνεις χαρούμενη… :)
Απ την άλλη, έχω ήδη μετανιώσει όλες τις αρνητικές σκέψεις που είχα κάνει για σένα… τελικά συνειδητοποιώ ότι όσο και αν ήθελα δεν τα πίστεψα ποτέ, ούτε αυτά που μου έχουν πει… αλλά τελικά δεν καταλαβαίνω, γιατί κανείς δεν μπορεί να δει αυτό που βλέπω εγώ σε σένα?

Όπως και να χει... μακάρι να μπορούσα να στα πω όλα αυτά… μακάρι δηλαδή να μπορέσω να στα πω μια μέρα …απλά το μόνο τραγούδι που ακούω αυτές τις μέρες είναι το yellow των Coldplay, γιατί πραγματικά με κάνεις και νιώθω “yellow”.  
Αυτά .

1 σχόλια:

Ανώνυμος είπε... at 11 Δεκεμβρίου 2011 - 2:39 μ.μ.

m aresei poli to blog!!!!!!k ayti i stili pio poli

Δημοσίευση σχολίου

 

Followers

Δημοφιλείς αναρτήσεις